အခန်း ၆၁
Vol. 7 Ch. 61
အခန်း ၆၁
ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထွက်လာပြီး သိပ်ဝေးဝေး မရောက်သေးခင်မှာပင် ဆရာမ ဝမ်ယိသည် ကောင်းကင်ထက်မှ တောင်ပံခြောက်ခု မြင်းဖြူကြီးကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
“မြင်းပေါ်တက်။ သွားကြစို့။”
ဆရာမ ဝမ်ယီယိသည် ကျန်းဟန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တောင်ပံခြောက်ခု မြင်းဖြူကြီးကို ဆင်းသက်စေပြီးနောက် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယနေ့တွင် ဆရာမ ဝမ်ယိသည် အဖြူရောင် အင်္ကျီလက်တိုနှင့် မီးခိုးဖြူရောင် ဂျင်းဘောင်းဘီရှည်ကို တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဘောင်းဘီအောက်နားဝတွင် ကားကားလေးဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ ခြေတံအလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး ခြေထောက်တွင်မူ အဖြူရောင် ပေါ့ပါးသွက်လက်သည့် ဖိနပ်တစ်စုံကို စီးထား၏။
သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ နုပျိုလှပပြီး သန့်စင်မှုကိုပင် ခံစားရစေသည်။
“ကောင်းပြီ။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုင်လင်းကို သူ၏ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခေတ္တပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ လက်ကိုတွဲကာ တောင်ပံခြောက်ခု မြင်းဖြူကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။
ဤသည်မှာ ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ဤတောင်ပံခြောက်ခု မြင်းဖြူကြီးကို ဒုတိယအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းသည် လေဒြပ်စင်ကို အဓိကထားပြီး အလင်းဒြပ်စင်ကို ဒုတိယအဆင့်အနေဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ထားသော တောင်ပံခြောက်ခုပါ တိမ်တိုက်မြင်းဖြူ ဖြစ်တန်ရာသည်။ ၎င်း၏ ထူးခြားချက်မှာ လေကို ငှားရမ်းခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ၎င်း၏ အရှိန်ကို သုံးဆမှ ငါးဆအထိ မြှင့်တင်နိုင်ကာ လေထုအခြေခံ စွမ်းရည်အားလုံးကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။
အဝေးမှကြည့်လျှင် ဤမြင်းသည် သာမန်မြင်းဖြူတစ်ကောင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်အတောင်ပံ ခြောက်ခု တပ်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ယင်း၏ အရွယ်အစားမှာ သာမန်မြင်းဖြူထက် များစွာကြီးမားသည်။
၎င်းသည် အမြင့် ၅ မီတာကျော်၊ အလျား ၁၀ မီတာကျော်ရှိပြီး အတောင်ပံဖြန့်လိုက်ပါက ၂၀ မီတာနီးပါးအထိ ရှိသဖြင့် ၎င်း၏ ကျောပေါ်၌ လူငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦး အလွယ်တကူ စီးနင်းနိုင်သည်။
ကျန်းဟန်က အလယ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက မြင်း၏ အတောင်ပံများဆီသို့ပင် မမှီပေ။
ဆရာမ ဝမ်ယိသည် ကိုယ်ကျပ်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မြင်းကျောကုန်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းသော ထိတွေ့မှုမျိုး မရှိဘဲ တင်ပျဉ်ခွေလျက် အေးအေးလူလူသာ ထိုင်နေကြသည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင်အဆင့် တောင်ပံခြောက်ခု တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးက မိုက်တယ်မလား။”
ကျန်းဟန်က သူမ၏ မြင်းကို မသိမသာ ဆက်တိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာမ ဝမ်ယိက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“တကယ့်ကို အရှိန်အဝါရှိပြီး ခန့်ညားလွန်းပါတယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟား...ဒါဆိုရင် မြဲမြဲကိုင်ထားတော့။ အခု ပျံတက်တော့မယ်။ မင်းကို ပျံသန်းရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ကြုံဖူးအောင်လို့ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို မဖွင့်ဘဲ ပျံသန်းပေးမယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟီးးးးးး”
မြင်းဟီသံတစ်ခုနှင့်အတူ တောင်ပံခြောက်ခု တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်သွားခဲ့၏။ စွမ်းအင်အတားအဆီး၏ ကာကွယ်မှုမရှိသဖြင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများသည် သူတို့ထံသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲစေသောကြောင့် မြင်းကျောပေါ်၌ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ထိုင်နေကြရတော့သည်။
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤပျံသန်းရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်လှပြီး ရဟတ်ယာဉ်စီးရသည်ထက် များစွာ ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။
တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လေထဲ၌ လိမ့်လိုက်၊ ဇောက်ထိုးပျံသန်းလိုက်နှင့် ခက်ခဲသော လှုပ်ရှားမှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်တတ်သဖြင့် ကျန်းဟန်မှာ ပင်လယ်ဓားပြစီးနေရသလို ခံစားရစေသည်။
