အခန်း ၂၆၇

အခန်း ၂၆၇ - ဦးလေးမြင်း၊ လေးစားမှုပြသတဲ့အနေနဲ့ နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်

ရီယွင်က အာရုံစူးစိုက်မှု ပုတီးစေ့ကို ကိုင်ထားပြီး ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကာ မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလျက် မုချင့်ထံသို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်တွင် ဤအာရုံစူးစိုက်မှု ပုတီးစေ့မှာ လုံးဝဥဿုံ အမှိုက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဧကရာဇ်အဆင့် အနိမ့် ရတနာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ကြည်လင်မှုနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှုအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကို အနည်းငယ်သာ အထောက်အကူ ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ လက်တွေ့တွင် အသုံးမဝင်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။

မုချင့်ကို ရတနာတစ်ခု ပေးရန် သူ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မုချင့်သည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးဘဲ မည်သည့် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးဆောင်မှုမျှ မလုပ်ရသေးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူမအား ရတနာတစ်ခု ပေးရန်မှာ မသင့်လျော်လှချေ။ ရီယွင်၏ သိုလှောင်မှုထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူသည် ၎င်းတို့ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပေးကမ်းရသည်ကို မနှစ်သက်ချေ။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်သုံးဦးကိုပင်လျှင် သူက တစ်ယောက်ကို ဓားတစ်လက်နှင့် ဝတ်စုံတစ်စုံစီသာ ပေးခဲ့ပြီး ထိုထက်ပို၍ မပေးခဲ့ချေ။

ဘဝနှစ်ခုတိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော ရီယွင်သည် လူသားသဘာဝ၏ အားနည်းချက်များကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပေသည်။ အချို့သောအရာများသည် ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရယူနိုင်မှသာ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ရတနာများကို အခမဲ့ ပေးကမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ အချည်းနှီး အချိန်ဖြုန်းတတ်သူ တစ်ဦးကို မွေးမြူထားခြင်းနှင့် ခြားနားမည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီလောက် မြန်မြန် ပြင်ပြီးသွားပြီလား..."

မုချင့်က အာရုံစူးစိုက်မှု ပုတီးစေ့ကို လက်ခံယူလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ အာရုံစူးစိုက်မှု ပုတီးစေ့မှာ အသစ်စက်စက်ဖြစ်နေပုံရပြီး သူမ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေသော အေးမြပြီး လန်းဆန်းစေသည့် အော်ရာတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ဤအော်ရာမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေပေသည်။

မုချင့်မှာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

'ဒီကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာက ဘယ်လို ရတနာမျိုးလဲ... အသက်ရှူကြိမ် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက် အတွင်းမှာတင် ကောင်းကင်အဆင့် အနိမ့် ရတနာတစ်ခုက သူ့ရဲ့ မူလ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတယ်... ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... ငါ အသက်ရှင်လာခဲ့တာ ဒီလောက်တောင် ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ ရတနာတွေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးဖို့အတွက် ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာမျိုး အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူး...'

မုချင့် မသိခဲ့သည်မှာ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးတွင်သာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး မရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားကုန်းမြေကြီးတွင်ပင် မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားကုန်းမြေကြီးတွင် ရတနာများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရာ၌ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနှင့် ဝင်္ကပါများကို အသုံးပြုရန်အတွက် ရတနာသန့်စင်သူ သခင်တစ်ဦး လိုအပ်ပေသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ ရှုပ်ထွေးရုံသာမက မယုံနိုင်လောက်အောင်လည်း အချိန်ယူရပေသည်။

ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာကဲ့သို့ ရတနာများကို လျင်မြန်လွယ်ကူစွာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာတွင် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် မရှိချေ။

ဧကရာဇ်အဆင့် ရတနာများသာမက ဧကရာဇ်အဆင့်နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းများကိုပင်လျှင် ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာ အတွင်း၌ လျင်မြန်စွာနှင့် လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ပေသည်။

အာရုံစူးစိုက်မှု ပုတီးစေ့ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရီယွင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်း သေတ္တာမှာ သူ၏ သိုလှောင်မှုထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရီယွင်က ထိုင်ချလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပိတ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

ရထားလုံး တစ်ခုလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

မုချင့်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မှင်တက်မိစွာ ဆွံ့အနေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မှ သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

'နောင်တချိန်မှာ အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင်... အရည်အသွေး ကျဆင်းနေတဲ့ ရတနာတွေကို ရှာဖွေဖို့ လေလံရုံတွေ ဒါမှမဟုတ် မှောင်ခိုဈေးတွေကို ငါ ပိုပြီး သွားရမယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ပြန်ပြင်ပေးဖို့ သခင်ကြီးကို ငါ အကူအညီ တောင်းလို့ရတာပေါ့...'

