အခန်း ၆၂

အခန်း ၆၂

ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ကျန်းဟန်သည် သူမအနေဖြင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို စုဆောင်းထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းတို့အနက် အများစုမှာ သူမ၏ စံအိမ်ရှိ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာသားရဲများထံမှ ထွက်ရှိလာသောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။

စံအိမ်အတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုစဉ်အတွင်း ကျန်းဟန်သည် ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှ ဆန်းကြယ်သော မိစ္ဆာသားရဲများစွာကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရာ ယင်းတို့ထဲတွင် အလွန်ရှားပါးသော မျိုးစိတ်များစွာ ပါဝင်နေသည်။

ဤအရာများက ဤကမ္ဘာကြီးကို ပိုမိုစူးစမ်းလိုသည့် သူ၏ တောင့်တမှုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သလို ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ နောက်ခံမှာ အပေါ်ယံမြင်ရသလောက် လုံးဝမရိုးရှင်းနိုင်ကြောင်းကိုလည်း ကျန်းဟန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မိုးချုပ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းဟန်သည် ထိုညတွင် ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့်အတူ စံအိမ်၌ပင် တစ်ညအိပ် တည်းခိုခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင်မှ ခရီးစထွက်ခဲ့ကြသည်။

“သွားကြစို့။ ငါထုပ်ပိုးတွေအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ထွက်ကြရအောင်။”

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ဆရာမ ဝမ်ယိသည် သူမ ပြင်ဆင်ထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတချို့ကို သူမ၏ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ အဆင့်တွင်ရှိသော သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသည် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော သားရဲများမှလွဲ၍ သက်မဲ့ပစ္စည်းများကိုသာ သိုလှောင်နိုင်သည်။

စာချုပ်မရှိသော သက်ရှိသတ္တဝါများကိုမူ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်း၍မရချေ။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မယီ။”

ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ တောင်ပံခြောက်ခုပါ တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးပေါ်သို့ ထပ်ပြီးတက်ထိုင်လိုက်သည်။ တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးသည် ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကန်မြို့မှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တောရိုင်းမြေရိုင်းများဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

“မင်း မှောင်ခိုဈေးဆိုတာ ဘာလဲသိလား။”

လမ်းခရီးတွင် ဆရာမ ဝမ်ယ်က အထူးပြုလုပ်ထားသော နို့လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို သောက်ရင်း ကျန်းဟန်ကို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါက တောရိုင်းမြေရိုင်းတွေထဲမှာ အထူးတည်ဆောက်ထားတဲ့ ကုန်သွယ်မှုဈေးကွက် တစ်မျိုးမလား။”

“မှန်တယ်။ ငါတို့တွေက အလေ့အထအရ မှောင်ခိုဈေးလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက တကယ့်မှောင်ခိုဈေး အစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ တောရိုင်းမြေ လွတ်လပ်သော ကုန်သွယ်မှုဈေးကွက် ဒါမှမဟုတ် တောတွင်းဈေးကွက်လို့ ခေါ်တယ်။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသည် လူကုန်ကူးမှု၊ ဒုစရိုက်မှု သို့မဟုတ် လောင်းကစားမှုများ ပြုလုပ်သည့်နေရာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် တောရိုင်းမြေရိုင်းများထဲတွင် အထူးတလည် တည်ဆောက်ထားသော ကုန်သွယ်မှုဈေးကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း တောရိုင်းထဲတွင် စွန့်စားခန်းဖွင့်ရာ၌ အဆင်ပြေစေရန် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်ဈေးကွက်များတွင် မရနိုင်ဘဲ အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိသည့် အလွန်စျေးပေါသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ဤနေရာ၌ မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည်။

လူသားများသည် အာရှတိုက်ရှိ မြေနေရာအများစုကို ပြန်လည်စိုးမိုးထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုများ မဖြစ်ပွားခင် အချိန်နှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်၍မရသေးချေ။

လက်ရှိ လူဦးရေသည် မြို့ပြများ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင်သာ စုပြုံနေကြပြီး မြို့ပြထဲမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ သောင်းကျန်းနေသည့် တောရိုင်းကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော တောတွင်းဈေးကွက်သည် သားရဲထိန်းချုပ်သူများအတွက် အထူးသတ်မှတ်ထားသော ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၃ အောက် သားရဲထိန်းချုပ်သူများအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ လာရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ဤသည်ကိုလည်း ဤခေတ်ကာလ၏ ထူးခြားသော ထွက်ကုန်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