ဤမြင်းမျိုးကို မွန်းတည့်ချိန်လောက်မှသာ စီးသင့်သည်။ စောလွန်းလျှင်ဖြစ်စေ၊ နောက်ကျလွန်းလျှင်ဖြစ်စေ မကောင်းသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။
အတန်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ဆရာမ ဝမ်ယိက တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးကို အကာအကွယ်အတားအဆီး ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ အချင်း ၅ မီတာ သို့မဟုတ် ၆ မီတာခန့်ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်။”
ကျန်းဟန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အကြွင်းအကျန်များနှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် တောင်ပံခြောက်ခုပါ တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီး ဇောက်ထိုးပျံသန်းပြီး မြင်းကျောကုန်းက မြေပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူသွားချိန်တွင် သူကိုယ်သူ ပြုတ်ကျတော့မည်ဟုပင် ခဏမျှ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။
“ဟားဟားဟား...လူငယ်ဆိုတာ နှလုံးရည်ရှိရမယ်။ ငါကတော့ ခဏခဏ ဒီလိုမျိုး ဆော့နေကြပဲ။ တကယ်လို့ ပြုတ်ကျသွားရင်တောင် တိမ်တိုက်မြင်းဖြူက ငါတို့ကို ဖမ်းဖို့ အောက်ကို အမြန် ပျံဆင်းလာနိုင်ပါတယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ သီးသန့်နေရာမျိုးတွင်မူ သူမသည် အတန်းပိုင်ဆရာမတစ်ဦး၏ တင်းကြပ်သော အမူအရာများ လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရှာဖွေတတ်သော ကစားချင်စရာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဒီလိုမျိုး မဆော့ခင် ကျွန်တော် အမြင့်ကပြုတ်ကျတဲ့အခါ မသေဘဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ့်အချိန်အထိ အရင်စောင့်ကြရအောင်လား။”
ကျန်းဟန်က သူ၏ အသက်ကို တန်ဖိုးထားဆဲပင်။
“ရှေ့မှာ ငါ့ရဲ့ စံအိမ်ကို ရောက်ပြီ။ အောက်ဆင်းပြီး ပစ္စည်းတချို့ ယူမယ်။ ပြီးမှ မှောင်ခိုဈေးကို သွားကြတာပေါ့။”
ဆရာမ ဝမ်ယိသည် ကျန်းဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
ကျန်းဟန်သည် သူ့ရှေ့မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်စောင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော ကြီးမားသည့် စံအိမ်ကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟုလည်း ခံစားမိလိုက်သည်။
သူ အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာသည် ကန်မြို့၏ မြို့လယ်ခေါင်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူဦးရေနည်းပြီး မြေနေရာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသည်ဆိုသော်လည်း ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုး၌ စံအိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် သန်းဆယ်ချီ သို့မဟုတ် သန်းရာချီပင် ကုန်ကျနိုင်ခြေ ရှိသည်။
“ဆရာမ...ဒီတောင်တစ်ခုလုံးက ဆရာမပိုင်တာလား။”
မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ ဤသို့မေးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တောင်တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတားအဆီးတစ်ခုအတွင်း ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့်ပင်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်အခြေစိုက်စခန်းပဲ။ ကျောင်းမှာ လျှောက်မပြောနဲ့ဦးနော်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လာ...ငါ လိုက်ပြမယ်။ ငါ ဒီထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေနဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တွေ အများကြီး မွေးမြူစိုက်ပျိုးထားတယ်။ ငါက ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို အရမ်း စုဆောင်းရတာ ဝါသနာပါတယ်လေ။”
“ကြည့်လိုက်... ဒီမြက်ပင် အမျိုးအစားကို ဝိညာဉ်စုစည်းမြက်လို့ ခေါ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပေးတာပဲ။ သူတို့ကို တောင်ကုန်း တောင်ပြင်တွေအနှံ့ စိုက်ပျိုးထားလို့ ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ သိပ်သည်းနေတာလေ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိ ပြောပြသော မြက်ပင်ကို ကျန်းဟန် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သစ်ခွပင်တစ်မျိုးနှင့် တူသလို ကြက်သွန်မြိတ်နှင့်လည်း ခပ်ဆင်ဆင်တူပြီး အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးများပင် ပွင့်နေသေးသည်။ ၎င်းက ဤမျှ ဆန်းကြယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“ဒါက ဘယ်လို အကောင်မျိုးလဲ။”