မုချင့်က ထိုင်ချလိုက်ရင်း ဤစိတ်ကူးယဉ်မှုများထဲတွင် နစ်မြောသွားခဲ့ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ အံ့အားသင့်နေသည့် အမူအရာများ အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

'ဧကရာဇ်အဆင့် ရတနာတစ်ခုကိုသာ ငါ ရှာတွေ့နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ... အဲ့ဒါကိုသာ ပြန်ပြင်လိုက်ရင် ငါ ဧကရာဇ်ရတနာ တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီလေ...'

ဤသို့ တွေးတောရင်း မုချင့်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက ဤအတွေးကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ပျက်စီးနေသည့်တိုင်အောင် ဧကရာဇ်ရတနာတစ်ခု ဆိုသည်မှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ချိန်က ဧကရာဇ်ရတနာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော မည်သည့် အင်အားစုမဆို သိသာထင်ရှားသော အမွေအနှစ်တစ်ခုကို သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် အရာအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ကြိုးစားကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ဈေးကွက်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခြေမှာ အလွန်အမင်း နည်းပါးလှပေသည်။

မုချင့် သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် ရထားလုံး အပြင်ဘက်ရှိ ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

'ဦးလေးမြင်း စိတ်ဓာတ်ခွန်အား တက်လာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားနေခဲ့တာ...'

အချိန်အတော်ကြာ တွေးတောပြီးနောက် ကြောင်နက်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သင့်လျော်သော အကြံကောင်းတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

"ဦးလေးမြင်း... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော် ဘယ်လို ရတနာမျိုး ရလာခဲ့တယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား..."

ကြောင်နက်ကြီးက ပါးနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးတစ်ခု ကပ်ငြိနေခဲ့သည်။

"မင်းဆီမှာ ဘာရတနာ ရှိနိုင်မှာလဲ... မင်းလို ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ကြောင်ပေါက်စလေးက ဘယ်လို ရှားပါးတဲ့အရာမျိုးကိုများ ရှာတွေ့နိုင်မှာမလို့လဲ..."

မြင်းနက်ကြီးက ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ ရထားလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ဦးလေးမြင်း... ဒါက အမြဲတမ်းတော့ မမှန်ပါဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲမှ ကြည်လင်နေသော ဖန်ပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းအတွင်း၌ မြစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက် နှစ်ရွက် ရှိနေပေသည်။

"ဦးလေးမြင်း... ကြည့်လိုက်ပါဦး... ဒါက ဦးလေးရဲ့ လေးစားထိုက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါ..."

ကြောင်နက်ကြီးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ပုလင်းငယ်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ နှစ်ကြိမ်ခန့် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ဒီလိုမျိုး လာကြွားနေရအောင်..."

မြင်းနက်ကြီးက သူ၏ ခေါင်းကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ပုလင်းငယ်ထဲရှိ တက်ကြွနေပြီး နှင်းစက်များ ကပ်ငြိနေသည့် လက်ဖက်ရွက် နှစ်ရွက်အပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ကျရောက်သွားတော့သည်။

သူ၏ အကြည့်များ လက်ဖက်ရွက်များအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ တာအိုပုံစံများကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

'ဒီလက်ဖက်ရွက်တွေက သာမန်ထက်ကို ထူးကဲနေပါလား...'

ဤသည်မှာ သာမန် လက်ဖက်ရွက်များ မဟုတ်ကြောင်း မြင်းနက်ကြီးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဦးလေးမြင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးစစ လုပ်လိုက်သည်။

