အခန်း ၆၃
Vol. 7 Ch. 63
အခန်း ၆၃
ကျန်းဟန်သည် စကားမဆိုဘဲ ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာရင်း ထူးဆန်းသော အဆောက်အဦးများနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်သန်းသွားလာတတ်သော ဆန်းကြယ်သည့် မိစ္ဆာသားရဲများကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ငါတို့တွေ သွားမယ့်နေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မှာ ကြည့်လိုက်...အဲဒီနေရာ... ဟိုအပင်ကြီးရဲ့ ဘယ်ဘက်က နေရာလေ။”
ကျန်းဟန် စကားပြန်ပြောသည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ ဆရာမ ဝမ်ယိက အိမ်ငယ်လေးများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အဖြူရောင်အရွက်ပါ အပင်ကြီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း သူမဘာသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်က ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
“ခဏနေရင် ငါတို့ အထဲသွားကြမယ်။ ဒါလေးကို ဝတ်ထားလိုက်။ ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်။ အခု မင်းက နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် လူတွေ မရိပ်မိအောင် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။
ပြီးရင် မင်းရဲ့ သွေးအရိပ်ညဇီးကွက်ကို ထုတ်ပြီး သူမကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်။ ဒါက မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် သားရဲလို့ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ပြောပြပြီး ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ရမလဲဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ဆွဲခိုင်းဖို့ သူမကို ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။
သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲနေပြီး သားရဲတွေနဲ့ မွေးမြူရေးအကြောင်း ဗဟုသုတတွေကိုပဲ စူးစမ်းလေ့လာနေတတ်တယ်။ တကယ်တော့ သူမက ဒီလိုအပြင်ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက အပြာရောင် ကျောက်မျက်ရတနာ ဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မယီ။”
ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ဤအစီအစဉ်က ပြဿနာမရှိဟု ခံစားရသည်။ သူက လူသိများသူတစ်ဦးမဟုတ်သလို တီဗီပေါ်လည်း တက်မည့်သူမဟုတ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ လာရောက်မစုံစမ်းသရွေ့ ကြီးမားသော ပြဿနာရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။
အဓိကအချက်မှာ ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေရန် မလိုအပ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအသက်အရွယ်တွင် ဒုတိယမြောက် သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းမှာ ရှားပါးလှသောအရာ မဟုတ်ချေ။ မြို့ပြရှိ အလယ်တန်းကျောင်းအချို့မှ ပါရမီရှင်ကျောင်းသားအများစုတွင် ဒုတိယမြောက် သားရဲ ရှိနှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် မွေးမြူရေးပညာရှင်များ၏ ကျင့်ဝတ်အရလည်း အပ်နှံသူ၏ အချက်အလက်ကို လျှို့ဝှက်ပေးထားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ကျင့်ဝတ်များမရှိလျှင်ပင် ဤမွေးမြူရေးပညာရှင်များ၌ ထိုမျှလောက် အချိန်ပိုရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ကျန်းဟန် ယုံကြည်သည်။ သူတို့သည် နေ့စဉ် သားရဲများစွာကို လက်ခံစစ်ဆေးပေးနေရသဖြင့် တစ်ကောင်ချင်းစီကို လိုက်လံစုံစမ်းနေမည်ဆိုပါက မောပြီးသေသွားကြပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆို သွားကြစို့။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်ကို ခေါ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် စိမ်းလန်းသော အပင်များဖြင့် ယှက်နွယ်တည်ဆောက်ထားသည့် သစ်ပင်အိမ်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ထိုသစ်ပင်အိမ်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ အထပ်နှစ်ထပ်သာ ရှိသော်လည်း အမြင့်မှာ မီတာ ၂၀ ခန့် ရှိသည်။
အိမ်တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး အတွင်းရှိ စင်များပေါ်တွင် ပစ္စည်းများကို အစီအရီ ပြသထားသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပေ။
ကျန်းဟန်က ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားစဉ်မှာပင် အနီးနားရှိ အရောင်းကောင်တာနောက်မှ ရောင်စုံကြက်တူရွေးတစ်ကောင် ချက်ချင်းပျံထွက်လာခဲ့သည်။
“မင်္ဂလာပါ ကြိုဆိုပါတယ်... အို မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ အချစ်ဆုံး အလှဆုံး အစ်မယိပါလား။
ငါ့ရဲ့ သခင်ကိုယ်စား အစ်မယိ ရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီနေ့ အစ်မယိက အရမ်းလှတာပဲ။ အစ်မကို ကြည့်ပြီး ငါ ကြက်တူရွေးလေးတောင် ရင်တုန်ပြီး မူးလဲတော့မလို့ပဲ။”
