အခန်း ၇၀
Vol. 7 Ch. 70
အခန်း ၇၀
“အစ်မယီ... ကျွန်တော်တို့ နဂါးဦးချိုကို သေသေချာချာတောင် မမြင်ရသေးဘူးလေဗျာ။ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ထုတ်ပြပါဦး။”
“အတိအကျပဲ အစ်မယီ...ကျွန်တော်တို့ကို အားရပါးရလေး ငေးမောခွင့်ပြုပါဦး။”
နဂါးဦးချိုကို ဆရာမ ဝမ်ယိက သိမ်းဆည်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရတနာကျောက်တုံး လောင်းကစားဈေးကွက်ရှိ လောင်းကစားသမားတစ်စုက ပျာပျာသလဲ ဝင်ပြောကြတော့သည်။
“ဘာကို ကြည့်ချင်တာလဲ။ တကယ်လို့ မင်းတို့ စောစောကသာ ဒီထက်နည်းနည်းလေး ပိုပြီး ယဉ်ကျေးခဲ့ကြရင် ငါ မင်းတို့ကို ပေးကြည့်မိကောင်း ပေးကြည့်မိမှာပေါ့။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက သူတို့ကို သရော်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးကျောက်တုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆက်ဖွင့်လိုက်။ ငါ့ရဲ့ တော်လှတဲ့ ကျောင်းသားလေးရဲ့ ကံတရားက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းမွန်နေဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ရတနာကျောက်တုံး လောင်းကစားဈေးကွက် ပိုင်ရှင်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမဖြစ်သလို ရှိနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ၏ ရင်ထဲ၌ နှမြောတသစွာ ခံစားနေရသည်။
ဒါက မိုးကြိုးနဂါးဦးချိုရဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုလေ။ ပြီးတော့ နဂါးလိုအရာမျိုးတွေက အခြေခံအားဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာအရာတွေပဲ။
သို့သော်လည်း သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဤနေရာတွင် ရပ်နေသောသူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ အဆင့် ၅ ဘွဲ့ရ သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ခံနောက်ကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသေးရာ သူသည် အခြားမကောင်းသော အတွေးမျိုးကို မတွေးရဲချေ။
သဘာဝအတိုင်းပင် သူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နစ်နာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် နဂါးဦးချိုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းက လူအများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ နောင်တရမိသည်မှာ ထိုနဂါးဦးချိုကို ဆရာမ ဝမ်ယိထံမှ ပြန်လည်မဝယ်ယူနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာမ ဝမ်ယိကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် ပိုက်ဆံမရှားသောကြောင့်ပင်။
“ဒီနောက်ဆုံးကျောက်တုံးက စျေးအကြီးဆုံးပဲ။ အထဲကနေ ဒီထက်မက ပိုမိုက်တဲ့အရာတစ်ခုခု ပွင့်လာနိုင်မလား။”
နဂါးဦးချိုကို ဆရာမ ဝမ်ယိက သိမ်းဆည်းသွားပြီးဖြစ်ရာ လောင်းကစားသမားများမှာ နောက်ဆုံးကျောက်တုံးဆီသို့သာ ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြရတော့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလို အမှိုက်ကျောက်တုံးကတောင် နဂါးဦးချို ပွင့်လာသေးတာပဲ။ တစ်သိန်းတန်တဲ့ ဒီကျောက်တုံးကနေ ပိုပြီးတော့တောင် အားရစရာကောင်းတဲ့အရာ ထွက်မလာနိုင်ဘူးလား။”
ထိုလောင်းကစားသမားတစ်စုမှာ ကျန်းဟန်၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကံကောင်းမှုကြောင့် လုံးဝကို လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး အထဲမှ ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နောက်ဆုံးကျောက်တုံးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
နောက်ဆုံးကျောက်တုံးမှာ လူတစ်ကိုယ်စာ အမြင့်ရှိသော အနက်ရောင် ကျောက်တုံးဝိုင်းကြီး ဖြစ်သည်။ ရေမိစ္ဆာ၏ အဆက်မပြတ် ဖြတ်တောက်မှုအောက်တွင် ကျောက်တုံးမှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် လက်ဆေးကန်အရွယ်အစားခန့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း အထဲမှ ဘာမှ ထွက်မလာသေးချေ။
“သေစမ်း... ဒါက အလကားဖြစ်သွားတာများလား။”
“သူ့ရဲ့ ကံတရားက ကုန်ဆုံးသွားပြီ ထင်တယ်။”
လောင်းကစားသမားများ၏ ပြောစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟန်သည် သူ့နှာခေါင်းကို မသိစိတ်မှ ပွတ်သပ်မိသွားခဲ့၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသော ကံကောင်းခြင်းများကြောင့် အခြားရတနာတစ်ခု ထပ်မံရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။
ခုနတင် ပွင့်သွားခဲ့သည့် နဂါးဦးချိုဆိုသည်မှာ သူ လုံးဝကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည့်အရာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ်ကိုပင် သူ၏ လူပျိုကြီးဘဝ အနှစ်နှစ်ဆယ်စာ ကံတရားကို အကုန်သုံးလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။
သို့သော်လည်း စကားဝိုင်းထဲမှ သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ ယင်းမှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်ရာခန့်က ဤမိုးကြိုးတောင်တွင် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က သူ့ကို ထိုနေရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် တောင့်တမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်ရာကျော်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူအနေဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်နေမိဆဲအင်။
