အခန်း ၂၆၅

အခန်း ၂၆၅ - ပုံပျက်နေသော စနစ်၊ ပုန်းအောင်းသွားခြင်း

'ဒီစနစ်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...'

ရီယွင်က အမှောင်ဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် ဆယ်မိနစ်လျှင် တစ်ကြိမ် အကောင့်ဝင်ခဲ့ရပုံကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။ ထိုအရာက သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သော ကြီးမားသည့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဤအကြောင်းကို သတိရလိုက်တိုင်း ဤစနစ်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲချင်စိတ်ကို သူ မအောင့်အည်းနိုင်တော့ချေ။ စနစ်က သူ့ကို အလွန်အမင်း မြင့်မားသော အကြိမ်အရေအတွက်ဖြင့် အကောင့်ဝင်ခိုင်းခဲ့ရာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ခံစားမှုများမှာ ထုံကျဉ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အာရုံကြောများကို နောက်တစ်ကြိမ် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ရန်အတွက် စနစ်က အကောင့်ဝင်တိုင်း မတူညီသော အမျိုးအစားများသာမက ပို၍ပို၍ များပြားလာသော ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ပေါများလှပေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်ရုံများမှာ အဆုံးအစမရှိဘဲ ဤမျှများပြားသော အရင်းအမြစ်များကို သိုလှောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အကောင့်ဝင်သည့် ကာလများ ပြီးဆုံးသွားချိန်မှစ၍ စနစ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်ကို ရီယွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူက စနစ်ကို ခေါ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

'ဒီစနစ်က တကယ်ကို ကိုယ်ပိုင် စရိုက်လက္ခဏာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ... အကောင့်ဝင်တဲ့ တာဝန် ပြီးသွားတာနဲ့... သူက တကယ့်ကို အထီးကျန်စွာနဲ့ ပုန်းအောင်းသွားတာပဲ...'

သူ၏ အတွေးများ ခေတ္တမျှ လွင့်မျောသွားပြီးနောက် ရီယွင်က လွမ်ငှက်နှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။ လွမ်ငှက်၏ စကားများကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူသည် လွမ်ငှက်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အထူးတလည် ထုတ်ယူစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လွမ်ငှက် ပြောဆိုခဲ့သော အရာများမှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်နေပြီး မည်သည့် အတုအယောင်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ ရီယွင်က အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့သဖြင့် လွမ်ငှက်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူစစ်ဆေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အကွက်များကို အဆက်မပြတ် ဆင်ထားခဲ့သည်။ လွမ်ငှက်မှာလည်း သူတို့၏ နယ်ရုပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်မည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

လွမ်ငှက်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အတည်ပြုပြီးနောက် ရီယွင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတားအဆီးများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"မင်းက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့... မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ်က အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးတယ်... အဲ့ဒါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေဖို့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ငါ သင်ပေးမယ်..."

ရီယွင်က လွမ်ငှက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး..."

လွမ်ငှက်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရီယွင်က ညင်သာစွာ ညွှန်ပြလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခုက လွမ်ငှက်၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ လွမ်ငှက်က သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မူလဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော ကျင့်စဉ်၏ အံ့ဩဖွယ် သဘာဝကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ရီယွင်က သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ထားဆဲဖြင့် တောင်အောက်ရှိ ရထားလုံးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားတော့သည်။

"စီနီယာ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ စီနီယာက ကံဆိုးမသွားတဲ့အပြင် ကံကောင်းမှုတွေကိုတောင် တကယ် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက အနီးသို့ ရောက်လာပြီး လွမ်ငှက်ကို ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့... သခင်ကြီးသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်... ငါ သေသွားတာ ကြာပြီပေါ့..."

လွမ်ငှက်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"စီနီယာ... အခု စီနီယာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်နယ်ပယ်မှာလဲ..."

ကြောင်ဖြူလေးက သူမ၏ ကြီးမားပြီး သွက်လက်သော မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် အသက်ရှင်ခဲ့သော ဤလွမ်ငှက် အကြီးအကဲကို အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။

"ငါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က တော်တော်လေး ကျသွားခဲ့တယ်... အခု ငါက ထာဝရနယ်ပယ် အဆင့် ၁ ကို အနိုင်နိုင် ရောက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်..."

လွမ်ငှက်က ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုး... စီနီယာကလည်း ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာတစ်ယောက်ပဲ... အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

ကြောင်ဖြူလေးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လွမ်ငှက်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ လွမ်ငှက်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားဟန်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ရယ်မောပြောဆိုရင်း အုပ်စုမှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ရီယွင်၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင် ရထားလုံးတစ်စီးက သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာ ပျင်းရိနေစဉ် အဝေးမှ လျှောက်လာသော သခင်ကြီးကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

'ဟင်... အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက် ဘာလို့ ပိုလာတာလဲ...'

မြင်းနက်ကြီး၏ အကြည့်များက လွမ်ငှက်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး ဤလူမှာ အလွန်တရာ စိမ်းသက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူက သူ၏ ကြီးမားသော သွားဖြူဖြူကြီးများကို ပေါ်အောင်ပြုံးလျက် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

'သူကလည်း ထာဝရနယ်ပယ်ကပဲ... သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နည်းနည်းလေး နိမ့်နေတာပဲ...'

ဤလူသစ်ကို သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အတော်လေး ကွာဟနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ အုပ်စုမှာ ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ရထားလုံးကို ဆွဲနေသော မြင်းနက်ကြီးကို လွမ်ငှက် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူ လုံးဝဥဿုံ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ရထားလုံးကို ဆွဲနေသော မြင်းနက်ကြီးမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်သော ထာဝရနယ်ပယ်မှ ကြီးမြတ်သည့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။

"မင်းတို့အချင်းချင်း ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားကြ..."

