အခန်း ၂၆၈

အခန်း ၂၆၈ - ဒိုင်းနှစ်ခု ပေါင်းစည်းခြင်း၊ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း

"ကြောင်ဖြူလေး... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... အဲ့ဒါက ငါ လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက ဦးလေးမြင်းကို လေးစားမှုပြသတဲ့အနေနဲ့ တစ်ရွက် ဂါရဝပြုဖို့ ပြောနေတာလေ... အဲ့လောက်လေးကိုတောင် မင်း တွန့်တိုနေတာလား..."

ကြောင်နက်ကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ကြောင်ဖြူလေး၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ ကြောင်ဖြူလေး၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ကြယ်များ လည်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ပြန်ပြီ..."

ကြောင်ဖြူလေးက ငိုယိုလိုက်၏။

"ငါ မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါက မင်း ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်ပေးနေတာ... ဦးလေးမြင်းက သူစိမ်း မဟုတ်ဘူးလေ... မင်း အဲ့ဒီလောက်ကြီး ကပ်စေးမနှဲသင့်ဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးက အလေးအနက် ဆုံးမလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မဆီမှာ အစက လေးရွက် ရှိတာလေ..."

ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းမာစွာ ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရွက်ကို ထုတ်မပေးသေးချေ။

သူမထံတွင် မူလက လေးရွက် ရှိပေသည်။ ဝူခွန်းတောင်တွင် တစ်ဝက်ကို ကြောင်နက်ကြီးက ယူသွားခဲ့ပြီး ယခု ကျန်နေသော နှစ်ရွက်ထဲမှ နောက်ထပ် တစ်ဝက်ကို ထပ်အယူခံရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ကြောင်ဖြူလေး၏ နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်နေသကဲ့သို့ နာကျင်နေခဲ့သည်။ ကြောင်ဖြူလေး၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းဆီမှာ လေးရွက် ရှိခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ့ကို နှစ်ရွက် ပေးခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်ဖို့ ငါ ကူညီပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ မဟုတ်ဘူးလား..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကြောင်ဖြူလေးက ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက် တစ်ရွက်ကို လောင်းချလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားပြီး အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက်ကို ယူကာ ဦးလေးမြင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

"ဦးလေးမြင်း... ကြည့်ပါဦး... ဒီက ကြောင်ဖြူလေးက တော်တော်လေး စေတနာထားတတ်တာပဲ... သူက ဦးလေးအတွက် နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရွက် တစ်ရွက် ပေးလိုက်တယ်သိလား..."

ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကြောင်ဖြူလေးက တကယ်ကို စာနာတတ်တာပဲ... သူ့ရဲ့ စီနီယာ တစ်ယောက်အနေနဲ့... ငါက ဘာမှ ပြန်မပေးဘဲ အလကား မယူသင့်ပါဘူး..."

ဦးလေးမြင်းမှာ အနည်းငယ် အနေခက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် အကြေးခွံတစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှနေ၍ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ဦးလေးမြင်းက အကြေးခွံပေါ်သို့ ပါးစပ်မှနေ၍ အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို စတင် သန့်စင်တော့သည်။

"ကျွတ်... ကျွတ်..."

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ကြောင်ဖြူလေး... ငါ ပြောသားပဲ... ဦးလေးမြင်းက မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည်ကို အလကား ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့..."

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ နောက်မှ ကြောင်ဖြူလေးကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ် ဦးလေးမြင်းက သူ၏ သန့်စင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဒိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကြောင်ဖြူလေး... ငါ့ဆီမှာ ပေးစရာ သိပ်မရှိဘူး... မင်းကို ဒိုင်းတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုရင် သဘောကျရဲ့လား..."

ဦးလေးမြင်းက တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် ဒိုင်းမှာ ကြောင်ဖြူလေးဆီသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

'ဒိုင်းတစ်ခု ဟုတ်လား...'