“မဟုတ်ဘူး။ အထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသေးတယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ ပြတ်သားသော စကားသံက ကျန်းဟန်ကို သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျောက်တုံးမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်အစားအထိသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ အမှန်ပဲ။”
ရတနာကျောက်တုံး လောင်းကစားဈေးကွက် ပိုင်ရှင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို စုစည်းလိုက်ကြပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကျောက်တုံးအစအနများ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် လက်ဖမိုးခန့် အရွယ်အစားရှိသော မီးခိုးရောင် မျိုးစေ့တစ်စေ့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဘယ်သူ မှတ်မိကြလဲ။”
အားလုံးက အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာတွင် မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။
“ဒါက ဘာအသက်ဓာတ်မှ မရှိတော့တဲ့ သာမန်မျိုးစေ့တစ်စေ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာပေါက် သေနေတဲ့ မျိုးစေ့ပဲ။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား အစ်မယီရဲ့ ကျောင်းသား ကံတရားကတော့ တကယ်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ထင်တယ်နော်။”
ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ အားလုံးက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။
“ဒါဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ကျန်းဟန်က အဆင့် ၅ ရတနာတစ်ခုကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီသားပဲ။ ဒါကြောင့် အားလုံးရဲ့ လောင်းကြေးတွေကို အားမနာတမ်း သိမ်းယူလိုက်ပါ့မယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ရယ်မောပြီး သူမရှေ့ရှိ လောင်းကစားကြေးများကို တိုက်ရိုက်ပင် လှည်းကျုံးသိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုလောင်းကစားသမားများ၏ မျက်နှာများမှာ ပုပ်သိုးသွားကြပြီး ယင်ကောက်တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားကြသည်။
“အစ်မယိ... အစ်မက နဂါးရိုးတောင် ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီပဲဟာ။ သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး ဒီလောင်းကြေးကို ဖျက်သိမ်းပေးလို့ မရဘူးလား။ အစ်မယိ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော် ဒီနေ့ သေလုမတတ် ပင်ပင်ပန်းပန်း စုဆောင်းလာခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်အပင်လေးပါ။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။
သူတို့ စောစောက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ အပျော်သဘော စစ်စစ်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် သေးငယ်သော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ ဆရာမ ဝမ်ယိကို ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေးခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ လောင်းကြေးများကို ပြန်လည်ရယူရန် ဖြစ်သည်။
“အဲလိုတော့ မရဘူးလေ။ တစ်ခုက တစ်ခုပဲ။ ဒီလောင်းကြေးကို နင်တို့ကိုယ်တိုင် စပြီး လောင်းချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ပခုံးတွန့်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းဟန်ကို စျေးအကြီးဆုံး ကျောက်ရိုင်းတုံးဇုန်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လက်ဆေးကန်အရွယ်အစားရှိသော မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“သူဌေး... ဒီကျောက်တုံးအတွက် ကျေးဇူးပဲနော်။”
လောင်းကစားသမားတစ်စုနှင့် ဆိုင်ရှင်တို့၏ ခါးသီးလှသော အပြုံးများကြားမှ ဆရာမ ဝမ်ယိသည် ကျန်းဟန်ကို ခေါ်ကာ ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
ရတနာကျောက်တုံး လောင်းကစားဈေးကွက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဆရာမ ဝမ်ယိသည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ ကျန်းဟန်၏လည်ပင်းကို နောက်ကွယ်မှ သိုင်းဖက်လိုက်၏။
“ဝိုးဝိုး... ကျန်းဟန် မင်းရဲ့ ဒီနေ့ကံကတော့ တကယ့်ကို ပေါက်ကွဲထွက်နေတာပဲ။ ဘယ်သူမှ ယှဉ်လို့မရဘူး။”
“နဂါးဦးချိုတဲ့... ကျောက်တုံးလောင်းကစားကနေ နဂါးဦးချို ပွင့်လာတာကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။”
ဤအချိန်တွင် ဆရာမ ဝမ်ယိမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ယခင်က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းဟန်၏လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှုပ်ယမ်းနေခဲ့ရာ သူမကိုယ်တိုင် မသိစိတ်မှ ကျန်းဟန်၏ ကျောပြင်ကို မှီကပ်မိနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိချေ။
