အခန်း ၈၁၁

အခန်း(၈၁၁) ဒုတိယမြောက် ပုတီးစေ့

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မင်းသားကာရီနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးဆန်းသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရချေသည်။

ထိုအောက်လမ်းနည်းဆန်သော အနီရောင်အလင်းတန်း ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လေထုသည် ပါးလွှာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှု သက်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

“လူဆိုးတွေ... လူဆိုးတွေအားလုံး သေရမယ်...”

ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး သူ၏ အသံထဲ၌ ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့စားမင်းဂေဟာမှ တာရင်သည်လည်း သတင်းကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရှင်များကို အလျင်အမြန် ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပျံဝဲနေသော ပိုင်ကို တွေ့လိုက်ရချေသည်။

“ဒါ... ဒါကြီးက ဘာကောင်လဲ...” တာရင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ရှေ့သို့ တိုးမလာကြဘဲ သိုင်းပညာရှင်များကို ထိုနေရာအား ဝိုင်းရံထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်သားများကိုမူ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်ကြပေသည်။

လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ကာ သူ၏ မျက်နှာထက်၌ လေးနက်တည်ကြည်မှုများ စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တာရင်အား စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဒါက ပိုင်ကို ကာကွယ်ဖို့လား... ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အင်အားချိနဲ့သွားတဲ့အချိန်ကျမှ နှစ်ယောက်လုံးကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကြံစည်နေတာလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် စိတ်ထဲကနေ တွေးတောလိုက်မိသည်။

တာရင်ထံ၌ ထိုသို့သော အတွေးမျိုး အမှန်ပင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထင်ထင်ရှားရှား ပြသရန်မူ မဝံ့ရဲချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖျက်ဆီးရေးဘုရင် ဖုန်းသည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော မော်ဖီကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တာရင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ စိတ္တဇလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လုံးဝရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သော ပိုင်အပေါ်သို့သာ အာရုံအပြည့် စိုက်ထားလိုက်တော့သည်။

ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းသည် ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်၌ ခဲပျစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နီမြန်းသော ရောင်ဝါသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံ့နှံ့သွားရာ မူလကပင် နီမြန်းနေသော မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ လနီကြီးနှင့် ဟန်ချက်ညီစွာ တောက်ပနေတော့သည်။

ယင်းက မိစ္ဆာနယ်မြေရှိ လနီကြီးသည်ပင် ဤကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းလားဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မေသည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ရာ အကယ်၍ ပိုင်က ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုလာပါက မေအား ထိခိုက်သွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ပိုင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူအသုံးပြုနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော တိုက်ကွက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း နတ်ဘုရားလက်ဝါး ပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။

ပိုင်၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ အနီရောင်အလင်းတန်းများသည် ထက်မြက်သော ဆူးချွန်များအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဆူးချွန်တစ်ခုချင်းစီသည် ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါတိုင်း ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကဲ့သို့ အမှတ်အသားများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

ဆူးချွန်များသည် အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းလာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရိပ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ပိုင်ထံသို့ မရပ်မနား တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

တာရင်သည် ထိတ်လန့်သွားရချေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှု ပုံစံသည် သူ၏ အစွမ်းထက်မှုကို ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များကို နောက်ဆုတ်ရန် အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မေသည်လည်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့ပြီး အဝေးတစ်နေရာ၌ သွားရောက်ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ပိုင်သည် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ဝါကျင့်ကျင့် ပြည်ပုပ်ရည်များ စီးကျနေဆဲဖြစ်ကာ နားလည်ရခက်သော အသံဗလံများကို အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပိုင်နှင့် တစ်လှမ်းအကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုစဉ် အနီရောင်ဆူးချွန်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့ပြီး အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်သွားခဲ့ချေသည်။

ပိုင်၏ လက်မောင်းများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဘေးဘယ်ညာသို့ ရူးသွပ်စွာ ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားလာတော့သည်။

“အကိုဖုန်း...” မေ၏ နှလုံးသားသည် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ခရမ်းရောင်မီးလျှံများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ပိုင်၏ လက်ဝါးများကို မပြတ်မကွက် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရာ ပိုင်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပိုင်၏ နဖူးအလယ်ဗဟိုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း နတ်ဘုရားလက်ဝါး...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံသည် ပိုင်၏ နားစည်အတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပိုင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ လှိမ့်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ပိုင်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စူးရှလှသော နာကျင်မှုကြောင့် ခေါင်းကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားရချေသည်။

“အား... လူဆိုးကြီး...”