သူက လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မြင်းနက်ကြီး၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းသွားကာ ပုလင်းငယ်ကို ဖွင့်ပြီး အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက်များထဲမှ တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဦးလေးမြင်း... ဒါက အရင်တုန်းက သခင်ကြီး သောက်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည် တစ်မျိုးပဲ... အဲ့ဒါက တစ်ကြိမ် ရေနွေးကြမ်း နှပ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့... သူ့ရဲ့ ဆေးဘက်ဝင်စွမ်းအားက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေတုန်းပဲ... အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ အနံ့လေး ရှူလိုက်မိရုံနဲ့ ကျွန်တော် သတိလစ်သွားခဲ့တာ... ကျွန်တော် သေတော့မလို့ပဲ... ကံကောင်းလို့ သခင်ကြီးက ဝင်ကူညီပေးခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် ဦးလေးရဲ့ ကြောင်လေးကို ဒီနေရာမှာ မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလျက် ရှင်းပြလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အဆုံးသတ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

'သခင်ကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည်ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ အစွမ်းက ကျွန်တော့်ကို တကယ် ထိတ်လန့်စေခဲ့တာပဲ...'

"အဲ့ဒီလိုလား... ဒီလက်ဖက်ရည်က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား..."

အတွေးတစ်ခုဖြင့် မြင်းနက်ကြီးက အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက်ကို သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် လွင့်မျောလာစေခဲ့သည်။ သူက လက်ဖက်ရွက်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်ရာ အချိန်ကြာလာလေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏ မှိန်ဖျော့သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းနက်ကြီးသည် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း ဟူသော ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစု နှစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ အချင်းချင်း အဆက်မပြတ် ဆွဲဖြဲနေကြသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အသက်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ကျယ်ပြောလှသည့် သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှနေ၍ မီးတောင်များ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲနေပြီး မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထာဝရနယ်ပယ်မှ ကြီးမြတ်သည့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ် သွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ထိုလက်ဖက်ရည် ရနံ့လေး တစ်ငွေ့ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများကို သူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းကို ဖိနှိပ်ပြီး သန့်စင်နေစဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ယစ်မူးနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝါး... ဝါး... ဒါက တကယ်ကို အကောင်းစားပဲ... ဒီလက်ဖက်ရွက်က လက်တွေ့မှာ နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည် တစ်မျိုးပဲ..."

မြင်းနက်ကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ထိုရနံ့လေး တစ်ငွေ့မှ စွမ်းအင်များကို သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အနည်းငယ်မျှ တိုးတက်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဦးလေးမြင်း... ဒီလက်ဖက်ရွက်က ကျွန်တော် ဦးလေးကို လေးစားမှုပြသတဲ့ လက်ဆောင်ပါ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

ဦးလေးမြင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည်လည်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး ပုလင်းငယ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ့ထံတွင် နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရွက် စုစုပေါင်း နှစ်ရွက်သာ ရှိပေသည်။

ယခု ဦးလေးမြင်းကို တစ်ရွက် ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ့ထံတွင် တစ်ရွက်သာ ကျန်တော့သည်။

မြင်းနက်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူက သူ၏ ခွာကို မြှောက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ကြောင်နက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်ပေးကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကြောင်လေး... ဦးလေးမြင်း မင်းကို အလိုလိုက်ထားရတာ အလကား မဖြစ်ဘူးပဲ... ဦးလေးမြင်း အတွက် ကောင်းတဲ့အရာလေး ချန်ထားပေးဖို့ မင်း မှတ်မိသားပဲ... တကယ်ကို ကောင်းတယ်..."

"ဒါပေါ့ ဦးလေးမြင်းရာ... ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲဟာ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ နောက်သို့ ပြန်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူက ကြောင်ဖြူလေး၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ကြောင်နက်ကြီး၏ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။

"ငါပြောမယ် ကြောင်လေး... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်း နိမ့်တယ်လေ... နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရွက် နှစ်ရွက်ကို သိမ်းထားဖို့ဆိုတာ မင်းအတွက် အရမ်းကို ဖြုန်းတီးရာကျလွန်းတယ်... ဦးလေးမြင်းကို လေးစားမှုပြသတဲ့အနေနဲ့ တစ်ရွက်လောက် မဆက်သချင်ဘူးလား..."

ကြောင်ဖြူလေးက သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖော်ရွေခင်မင်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်ဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည်ကို လိုချင်တာလား..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မူလက သခင်ကြီး သောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးထဲတွင် နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရွက် လေးရွက် ကျန်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ရွက်ကို ဝူခွန်းတောင်တွင် ကြောင်နက်ကြီးအား ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ကျန်တဲ့ နှစ်ရွက်ကိုတောင် ငါ မသိမ်းထားနိုင်တော့ဘူးလို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ...'

အခန်း ၂၆၇ ပြီးပါပြီ။

--