“အစ်မယီ... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး လှုပ်ယမ်းနေရင် ကျွန်တော် အန်မိတော့မယ်။ ဒါက ကျွန်တော် လူပျိုကြီးဘဝ အနှစ်နှစ်ဆယ်နဲ့ လဲလှယ်ထားရတဲ့ အဆုံးစွန်း ကံကောင်းမှုကြီးပဲ။”
ကျန်းဟန်သည်လည်း ဂိမ်းတစ်ခုထဲတွင် SSR ကတ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပေါက်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်နေခဲ့သော်လည်း ဆရာမ ဝမ်ယိက သူ့ကို လှုပ်ယမ်းနေခြင်းကြောင့် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။
“လူပျိုကြီးဘဝ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ဘာပြောစရာလိုလဲ။ ငါသာ နဂါးဦးချိုတစ်ချောင်း ဖွင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် အပျိုကြီးဘဝ အနှစ်သုံးဆယ်နဲ့တောင် လဲလိုက်ဦးမယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက စိတ်ငြိမ်သွားပြီး ကျန်းဟန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် လောင်းကစားသမားတွေဆီက ရတဲ့ လောင်းကြေးတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ့်ကို သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားပြီပဲ။”
“ဟားဟားဟား အစ်မယီ... ဒီပစ္စည်းတွေကို အစ်မပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ဒါတွေအားလုံးက အစ်မကြောင့်ပဲ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ကျောက်တုံးလောင်းကစား သွားလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤခံစားချက်က တကယ်ကိုပင် အလွန်စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုလောင်းကစားသမားများ၏ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာများကို မြင်တွေ့ရသည်က ပို၍ပင် အရသာရှိလှပေသည်။
“မရဘူး၊ မရဘူး၊ မရဘူး... ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက မင်းအပိုင်တွေပဲ။ တကယ်လို့ မင်းက ဒါတွေကို ငါ့ပစ္စည်းအဖြစ် သိမ်းပစ်လိုက်မယ်လို့ ထင်နေရင်တော့ မင်းက မင်းရဲ့ အစ်မယိကို တော်တော်လေး အထင်သေးရာ ရောက်လိမ့်မယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ညှိုးလေးကို ထောင်ကာ ယမ်းပြရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ကျောက်တုံးလောင်းကစားရုံဆီ ခေါ်သွားတာက မင်းကို အပျော်သဘော ကစားစေချင်လို့ပဲ။ မင်းရဲ့ ကံကို ချေးပြီး ကျောက်တုံးဖွင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။”
“ကျွန်တော် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး အစ်မယိ။”
“ဘာမှ ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ငါပဲ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ကျန်းဟန်၏ စကားကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် မိုးက လုံးဝ ချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်နှင့် ဆရာမ ဝမ်ယိတို့သည် ညဈေးတွင် ထပ်မံလှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီ၏ နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တွေ သွားနေကြတာလဲ။ သွေးပေါက်ကွဲသစ်သီးကော ဝယ်ခဲ့ရဲ့လား။”
သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီက မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မဝယ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရတနာကျောက်တုံး လောင်းကစားဈေးကွက်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ကျန်းဟန် ဘာဖွင့်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ အစ်မ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး။ အစ်မ ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိထားသဖြင့် ထိုငါးကို ထမ်းကာ ရွာတစ်ရွာလုံး ပတ်ပြချင်နေသည့် ငါးဖမ်းသမားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူနေပေသည်။
“ဘာလဲ...”
စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီက သူမ၏ခေါင်းကို မော့ကာ ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။ မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတ အလွန်များပြားလှသူ ဖြစ်သည်။
“ဒန်ဒန်... ဒါလေးပေါ့။”
ဆရာမ ဝမ်ယိက အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးနဂါး၏ ဦးချိုအပိုင်းအစကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ ခွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီ၏ လက်ထဲရှိ ဖန်ပြွန်ခွက်မှာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“ဒါက ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးနဂါးရဲ့ ဦးချိုအပိုင်းအစပဲ။ ဒါကို တကယ်ပဲ ကျောက်တုံးထဲကနေ ရခဲ့တာလား။”
စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျူယွီသည် ကျန်းဟန်နှင့် ဆရာမ ဝမ်ယိတို့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် နဂါးဂုဏ်သတ္တိရှိသော ပစ္စည်းများကို မမြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကျန်းဟန်က ဤအရာကို ကျောက်တုံးလောင်းကစားခြင်းမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သူမ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ပါးလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။