ကျန်းဟန်သည် အဝေးရှိ အကာအကွယ်အတားအဆီးအသေးလေးတစ်ခုအတွင်းရှိ မီးတောက်များနှင့် တူသလို အရည်များနှင့်လည်း တူသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့ တကယ်တော့ သတ္တုဝိညာဉ်လို့ ခေါ်တယ်။ သူတို့က သတ္တုရိုင်းကြောတွေထဲမှာ မွေးဖွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်က သတ္တုတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်တာပဲ။ ပြီးတော့ တက်ကြွတဲ့သတ္တု တစ်မျိုးကိုလည်း ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သေးတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့က ပေါင်းစပ်နိုင်တဲ့ အသိစိတ်ရှိတဲ့ သတ္တုဝါတွေပဲ။ သတ္တုဝိညာဉ် အနည်းငယ်ကို တစ်နေရာတည်းမှာ တစ်လလောက် အတူတူထားလိုက်ရင် သူတို့က မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို အချင်းချင်း အလိုအလျောက် မျှဝေပြီး ချိတ်ဆက်သွားကြလိမ့်မယ်။ နှမြောဖို့ကောင်းတာက သူတို့မှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိကြတာပဲ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အရမ်းကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။”
ကျန်းဟန်က အနည်းငယ် မှင်တက်သွားမိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စံအိမ်ကြီးအတွင်း ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ နောက်မှ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါလာရင်းဖြင့် ကျန်းဟန်သည် မကြာမီမှာပင် စတုရန်းမီတာ ငါးရာ ခြောက်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ကော်ဒီဆပ်စ်သားရဲများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုတောအုပ်သည် အလွန်ပင် လှပပြီး အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ ရေခဲများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော တောအုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ နုနယ်လှပပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
“ဒါက နှင်းကြာပန်း ကော်ဒီဆပ်စ်သားရဲပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်က ဟိမဝန္တာ နှင်းဖုံးတောင်တန်းတွေကပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ စွန့်စားခန်းသွားရင်းနဲ့ သယ်လာခဲ့တာ။ အခုဆို ဒီလောက်အထိတောင် အရွယ်အစား ကြီးမားလာပြီ။ သူတို့ဆီက ထွက်တဲ့ နှင်းကြာပန်းတွေက သားရဲတွေရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကို တိုးတက်စေတယ်။”
မိတ်ဆက်ပေးနေစဉ်မှာပင် ဆရာမ ဝမ်ယိသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ အဝေးမှ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးယူ၍ ကျန်းဟန်ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ။”
ကျန်းဟန်က ပစ္စည်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် နှင်းကြာပန်းနှင့် တူသော်လည်း အထိအတွေ့မှာ ကြက်ရင်ဘုံသားတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထို့နောက်တွင်လည်း ကျန်းဟန်သည် အခြားသော ဆန်းကြယ်သည့် အရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အလွန်ထူးဆန်းသော သွေးစုပ်မြက်နှင့် တိမ်တိုက်ကဲ့သို့သော တိမ်တိုက်မိစ္ဆာ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
“မင်းလည်း ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာတွေကို စိတ်ဝင်စားပုံရပဲ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန်မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် အခြားအရာများစွာ ရှိသော်လည်း ကျန်းဟန်၏ အကြည့်များသည် ဤဆန်းကြယ်သော ပစ္စည်းများပေါ်၌သာ အမြဲတစေ ရောက်ရှိနေလေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါတွေက အရမ်းဆန်းကြယ်လွန်းတယ်။ နောင်ကျရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုမျိုး ပစ္စည်းနည်းနည်းလောက် စုဆောင်းချင်တယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုသည်လည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“ဟားဟားဟား..ဒါဆိုရင် ငါတို့တွေက တကယ့်ကို အကြိုက်တူ အမြင်တူတွေပဲ။ နောက်ကျရင် မင်း ထူးဆန်းတာတွေ တွေ့လို့ ထားစရာမရှိရင် ငါ့ဆီမှာ လာထားလိုက်။ ငါ ယာယီ ကူညီပြီး ထိန်းသိမ်းပေးထားမယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက သူမ၏ လက်ကိုမြှောက်၍ သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးများကဲ့သို့ ကျန်းဟန်၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ။”
သူ့ကျောပြင်တွင် ခံစားလိုက်ရသော အိစက်ညှင်သာမှုနှင့် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကြောင့် ကျန်းဟန်က ပြုံး၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူသည်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်အဆင့်ရှိသည့် နေရာမျိုးကို လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
“ကျောင်းပြင်ပမှာဆိုရင် ငါ့ကိုအစ်မယိ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ယိလို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဆရာမလို့ ခဏခဏ ခေါ်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ကျန်းဟန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လက်ကိုပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့၊ ပစ္စည်းတချို့ ယူပြီးရင် စထွက်ကြမယ်။ မှောင်ခိုဈေးက ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မယီ။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ နောက်မှ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။