သူမဆီသို့ လွင့်ပျံလာသော အနက်ရောင် ဒိုင်းငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးက အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လင်းလက်သွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ အနက်ရောင်ဒိုင်း၏ စွမ်းအားကို ယခင်က သူမ မြင်တွေ့ဖူးပေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်မှု ရှိရုံသာမက တိုက်ခိုက်ရေး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။

ဒိုင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ကြောင်ဖြူလေး၏ နာကြည်းမှု မျက်ရည်များမှာ ပျော်ရွှင်မှု အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက လွင့်မျောလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အနက်ရောင် ဒိုင်းကို ထုတ်ယူကာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... ငါတို့ရဲ့ ဒိုင်းတွေက တစ်ပုံစံတည်းပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ဒိုင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေကြပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ လက်ချောင်းကြီးများဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အခုကစပြီး... ငါတို့ရဲ့ ဒိုင်းတွေ ပေါင်းစည်းလိုက်ရင်... ငါတို့က လောကကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ စောစောက နာကြည်းမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဦးလေးမြင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြောင်ဖြူလေး ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စီနီယာ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နတ်ဘုရားတံတားနယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာငယ်လေး တစ်ကောင်က သူ့ကို နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရွက် တစ်ရွက် ဂါရဝပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထာဝရနယ်ပယ် အကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်သော သူ့အတွက် အနည်းငယ် အနေခက်စေခဲ့သည်။

ယခု အနက်ရောင် ဒိုင်းတစ်ခုကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ အတော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက အနက်ရောင် ဒိုင်းကို စတင် သန့်စင်လိုက်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း သူ၏ အနက်ရောင် ဒိုင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်တော့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။

ဦးလေးမြင်းက လက်ဖက်ရွက် တစ်ရွက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကျန်တစ်ရွက်ကိုမူ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ကပ်ထားလိုက်ပြီး ၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်သော ရနံ့များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေခဲ့သည်။ ရနံ့များမှာ လုံးဝ မစိမ့်ထွက်သွားဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားပေသည်။

ဦးလေးမြင်းသည် စောစောက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျမှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရထားလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ ဆက်ဆွဲသွားခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် တောင်ကြား၏ အနက်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရထားလုံး အတွင်း၌...

မုချင့်သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောနှောကာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သခင်ကြီး သောက်ကြွင်းသောက်ကျန် လက်ဖက်ရွက်များက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဘုရားလက်ဖက်ရည် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

'အခု ငါ့တာဝန်က သခင်ကြီးအတွက် လက်ဖက်ရည်နဲ့ ရေ ခပ်ပေးဖို့ပဲလေ... အခုကစပြီး သခင်ကြီး သောက်ပြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့ လက်ဖက်ရွက် အားလုံးကို ငါ စုဆောင်းလို့ ရပြီပေါ့...'

ထိုအတွေးကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် မုချင့်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

'သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... အရမ်းကို ကောင်းတာပဲ...'

လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်မိန်းကလေး ဟူသော သူမ၏ ယခင် အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မြတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ လုံးဝဥဿုံ အသုံးမကျလှချေ။

'သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ရတာကမှ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ...'

မုချင့်က မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

ဝူခွန်းတောင်နှင့် မိုင်သုံးထောင် အကွာ...

ဧရာမ ပျံသန်းရေး သင်္ဘောကြီး တစ်စင်းက တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဆိုက်ကပ်ထားသည်။ ဤသင်္ဘောမျိုးကို ကူးတို့သင်္ဘော ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး ကွဲပြားသော မင်းဆက် နယ်မြေများကြားတွင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကုန်စည်များကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးသည့် အလုပ်ကို အထူးပြု လုပ်ဆောင်ကြပေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ဆိပ်ခံတံတားပေါ်တွင် ရပ်ကာ ပျံသန်းရေး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရန် တန်းစီနေကြသည်။ လီချန်နန်သည်လည်း သူတို့ထဲတွင် ပါဝင်ပြီး လူအုပ်နှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားနေခဲ့သည်။

လူအုပ်ထဲတွင် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်ပြီး သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ထားပေသည်။ သူက ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် ဝေ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်တောင် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်မည့်ပုံ မပေါ်ဘဲ ထင်ရှားသော မိသားစု တစ်ခုခုမှ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် သခင်လေး တစ်ဦး၏ အော်ရာမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ လီချန်နန်၏ နောက်တွင် တန်းစီနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လူခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ရှိပေသည်။ သူ၏ အကြည့်များက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်စေ လီချန်နန်ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

'သခင်ကြီးက ဒီကောင်လေးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့ကို ညွှန်ကြားထားတယ်... ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်ပြီး ဘာမှ အမှားအယွင်း မဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်...'