ရောင်စုံကြက်တူရွေးလေးသည် အစပိုင်းတွင် သာမန်အတိုင်း နှုတ်ဆက်ခဲ့သော်လည်း ဆရာမ ဝမ်ယိကို မြင်သည်နှင့် အမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ယင်း၏ အတောင်ပံများကို အသုံးပြု၍ အလေးပြုသည့် ပုံစံမျိုးပင် လုပ်ပြလိုက်သေးသည်။
“ဟားဟား နင်ကတော့ တော်တော်စကား တတ်တာပဲ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ရယ်မောလိုက်ပြီး အဆင့် ၃ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
ရောင်စုံကြက်တူရွေးလေးသည် ၎င်း၏ပါးစပ်ကို ဟကာ လေကိုစုပ်ယူလျက် သီးနှံကို ဖမ်းမျိုလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမူအရာလုပ်ပြလိုက်ပြသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မယီ။ သခင်က အထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းပြပေးပါရစေ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရောင်စုံကြက်တူရွေးလေးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ထူးချွန်လှသော ပျံသန်းမှုစွမ်းရည်ကို ထုတ်ကြွားရင်း လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေတော့သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ ဒီကြက်တူရွေးလေးက တော်တော်လေး ဆန်းကြယ်တယ်မလား။”
ဆရာမ ဝမ်ယ်က လှည့်ကြည့်ကာ ကျန်းဟန်ကို ပြောလိုက်သည်။
“အင်း ကျွန်တော် ဒီလိုကြက်တူရွေးမျိုးစိတ်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”
ကျန်းဟန်သည်လည်း အလွန်သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေမိသည်။ သူသည် ဤကြက်တူရွေးလေး၏ ဘေးပတ်လည်တွင် မတူညီသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းငါးခုကို မရေမရာ ခံစားနေရသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးပြီးဖြစ်သော်လည်း သားရဲတစ်ကောင်က တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်သရွေ့ ယင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သိမ်မွေ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကောင်းစွာ မမြင်နိုင်ချေ။
“ဒါပေါ့။ ငါက ငါ့ရဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ စူပါ ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပတဲ့ သခင်မကြီးရဲ့ နောက်ဆုံး သုတေသနပြု ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ရလဒ်ဖြစ်တဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကြက်တူရွေးပဲ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့် ကျန်းဟန်တို့က ယင်းအကြောင်း ပြောနေသည်ကို ကြားသောအခါ ရောင်စုံကြက်တူရွေးလေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဒါနဲ့ အစ်မယီ...ဒီတစ်ယောက်က အစ်မရဲ့ တပည့်လား။”
ကြက်တူရွေးကြီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“သူက ငါ့အတန်းထဲက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲလား။ ကျွန်တော်က အစ်မရဲ့တပည့် ထင်နေတာ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ တပည့်မဟုတ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကြက်တူရွေးသည် ကျန်းဟန်ကို လုံးဝလှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့် စကားပြောရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။
ကျန်းဟန်သည်လည်း စိတ်ထဲမထားပါချေ။ သို့သော် ဤကြက်တူရွေး၏ မျက်နှာလိုက်တတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး သူ အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤမျှ ထင်ရှားပြတ်သားသော စရိုက်စွမ်းရည်ရှိသည့် ကြက်တူရွေးမျိုးကို မြင်ရခဲလှသည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ ကျန်းဟန်သည်မူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်မိသည်။ ဤသို့ အင်္ဂါရပ်များပြားခြင်းက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို လျော့နည်းစေနိုင်မလား။
ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် သားရဲတစ်ကောင်၌ အများဆုံး စွမ်းရည်နှစ်ခုရှိခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အချင်းချင်း အထောက်အကူပြုနိုင်သော စွမ်းရည်များဖြစ်ပါက ပို၍ အဆင်ပြေသည်။ ထိုထက် ပိုများလာပါက မတူညီသော စွမ်းရည်များကြား ဝိညာဉ်စွမ်းအား ခွဲဝေပေးရန် ခက်ခဲသွားတတ်သည်။
သို့သော် ဤအဆင့် ၃ ခေါင်းဆောင်အဆင့် ကြက်တူရွေးလေးတွင်မူ ထိုပြဿနာမျိုး ရှိပုံမရချေ။ ထိုအချက်ကို မည်သို့ ဖြေရှင်းထားသည်လဲဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။
မွေးမြူရေးပညာရှင်များသည် တကယ့်ကို သန်မာကြကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ ပထမဆုံး အကြည့်ဖြင့်တင် ကျန်းဟန် အလွန်ထိတ်လန့်သွားရသည်။
“ဒါတွေက ကတ္တီပါပိုးကောင်တွေလား။”
