အခန်း ၂၇၀

အခန်း ၂၇၀ - လီချန်နန် တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ

"ဂါရဝပြုပါတယ် ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လက်ကိုယှက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

'ဒီလူက ငါ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အော်ရာကြောင့် တကယ်ပဲ ကြောက်သွားတာလား...'

သူက အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း အပြန်အလှန် အနေဖြင့် လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးဟန် ပြုလိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရရင်... အခု ကျွန်တော် အခက်အခဲ ဖြစ်နေပြီး သုံးစရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမှ မရှိပါဘူး..."

"သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ကတောင်မှ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့အခါ အခက်တွေ့တတ်ပါတယ်... ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေရဲ့ အခု အခက်အခဲကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... မိတ်ဆွေသာ လက်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်ပါ့မယ်..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၅ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူ့ကို တော်တော်လေး ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပုံရတယ်... ကောင်းကင်ယံလျှောက်လှမ်းသူ ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အစောင့်တွေကလည်း ငါနဲ့ ပြဿနာ မဖြစ်ချင်ကြဘူးပဲ... သူတို့က တော်တော်လေး ပါးနပ်တယ်...'

သူက ထိုသို့ တွေးတောလိုက်သည်။

"ဒီပျံသန်းရေး သင်္ဘောက လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အနှောင့်အယှက်ကို မကြာခဏ ခံရလေ့ရှိတယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့်တွေက အင်အား မလုံလောက်တော့ဘူးဆိုရင် ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ သူတို့ကို နှိမ်နှင်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်မှာပါ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လက်ကိုယှက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ပြီး မောင်းထုတ်ပေးလို့လည်း ရပါတယ်..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

'သူတို့က သေးငယ်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေပါပဲ... ငါ့ရဲ့ နဂါးအော်ရာ တစ်ငွေ့လောက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူတို့ကို ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ငါက ဘာလို့ လက်တစ်ချောင်းတောင် အပန်းခံပြီး လှုပ်ရှားနေရမှာလဲ... အချိန်ဖြုန်းရာ ကျတာပေါ့...'

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေ... ကျေးဇူးပြုပြီး သင်္ဘောပေါ်ကို တက်ပါ..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိလိုက်သည့်အခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြိုဆိုသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာဖြင့် သွေးနဂါးမိစ္ဆာက သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ထားလျက် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

'ငါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမှ မသုံးခဲ့ရဘူး... လီချန်နန် သင်္ဘောပေါ် တက်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ငါကိုယ်တိုင်လည်း တက်နိုင်ခဲ့တယ်...'

သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

'သခင်ကြီးက ဒါကို သူရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စောင့်ကြည့်နေမလား မသိဘူး... တကယ်လို့ စောင့်ကြည့်နေရင်... သူ ငါ့ကို အမှတ်ပြည့် ပေးမယ်ဆိုတာ ငါ သေချာတယ်...'

သွေးနဂါးမိစ္ဆာ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးချွန်းအန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသော်လည်း ၎င်းတွင် အကူအညီမဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ရောနှောနေခဲ့သည်။

'လီချန်နန်က တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က ကံကြမ္မာနယ်ပယ် စီနီယာ တစ်ယောက်ရဲ့ ကာကွယ်ပေးတာကို ခံရတယ်ဆိုတော့လေ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သေးငယ်တဲ့ မန်နေဂျာ တစ်ယောက်ပဲလေ... ငါ့ရဲ့ အာဏာက ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကို စိန်ခေါ်နိုင်တဲ့အထိ မရှိဘူး...'

ကျိုးချွန်းအန်းက သူ၏ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နောက်ရှိ လူများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆက်လုပ်ကြ..."

တန်းစီနေသော လူအုပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ တိုးသွားနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျိုးချွန်းအန်း၏ စားပွဲရှေ့သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖြတ်သွားကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပေးအပ်ပြီးနောက် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်သွားကြတော့သည်။

ဤကူးတို့သင်္ဘောမှာ ပေတစ်ထောင်ကျော် ရှည်လျားပြီး အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။ ကျင့်ကြံသူများ အနားယူရန်နှင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြုရန် အခန်းပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပေသည်။ ဤအခန်းများကို တစ်ယောက်ခန်းများ၊ အခန်းတွဲများနှင့် လူအများစုပေါင်း နေထိုင်ရသော အခန်းများ ဟူ၍ အတန်းအစား အမျိုးမျိုး ခွဲခြားထားပေသည်။ လီချန်နန်တွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ သိပ်မရှိဘဲ ငွေ နည်းပါးနေသဖြင့် လူဆယ်ဦး နေထိုင်ရသော အခန်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤအခန်းမှာ တစ်ရက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးသာ ကျသင့်ပေသည်။

လီချန်နန်သည် အခန်းမှတ်ပုံတင်ခြင်း ပြီးစီး၍ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် အနောက်မှနေ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"လီချန်နန်... မင်း ဘယ်အခန်းကို ရွေးလိုက်လဲ..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်ပြီး လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဪ... စီနီယာပဲ... ကျွန်တော်က လူဆယ်ယောက်ခန်းကို ရွေးလိုက်တယ်..."

လီချန်နန်က အလျင်အမြန်နှင့် ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါလည်း ဒီအခန်းကိုပဲ ယူလိုက်မယ်..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ရှိနေသော အစောင့်အဖွဲ့မှ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေ... မိတ်ဆွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်မြတ်ပါတယ်... ဒီလို လူဆယ်ယောက်ခန်းမျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ် နေလို့သင့်လျော်မှာလဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ယောက်ခန်းကို ယူပါ..."