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။ သူသည် ထာဝရနယ်ပယ်မှ ကြီးမြတ်သည့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ တာဝန်လေးတစ်ခုအတွက် ဤမျှ သတိထားနေရန် မလိုအပ်ချေ။

သို့သော် သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည် မွေးရာပါ ကောက်ကျစ်ပြီး ဉာဏ်များသူ ဖြစ်ရာ ရိုးအသူ တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားပေသည်။ ထို့ကြောင့် သခင်ကြီး ပေးအပ်သော ဤအသေးအဖွဲဟု ထင်ရသည့် တာဝန်လေးကို သူ လျှော့မတွက်ခဲ့ချေ။ သေခြင်းရှင်ခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ၅ တွင်သာ ရှိသေးသော သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ သာမန်မဟုတ်သော နောက်ခံနှင့် အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူ သိရှိထားပေသည်။ မဟုတ်ပါက သခင်ကြီး၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းအရ ထာဝရနယ်ပယ်မှ ကြီးမြတ်သည့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်သော သူ့အား ဤလူငယ်လေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ရှောက်ရန် ဘယ်သောအခါမှ တာဝန်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

တန်းစီနေသော လူအုပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားနေခဲ့သည်။

ပျံသန်းရေး သင်္ဘော၏ အဝင်ဝတွင် စားပွဲတစ်လုံး ချထားသည်။ ကျင့်ကြံသူ အချို့က ၎င်းကို စောင့်ကြပ်နေပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကောက်ခံရန် တာဝန်ယူထားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီချန်နန်၏ အလှည့်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ကောင်းကင်လမင်းဆက်က ကောင်းကင်လမင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားချင်လို့ပါ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် ကျမလဲ..."

လီချန်နန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သုံးသောင်း..."

မှတ်တမ်းတင်ရန် တာဝန်ယူထားသော စားပွဲရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ခေါင်းမော့ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းလား... မျိုးရိုးနာမည် လီ မလား... လီချန်နန် ဟုတ်တယ်မလား..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လီချန်နန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီချန်နန်မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်က ဝိညာဉ်မြက်ပင် တစ်ပင်အတွက် သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့ကြားတွင် ရန်ငြိုးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဤပျံသန်းရေး သင်္ဘောပေါ်တွင် သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း... လီ... ကောင်းကင်လမင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွက် စျေးတက်သွားပြီ... အခု လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ဖြစ်သွားပြီ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်သိန်း..."

ဤကိန်းဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီချန်နန်၏ စိတ်များ လည်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းကျော်လေးသာ ရှိပြီး လိုအပ်သော ပမာဏနှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းလှပေသည်။

"ကျိုးချွန်းအန်း... မင်းရဲ့ ရာထူးကို အသုံးချပြီး ကိုယ်ပိုင် ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းနေတာလား..."

လီချန်နန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ငါတို့ ကောင်းကင်ယံလျှောက်လှမ်းသူ ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပျံသန်းရေး သင်္ဘောတွေက အမြဲတမ်း မျှတတဲ့ စျေးနှုန်းတွေပဲ ရှိတယ်... ငါတို့က ဖြစ်ကတတ်ဆန်း စျေးမတင်ဘူး..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"စောစောက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းလို့ မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်လေ... ဘာလို့ ရုတ်တရက် တစ်သိန်း ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

လီချန်နန်က ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ အစက မှားပြောမိသွားတာပါ... အခု ငါ ပြောလိုက်တဲ့ စျေးနှုန်းကမှ ကောင်းကင်လမင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားတဲ့ အမှန်တကယ် လက်မှတ်ခပဲ..."

ကျိုးချွန်းအန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အောင်ပွဲခံသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားတော့သည်။

အခန်း ၂၆၈ ပြီးပါပြီ။

--