ဤနေရာရှိ အကာအကွယ်အတားအဆီးအသေးလေးတစ်ခုအတွင်း၌ ပိုးကောင်နှင့်တူသော အနီရောင် သတ္တဝါလေးများ တရွရွ တွားသွားနေကြသည်။ သို့သော် ဤကောင်လေးများတွင် အမွှေးအမျှင်အရှည်ကြီးများ မရှိဘဲ ယင်းအစား ဖောင်းအိနေသော ခြေထောက်ငယ်လေးများစွာနှင့် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် အာရုံခံအင်တင်နာတစ်စုံ ရှိနေကြပြီး အနည်းငယ် ဝဝတုတ်တုတ်နှင့် နုနယ်ပုံရသည်။
သူတို့သည် ရုပ်ဆိုးလွန်းသည်မဟုတ်သော်လည်း အရေအတွက် အလွန်အမင်းများပြားလှသဖြင့် မြင်ရသည်မှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေက သာမန်မဟုတ်ဘဲ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲထားတဲ့ ကတ္တီပါပိုးကောင်တွေပဲ။ သူတို့က ပြင်းထန်တဲ့ ကော်ရည်တွေကိုပဲ ပစ်လွှတ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ အများစုက မီးလည်းမှုတ်နိုင်သလို ပြင်းထန်တဲ့ အက်ဆစ်ရည်တွေကိုလည်း ဖျန်းပက်နိုင်ကြတယ်။ အခု ငါ အဲဒါတွေကို သုတေသနလုပ်နေတာ။”
ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်ကို ခပ်တိုတို ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ခွေးကိုက်ထားသလို ပုံစံမျိုး ညှပ်ထားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ထွက်ရပ်ပေါက်လှသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ခေါင်းခါရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင်ကြီး လျူယွီနင် ကိုယ့်ဆံပင်ကိုယ် ပြန်ညှပ်ပြန်ပြီလား။ ကြည့်ရတာ ခွေးကိုက်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား...ဆံပင်အရှည်ကြီးက အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တယ်။ ငါ့မျက်လုံးကို အမြဲတမ်း လာကာနေတယ်လေ။”
စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီဟု ခေါ်သော ထိုမွေးမြူရေးသမားက ရယ်မောကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်တာ...ဒါက အဆုံးစွန်ဆုံး ကိုယ်ပိုင်စတိုင် အလှတရားပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်မကြီးက ဘယ်အချိန်မဆို အပြည့်စုံဆုံးပဲ။”
ဘေးနားရှိ ရောင်စုံကြက်တူရွေးလေးက ဦးခေါင်းကို မော့ကာ လျှောက်ပြောတော့သည်။
ဤသည်က လျူယွီကို အရှက်ရစေသဖြင့် သူမက ကြက်တူရွေး၏ နှုတ်သီးကို တိုက်ရိုက်လှမ်းဖမ်းကာ စကား ဆက်မပြောရန် တားမြစ်လိုက်တော့သည်။
သူမသည် ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့် အသက်အရွယ်ချင်း တူပုံရပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်၊ ကလေးမျက်နှာလေးနှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသော်လည်း ပြင်ဆင်ခြယ်သခြင်း သိပ်မရှိချေ။
ဤအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားပြီး သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းရန် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်မျှင်ကို အသုံးပြုနိုင်ကြသော်လည်း လူတစ်ယောက်သည် အဝတ်အစားနှင့် ပြင်ဆင်ပုံပေါ် မူတည်၍ သပ်ရပ်မှု ရှိ၊ မရှိကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမက သပ်ရပ်မှု အများကြီးလျော့နည်းလှသည်။
သို့သော် သူမ၏ ရုပ်ရည်က မဆိုးလှသဖြင့် သိပ်မပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ရှိနေပေသည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း ခွေးကိုက်ထားသလိုမျိုးတော့ ညှပ်စရာမလိုပါဘူး။ ခဏနေဦး...ငါ နောက်မှ နင့်ကို ဆံပင်ပြန်ညှပ်ပေးမယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ဆွံ့အစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟဟ...ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ နင် ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းက ဘယ်မှာလဲ။”
စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်းဟန်ထံသို့ အကြည့်ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါ နင်ပြောတဲ့ ကျောင်းသားလား။ နင့်ကျောင်းသားအပေါ် ဒီလောက်အထိ ဂရုတစိုက်ရှိပြီး ငါ့ဆီအထိ ခေါ်လာတာမျိုးက မြင်ရခဲလှတာပဲ။”
“ပစ္စည်းကတော့ သေချာပေါက် ယူလာတာပေါ့။ ဒါ ငါ့ရဲ့ ကျောင်းသား ကျန်းဟန်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ပါရမီက တော်တော်ကောင်းပေမဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်နေလို့ ငါ ကူညီပေးနေတာ။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ကျန်းဟန်ကို အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီကို ကျန်းဟန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ငါ မင်းကို ပြောပြထားတဲ့ မွေးမြူရေးပညာရှင် စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီပဲ။ သူမက စီနီယာမွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို အဆင့် ၅ ရှိတဲ့ သားရဲထိန်းချုပ်သူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။”