"ဟားဟား... မလိုပါဘူး... ငါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမှ မသုံးဘဲ ဒီသင်္ဘောပေါ်ကို တက်လာတာလေ... တကယ်လို့ အခု အရှက်မရှိဘဲ တစ်ယောက်ခန်းကိုသာ ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်သက်သာရာ ရနိုင်မှာလဲ... တကယ်လို့ မင်းက ငါ့အတွက် အမှန်တကယ် စဉ်းစားပေးတယ်ဆိုရင် ဒီလူဆယ်ယောက်ခန်းကိုပဲ သတ်မှတ်ပေးပါ... ငါ့ကို ဒီလူငယ်လေး မိတ်ဆွေနဲ့အတူ နေခွင့်ပေးတာကတင် လုံလောက်နေပါပြီ..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက စကားပြောရင်း သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ စိတ်ပျက်သွားပြီး မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်မှ ဤလူငယ်သည် ထိုသေခြင်းရှင်ခြင်းနယ်ပယ် လူငယ်လေးအား အထူး ဂရုစိုက်နေပုံရသည်ကို သူလည်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု သူ သံသယဝင်မိသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မေးမြန်းရန် မသင့်လျော်ဟု ခံစားရသဖြင့် အနီးရှိ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို အခန်း သတ်မှတ်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး အခကြေးငွေ ကောက်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ရင်း လီချန်နန်မှာ လုံးဝဥဿုံ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေပုံရသော ဤမိစ္ဆာမျိုးနွယ် စီနီယာသည် သူ့အခန်းထဲတွင် လာရောက်နေထိုင်ချင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

'စီနီယာ ပြောတဲ့အတိုင်း သူ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မရှိလို့ ဒီမှာ တကယ် လာနေတာများလား...'

"စီနီယာ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ် ကျန်ပါသေးတယ်... စီနီယာအတွက် တစ်ယောက်ခန်း ယူပေးရမလား..."

လူအများရှေ့တွင် အသံထွက်ပြောပါက အနေခက်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီချန်နန်က သွေးနဂါးမိစ္ဆာထံသို့ သူ၏ အတွေးများကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အထူးတလည် ပေးပို့လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီအဘိုးကြီးက သန်မာပါတယ်... လူဆယ်ယောက်ခန်းဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်... အိပ်ဖို့ နေရာလေး တစ်ခု ရှိရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ရယ်မောလိုက်ပြီး လီချန်နန်၏ ကြင်နာသော ကမ်းလှမ်းမှုကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်ပင် ပြန်လည်ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

'ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ စီနီယာလဲ...'

လီချန်နန်မှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်သာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်နိုင်သည်။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လီချန်နန်နှင့် သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့သည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လူဆယ်ယောက်ခန်းများ ရှိရာ နေထိုင်ရေး ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူဆယ်ယောက်ခန်းများမှာ ကူးတို့သင်္ဘော၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပေသည်။ နေရာက သိပ်မကောင်းသော်လည်း အလွန် စျေးသက်သာသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားက ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

လီချန်နန်မှာ သင်္ဘောပေါ်သို့ အစောကြီး ရောက်လာခဲ့သူ မဟုတ်သဖြင့် ဤသနေရာရှိ လူဆယ်ယောက်ခန်း အများစုမှာ လူပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြပြီးနောက် အခန်းအမှတ် (၂၈) ၏ တံခါးဝတွင် လီချန်နန် ရပ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ... ဒီအခန်းပါပဲ..."

လီချန်နန်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ကြရအောင်..."

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဂရုမစိုက်ဟန် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် လူရှစ်ဦး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးနှင့်ဆိုလျှင် ဆယ်ဦး တိတိ ပြည့်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ဘေးရှိ အခန်းအမှတ် (၂၇) ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုအခန်းမှာလည်း လူပြည့်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ဒီက အခန်းချထားပေးတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ငါ အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်သွားပြီ...'

သူက ထိုသို့ တွေးတောလိုက်သည်။

လီချန်နန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် စူးရှသော အကြည့် ဆယ့်ခြောက်ခုက သူ့အပေါ်သို့ တပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ လူအများအပြား၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လီချန်နန်မှာ အတော်လေး အနေခက်သွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် တစ်တန်းတည်း စီထားသော ကုတင်ဆယ်လုံး ရှိပေသည်။ ပထမဆုံး ရောက်ရှိနေသော လူရှစ်ဦးက ဘယ်မှညာသို့ ကုတင်များကို ယူထားပြီးဖြစ်ရာ အစွန်ဆုံးတွင် ကုတင်နှစ်လုံး လွတ်နေခဲ့သည်။

လီချန်နန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သွေးနဂါးမိစ္ဆာကမူ အခန်းထဲရှိ လူရှစ်ဦးကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ရင်း နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

လူရှစ်ဦးထဲတွင် နှစ်ဦးမှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်တွင် ရှိပြီး ကျန်ခြောက်ဦးမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ..."

လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသဖြင့် လီချန်နန်မှာ ကျောတွင် ဆူးများ စိုက်နေသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အနေရခက်နေခဲ့သည်။ သူက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အားနာပါးနာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ သူတို့ကို ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အနောက်မှ သွေးနဂါးမိစ္ဆာက လီချန်နန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူရှစ်ဦးထဲတွင် ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသော ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၈ မှ အဘိုးအို တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာ နေလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့... ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှောင့်ယှက်နဲ့..."

ဤရန်စသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း ၂၇၀ ပြီးပါပြီ။