မြို့ပြများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သားရဲထိန်းချုပ်သူများနှင့် သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင်အများစုသည် အမှန်တကယ်တွင် ဤကဲ့သို့သော နေရာများကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။

အတန်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ဆရာမ ဝမ်ယိသည် တောင်ပံခြောက်ခုပါ တိမ်တိုက်မြင်းဖြူကြီးကို အောက်သို့ ဆင်းသက်စေခဲ့ပြီး အဖြူရောင် ဂျိုတစ်ချောင်းပါ မြွေကြီးတစ်ကောင်အား ပြောင်းလဲစီးနင်းလိုက်သည်။

“ရှေ့က ဧရိယာမှာ သွေးမျက်လုံးငှက်တွေ အများကြီး အခြေစိုက်နေထိုင်ကြတယ်။ သူတို့က သိပ်မသန်မာပေမဲ့ အရေအတွက် အရမ်းများပြီး ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ သေကြောင်းကြံရဲကြတယ်။ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ သူတို့ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ရှောင်ပိုင်ကို စီးသွားကြရအောင်။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ထိုသို့ပြောကာ ရှောင်ပိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“မင်းလည်း တက်လာခဲ့လေ။ ရှောင်ပိုင်က သွားတဲ့အခါ နည်းနည်းတော့ လှုပ်ခါတတ်တယ်။ ငါ့ကို မြဲမြဲကိုင်ထားနော်။”

အပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် ဆရာမ ဝမ်ယိက ကျန်းဟန်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် သူ၏ ရှေ့မှ မီတာ လေးငါးဆယ်ခန့် ရှည်လျားပြီး အရွယ်အစားမှာ ၁ မီတာ ၈၀ ရှိသော သူ၏ အရပ်အမောင်းဖြင့်ပင် ပတ်ပတ်လည် သိုင်းဖက်၍မရနိုင်လောက်အောင် တုတ်ခိုင်လှသော မြွေဖြူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အကြေးခွံများသည် သလင်းကျောက်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သလင်းကျောက် ပန်းပုရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်စွာ လှပနေသည်။

သို့သော် ဤမြွေဖြူကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါအရ ၎င်းသည် နဂါးသွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အဆင့် ၅ ဧကရာဇ်အဆင့် မြွေနဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ယဉ်ပါးပြီးသား သားရဲမျိုးသည် လောကကြီးတွင် ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲလှရာ ၎င်းက ကျန်းဟန်ကို ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားအပေါ် ပိုမိုခန့်မှန်းမိစေခဲ့လေသည်။ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

“ဘာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ရေလမင်းမြွေနဂါးကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားတာလား။”

ကျန်းဟန် ငေးမှိုင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာမ ဝမ်ယိက သူမ၏ အဖြူရောင် လက်ဖောင်းဖောင်းကလေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မေးလိုက်သည်။

“ရှူး...”

ရေလမင်းမြွေနဂါးကြီးက ကျန်းဟန်ကို လှည့်ကြည့်လာရာ ၎င်း၏ ပတ္တမြားကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျန်းဟန်အား ၎င်း၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေးမထိုင်လိုပုံ ရသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် အစ်မယီ။ အစ်မရဲ့ မြွေနဂါးကြီးက အရမ်းကို ခန့်ညားပြီး လှလွန်းလို့ ကျွန်တော် ခဏ ကြောင်သွားတာပါ။”

ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ လက်ကိုဆွဲကာ သူမ၏ နောက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ဟားဟား မင်း အဲဒီလိုပြောတာကို ရှောင်ပိုင်သာ ကြားရင် မူယာမာယာတွေ လုပ်နေတော့မှာပဲ။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဝေါင်း...”

ဆရာမ ဝမ်ယ ထိုသို့ပြောရုံရှိသေး ရေလမင်းမြွေနဂါးကြီးသည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို မော့ကာ မာန်ဝင့်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း...အစ်မယီ သူကို အရှိန်လျှော့ခိုင်းပါဦး။”

ဤအရှိန်မှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်ထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။ ကျန်းဟန်မှာ မြွေကျောပေါ်မှ လွင့်စဉ်မကျသွားစေရန် ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို မတတ်သာဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဖက်ထားလိုက်ရတော့သည်။

“ရှောင်ပိုင် အရှိန်လျှော့စမ်း။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ပြောလိုက်ရာ ရေလမင်းမြွေနဂါးကြီးသည် တစ်ချက်ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် အရှိန်လျှော့ပေးလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မယီ။”

အရှိန်လျော့သွားပြီးနောက် ကျန်းဟန်က ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

“ရပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တပည့်လေးဆီက အမြတ်ထုတ်ခံရတာ သိပ်အပန်းမကြီးပါဘူး။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ခေါင်းလှည့်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဆရာနှင့် တပည့်ဟူသော တရားဝင်ဘွဲ့အမည် မရှိကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းဟန် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ဆိတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ဤအရာအတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်၍မရချေ။ အားလုံးမှာ ရေလမင်းမြွေနဂါးကြီးကြောင့် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ထွက်ရပ်ပေါက်လှသဖြင့် ကျန်းဟန်အနေဖြင့် စိတ်အနည်းငယ် လွင့်ပျံသွားမိသည်ကိုမူ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မှောင်ခိုဈေးဟု ခေါ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာသည် ရေဖြူမြစ် တောတွင်းဈေးကွက်ဟု ခေါ်သော မြစ်တစ်စင်း၏ ဘေးတွင် တည်ရှိပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့နှင့် တူလှသည်။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါမှသာ ၎င်း၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဤနေရာ၏ ဗိသုကာလက်ရာများမှာ လူသားတို့၏ စတိုင်နှင့် သိပ်မတူဘဲ လမ်းမကြီးများသည် မီတာ ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ မီတာ ၁၀ ကျော် အရွယ်အစားရှိသော ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့်သာ လုံးလုံးလျားလျား ခင်းကျင်းထားသည်။ အခြားသော အဆောက်အဦးများမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းလှပေသည်။

အိမ်တချို့ကို သလင်းကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တချို့ကို စကျင်ကျောက်၊ တချို့ကိုမူ ကျောက်စိမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ သစ်ပင်များဖြင့် ယှက်နွယ်တည်ဆောက်ထားသည့် ဧရာမ သစ်ပင်အိမ်ကြီးများပင် ရှိသေးသည်။

အဆောက်အဦးများမှာ ပုံစံချင်း မတူညီကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ခြွင်းချက်မရှိ အလွန်ကြီးမားကြပြီး အထပ်တစ်ခုချင်းစီ၏ အမြင့်မှာပင် မီတာ ၁၀ ကျော် မြင့်မားလှရာ မြို့ပြအိမ်များ၏ ငါးထပ်စာခန့်နှင့် ညီမျှသည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ ဒီနေရာကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားလား။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက အဝေးသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အင်း တီဗီထဲမှာ မြင်ဖူးလို့ အကြမ်းဖျင်း သိထားပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်ရတာလောက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ မကောင်းဘူး။”

ကျန်းဟန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့ကို အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးအရာမှာ ဈေးကွက်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော အဖြူရောင်အရွက်များပါသည့် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအပင်ကြီးမှာ မီတာ သုံးလေးရာခန့် မြင့်မားပြီး ယင်း၏ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် လှပဆန်းကြယ်သော အိမ်ငယ်လေးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဤသည်မှာ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ တည်ရှိနိုင်မည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ မည်သူက ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း အလွန်ပင် စိတ်ကူးစိတ်သန်း ကောင်းလှသည်။

“ဟားဟားဟား ဒါက တောတွင်းဈေးကွက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပဲ။ ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးအတိုင်း အိမ်တွေကို တည်ဆောက်လို့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ လာပြီး စည်းကမ်းသတ်မှတ်မှာ မဟုတ်သလို သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်သရွေ့ ဘယ်သူမှ မင်းလုပ်တာကို လာတားမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ရှင်းပြပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့။ အထဲဝင်ကြမယ်။”

ဈေးကွက်အဝင်ဝတွင် စစ်ဆေးရေးဂိတ် ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သာမန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း စစ်ဆေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မှတ်ပုံတင်ကတ်များကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် အထဲသို့ ပေးဝင်လိုက်သည်။

အထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ဤနေရာတွင် လူအလွန်နည်းပါးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဈေးကွက်တစ်ခုနှင့် သိပ်မတူသလို ခံစားရသည်။

“အခုက မနက်ပိုင်းဆိုတော့ အားလုံးက စွန့်စားခန်းထွက်ကုန်ကြပြီလေ။ တကယ့် စည်ကားတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်ချင်ရင် ညနေ ၆ နာရီအထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံးက ဒီနေ့ ရှာဖွေရရှိထားတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေထဲက သူတို့အတွက် မလိုအပ်တာတွေကို ထုတ်ရောင်းကြမှာ။ အဲဒါက ရတနာရှာဖွေဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ။”

“အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အရင်ခေါ်သွားပေးမယ်။”

ကျန်းဟန်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဆရာမ ဝမ်ယိက ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။