ပိုင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေခဲ့ပြီး အနီရန်းရောင် အလင်းတန်းများသည် နှင်တံတစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ရာ ကြမ်းပြင်ကို ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားစေပြီး ရှည်လျားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

ထက်မြက်သော ဆူးချွန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားဆူးချွန်တစ်ခုမှာမူ နောက်ကျောဘက်သို့ ဖောက်ထွက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆူးချွန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြုတ်လိုက်မိသည်။

“အား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနီရောင်ဆူးချွန်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်မှ တစ်ဆင့် ပြုတ်ကျလာကာ ထိုဆူးချွန်ဖြင့် ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ပြန်လည်ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွှတ်ချလိုက်ပါတော့၊ မင်းက ဆက်အသက်ရှင်နေဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးကို ပိုင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

သူသည် ပိုင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရန် မဝံ့ရဲချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့သည် လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ရှိနေသော်လည်း ထိုသို့သော စွန့်စားမှုကို မလုပ်ရဲခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှုကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပိုင်၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်၏ ဦးခေါင်းသည် ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားခဲ့ရချေသည်။

အနီရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမူလအနေအထားအတိုင်း ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ထိုသွေးစွန်းသော မြင်ကွင်းသည် တက်ရောက်လာကြသူ အားလုံး၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့ပေသည်။

မူလလူသားပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သော ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တစ်ခု ပြုတ်ကျလာခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းကို ကောက်ယူ၍ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်းက ဒီလူသတ်သမားကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ၊ မင်းက ဟောမြို့တော်ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ...” တာရင်သည် လက်ခုပ်တီးလျက် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တာရင်ကို ထူးခြားစွာ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေ၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

တာရင်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားဟန်ဖြင့် “စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ငါမင်းကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“မင်းစကားကို ငါယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ မင်းရဲ့ ရတနာကို ယူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအတွက် ဒီပြဿနာကို ရှင်းပေးခဲ့တယ်၊ အခု ငါတို့ ကြေသွားပြီ၊ အကယ်၍ မင်းငါ့နောက်ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ဝံ့ရဲရင်တော့ ငါက ညှာတာနေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောကြားလိုက်၏။

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မီးလျှံများ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တာရင်၏ အလယ်တွင် မီးလျှံတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကာ ဟောမြို့တော်နှင့် ဝေးရာသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။

တာရင်သည် ထိုနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာရရှိထားသော ဖုန်းကို ဤနေရာ၌ ဖမ်းဆီးထားရန် အမှန်ပင် စဉ်းစားခဲ့မိပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုန်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး မသေမျိုးဘုရင်ကပင် သူ့အား ရတနာအမြောက်အမြား ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးသနားနိုင်သည် မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဤနေရာ၌ အပိုင်ဖမ်းထားနိုင်မည့် စွမ်းရည် မိမိထံ၌ ရှိမရှိကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

“နေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြ၊ ပိုင်ရဲ့ အလောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူက ဟောမြို့တော်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးတွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြလိုက်” တာရင်က တည်ငြိမ်စွာပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သိုင်းပညာရှင်များသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည်လည်း တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ ဟောမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် မိုးလင်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရချေသည်။

“အကိုဖုန်း... အဆင်ပြေရဲ့လား...” မေသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တွဲကူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလျက် “တာရင်တို့ နောက်က လိုက်မလာဘူး၊ ငါတို့ အနားယူဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာသည် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း ယခုအခါ သွေးထွက်ခြင်းမှာမူ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်းဖုန်း၏ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တွဲလျက် သစ်တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ကူညီပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

သူမနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အချိန်အများစုကို သစ်တောများထဲ၌ ကုန်လွန်စေခဲ့ကြသဖြင့် အနားယူရန် နေရာတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

“ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ နှစ်ခု ရှိသွားပြီ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း “မင်း အခြားအရာတွေကိုကော မှတ်မိသေးလား...” ဟု မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။