အခန်း ၈၀၉

အခန်း(၈၀၉)

မော်ဖီသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဆီးဦးနောက်မှ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း မှောင်အတိ ကျလာချေသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မော်ဖီ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ လက်ဝါးတင်လိုက်ရာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ကျင့်စဉ်သည် ရူးသွပ်စွာ စတင်လည်ပတ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးပြင်မှ ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှု အရှိန်အဝါတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မော်ဖီ၏ ကိုယ်တွင်းကျင့်စဉ် စွမ်းအားအားလုံးနှင့် ကျန်ရှိနေသော အနှစ်သာရသွေးများကိုပါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တရစပ် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မော်ဖီ၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေစစ်ဆေးနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မှတ်ဉာဏ်များ ရုတ်ခြည်း ပြတ်တောက်သွားပြီး မော်ဖီသည် လုံးဝ ဥဿုံ သေဆုံးသွားကာ ခြောက်ကပ်ပိန်လှီနေသော အလောင်းကောင်ငယ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ချေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်တွင်းမှ မသန့်စင်သော လေပုပ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာသည် လုံးဝနီးပါး သက်သာပျောက်ကင်းသွားပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်သည်လည်း သတ္တမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှသည် အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ခုန်တက်သွားချေပြီ။

မော်ဖီသည် နဝမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ အလွန်ကြီးမားသော အာဟာရဓာတ်တစ်ရပ် ဖြစ်စေပြီး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျင့်ကြံရမည့် အချိန်နှင့် လုပ်အား အမြောက်အမြားကို သက်သာစေခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ငါ ထပ်ပြီး အဆင့်တက်သွားပြီပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ယနေ့ညသည် အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ချေသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဖိအားပေးရန်အတွက်သာ ထိုနောက်ဆုံးဝှက်ဖဲကို အသုံးမပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခြေလှမ်းသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိရောက်မှုရှိခဲ့ပြီး အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် မော်ဖီ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကိုပါ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မော်ဖီ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နတ်ဆိုးဘုရင်ကို နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် မော်ဖီ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော သဲလွန်စများစွာ ပါဝင်နေချေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ နန်းတော်ထဲတွင် နတ်ဆိုးဘုရင်မှတစ်ပါး မည်သူမျှ မဝင်ရောက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။

မော်ဖီ သိရှိထားသမျှမှာ ထိုလျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် မိစ္ဆာဘုရင် ခေတ်ကာလကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့သော တစ်စုံတစ်ဦးကို ပိတ်လှောင်ထားပုံရသည် ဟူ၍သာ ဖြစ်၏။

ဤသတင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မျှမရှိပေ။ ထိုလျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် မည်သူပိတ်လှောင်ခံထားရသည်ကို သူ မသိရှိရာ ဖြစ်တန်ရာသည်မှာ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မော်ဖီ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများကို စတင်စစ်ဆေးကြည့်သည်။

ထိုအခါ မော်ဖီသည် အလွန်ဆင်းရဲပုံရပြီး အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံး သောင်းဂဏန်းခန့်နှင့် အဖိုးတန်ဆေးလုံး အနည်းငယ်သာ ပါရှိသော သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကိုသာ ဆောင်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအရာမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှ မရှိတော့ချေ။

“နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးတစ်ယောက်က ဒီလောက်ပဲ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန် သံသယဝင်စွာ တွေးတောမိသည်။

မော်ဖီသည် အလွန်ခြိုးခြံစွာ နေထိုင်ခဲ့ပုံရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်လည်း မော်ဖီသည် နေရာအနှံ့မှ မိစ္ဆာကျောက်တုံးများကို လိုက်လံစုဆောင်းနေခဲ့ခြင်းမျိုး မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

“ငါတို့က ဆန့်ကျင်ဘက် အုပ်စုတွေပဲ၊ ဒါက အသေအလဲ တိုက်ပွဲပဲလေ။ အခုတော့ ငါက မခံစားသင့်တဲ့ အပြစ်မကင်းစိတ်မျိုးကို ခံစားနေရပြန်ပြီ။ ငါက သနားတတ်လွန်းနေတုန်းပဲလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

မီးလျှံတစ်ခုသည် မော်ဖီ၏ ရုပ်အလောင်းထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားပြီး ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် သူ့ကို ပြာအတိ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

မိုးလင်းလာသောအခါ တာရင်သည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သော နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားတော့သည်။

“ဒါက မော်ဖီနဲ့ ဖုန်းတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ သွားပြီး မရှုပ်ရဲတဲ့ လူတွေချေပဲ” ဟု တာရင်က မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

သို့သော်လည်း မော်ဖီရော ဖုန်းပါ ဟောမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိပုံရသဖြင့် ဤတိုက်ပွဲတွင် မည်သူအနိုင်ရရှိသွားသည်ကိုမူ သူ မသိရှိချေ။