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ရထားလုံး အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်က လွမ်ငှက်ပါ..."

လွမ်ငှက်က မြင်းနက်ကြီးကို အလွန် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် လက်ကိုယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို လွမ်ငှက်... အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

မြင်းနက်ကြီးက ရယ်မောကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးမြင်း... အဲ့ဒီလို ပြောလို့ မရဘူးလေ... တကယ်တော့ လွမ်ငှက်က စီနီယာ တစ်ယောက်ပါ..."

ကြောင်နက်ကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... လွမ်ငှက်က စီနီယာ ဟုတ်လား... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါ့လောက်တောင် မမြင့်တာကိုများ..."

မြင်းနက်ကြီးက ဂရုမစိုက်စွာ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လွမ်ငှက်မှာ အတော်လေး အနေခက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သူ၏ရှေ့မှ မြင်းနက်ကြီးထက် အမှန်တကယ်ပင် နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။

"ဦးလေးမြင်း... စီနီယာ လွမ်ငှက်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်တုန်းက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မွေးမြူထားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲ တစ်ကောင်လေ... သူက သေချာပေါက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီနီယာပဲပေါ့..."

ကြောင်နက်ကြီးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

'လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်တုန်းက ဟုတ်လား...'

မြင်းနက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သခင်ကြီးနှင့် ခေတ်တစ်ခေတ်တည်းက တစ်ယောက်များလား။ သူက သူ၏ လေသံကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အာ... စီနီယာ လွမ်ငှက်ကိုး... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် အရင်က မသိခဲ့လို့ပါ... ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းသွားပါတယ်..."

လွမ်ငှက်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေပါပဲ..."

မြင်းနက်ကြီးက ဤသည်ကို သတိပြုမှတ်သားလျက် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးမြင်း... ဒါက လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မိန်းကလေး မုချင့် တဲ့... သူမက အခု သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံအဖြစ် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာပါ..."

ကြောင်နက်ကြီးက မိတ်ဆက်ပေးသူ အဖြစ် တာဝန်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ရှေ့မှ မြင်းနက်ကြီးမှာ သေချာပေါက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကြီးမြတ်သည့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းကို မုချင့်လည်း သိရှိထားပေသည်။ သူတို့၏ စောစောက စကားဝိုင်းအရ လွမ်ငှက်ပင်လျှင် သူ၏ နိမ့်ကျမှုကို ဝန်ခံခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်က မြင်းနက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာ..."

မုချင့်က လက်ကိုယှက်လျက် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပါပဲ..."

မြင်းနက်ကြီးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ကြောင်ဖြူလေးက ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောလျက် ထောက်ခံလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကြောင်ဖြူလေးက ချစ်စရာကောင်းသော အဖြူရောင် ကြောင်လေး တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ရထားလုံးပေါ်သို့ ပထမဆုံး ခုန်တက်သွားတော့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားကာ ဆင်းသက်လာသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

'ဒါက...'

လွမ်ငှက်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက အလျင်အမြန် ပြန်လည်သတိဝင်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငှက်တစ်ရာတောအုပ်တွင် နေထိုင်စဉ်က သူသည်လည်း သူ၏ မိစ္ဆာသားရဲ ပုံစံဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူက အလျင်အမြန် အသွင်ပြောင်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး ရထားလုံးခေါင်မိုး၏ အရှေ့ဘက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် နားလိုက်တော့သည်။

မုချင့်မှာ အတော်လေး ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ မိစ္ဆာသားရဲများ အားလုံး သူတို့၏ မူလပုံစံများသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ဝင်လာလို့ရပြီ..."

ရထားလုံး အတွင်းမှနေ၍ ရီယွင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး..."

မုချင့်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ သခင်ကြီး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တွေဝေနေသော မုချင့်မှာ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမက အလျင်အမြန် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ကာ လိုက်ကာကို မတင်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"ဒီမှာ နေရာက အတော်လေး ကျယ်ပါတယ်... ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်ပါ..."

ရီယွင်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်ကာ ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သခင်ကြီးက ဤရတနာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မုချင့်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာကို ပညာရှိစွာ ရွေးချယ်ထိုင်လိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ရီယွင်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို သူ၏ဘေးတွင် မချထားမီ အတိတ်ကို ခေတ္တမျှ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကောက်ဝတ်မှတစ်ဆင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းယူလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ရီယွင်က ခုနှစ်တောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကြေးညိုရောင် သေတ္တာမှာ ရှေးဟောင်း ဒီဇိုင်းတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းကို ဆန်းကြယ်သော ဂါထာသင်္ကေတ အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ထူးဆန်းသော အစွမ်းထက် မိစ္ဆာသားရဲ အော်ရာ တစ်ခုကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

'ဒါက ဘာလဲ...'

ဤဆန်းကြယ်သော ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မုချင့်၏ နှလုံးသားမှာ ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုက သူမကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..."

ရီယွင်က ပြောလိုက်ပြီး ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာဆီသို့ သူ၏ လက်ကို ဂရုမစိုက်ဟန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းထက် မိစ္ဆာသားရဲ အော်ရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မုချင့်မှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေခဲ့သည်။ ရီယွင်က သေတ္တာ၏ အပေါ်ပိုင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ 'ကလစ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာ၏ အဖုံးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ ရီယွင်က ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာ အတွင်းသို့ ညင်သာစွာ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

'သခင်ကြီးက ဘာလုပ်နေတာလဲ...'

မုချင့်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

အခန်း ၂၆၅ ပြီးပါပြီ။

--