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သော မေ၏ နောက်သို့ လိုက်လံရှာဖွေနေသည်။ ယမန်နေ့ညက မေတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သဖြင့် သူမအား ဟောမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားစေလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မြို့စားမင်းဖြစ်သော တာရင်သည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟောမြို့တော်ထဲမှ ပိုင်ကို လွှတ်ထား၍ မရသေးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ၏နောက်သို့ အရင်လိုက်သွားပြီးမှ မေကို ပြန်ခေါ်လာရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မေသည် ဟောမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း အဝေးကြီးသို့ မရောက်သေးပေ။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်သွားရန် တွေးတောခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်ခဲ့ရချေသည်။

သူမသည် မိမိ၏ အင်အားက မလုံလောက်သဖြင့် ပြန်သွားပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ဒုက္ခသာ ပေးမိလိမ့်မည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူမ အတွေးများပြန့်လွင့်နေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်လာတော့သည်။

“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာပြီး မေ၏ နဖူးကို ခေါင်းတောက်လိုက်၏။

ထိုသူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မေသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

“အကိုဖုန်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ” မေက ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာကို သတိပြုမိသွားကာ “ဒဏ်ရာရထားတာလား၊ ညီမကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး” ဟု ဆိုလာသည်။

“ငါ့ ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ကိစ္စက ပြေလည်သွားပါပြီ။ ငါတို့ ဟောမြို့တော်ကို ပြန်ကြရအောင်” ဟု ဆို၏။

ယမန်နေ့ညက သူ၏ ဒဏ်ရာများကို မေ မြင်တွေ့ခဲ့လျှင် သူမ ဧကန်မုချ ငိုကြွေးမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မော်ဖီ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာအများစုမှာ သက်သာသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဒဏ်ရာများမှာလည်း မကြာမီ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

“ငါတို့ ပြန်သွားကြဦးမှာလား” မေက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပြီး “မနေ့ညက တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဟင်၊ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးလာသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောဆိုရင်း သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်၏။ သူသည် မေ၏ နောက်သို့ လိုက်လံရှာဖွေရန် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် သွေးခြောက်များ ပေကျံနေသော အဝတ်အစားများကိုပင် မလဲလှယ်ရသေးချေ။

သူသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ယမန်နေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မေအား အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်တော့သည်။

“နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံး ဟုတ်လား။ ငါတို့က ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားတာလား” မေက အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးမြန်းလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါက ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ ကိစ္စပဲလေ၊ အဓိကက ငါတို့ အဲဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ယူခဲ့လို့ပဲ။ မင်း ကြောက်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

မေက ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်ပြီး “အကိုဖုန်း ရှိနေရင် ညီမ မကြောက်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကတိတစ်ခုပေးရမယ်။ တကယ်လို့ ငါ မင်းကို ပြေးခိုင်းရင် မင်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးရမယ်၊ နားလည်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မှာကြားလိုက်၏။

မေသည် ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ ဟောမြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ယမန်နေ့ညက မြို့ပြင်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲသည် အလွန်အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း ဟောမြို့တော်နှင့် ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာနှင့် နီးစပ်သော မြို့ထဲမှ လူအနည်းငယ်သာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံအချို့ကို ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“အကိုဖုန်း၊ ပြောချင်တာက ပိုင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ ရှိနေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား” မေက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

မနေ့ညက ပထမဆုံး ပိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် မော်ဖီနှင့် ဆက်လက်တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာက ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ရရှိပြီးတဲ့နောက် ပိုင်ဟာ အရင်လို လူအတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်လာပြီး အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားတတ်လာတယ်၊ ဖမ်းရတာလည်း အလွန်ခက်ခဲတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

“ဒါဆိုရင် ညီမတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”

“သူ ငါ့ဆီကို တစ်ခေါက် လာရှာတယ်ဆိုကတည်းက ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ဟာ သူ့အတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ငါတို့ ဒီအတိုင်း စောင့်နေရင် သူ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ငးဟောမြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ လူတွေကို ထပ်လွှတ်လိုက်မှာကိုတော့ ညီမ စိုးရိမ်မိတယ်” မေက စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ တာရင်ဆီ သွားပြီး ပိုင်ကို ကူညီရှာဖွေပေးဖို့ ပြောကြရအောင်။ ဟောမြို့တော်က ဒီလောက်ပဲ ကျဉ်းကျဉ်းလေးပဲဥစ္စာ၊ သူ ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ဟောမြို့တော်မှ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာသင့်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူ မော်ဖီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် သတင်းသည် သေချာပေါက် ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ တကယ်လို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရင်မဆိုင်နိုင်သော ရန်သူမျိုး အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပါက အလွန်ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

“ငါတို့ အချိန်မဆွဲသင့်ဘူး၊ အခုပဲ တာရင်ဆီ ချက်ချင်းသွားရအောင်။ သူ မနေ့ညက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါတို့ကို ရန်မစချင်တဲ့ သဘောပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြို့စားမင်း စံအိမ်တော်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့ကြရာ တံခါးဝရှိ သိုင်းစစ်သည်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေကို မှတ်မိခြင်း မရှိကြချေ။