အခန်း ၈၁၂

အခန်း(၈၁၂) ပုလီမြို့

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် တောတောင်ထူထပ်ရာ အရပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် နားခိုရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေလိုက်ကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးလုံးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဒဏ်ရာများ သက်သာပျောက်ကင်းစေရန် အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်ချေသည်။

ထိုဒဏ်ရာမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရေးကြီးသော ကလီစာ အစိတ်အပိုင်းများကို တမင်တကာ ရှောင်ကွင်းထားခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်လွန်းခြင်း မရှိပေရာ ၎င်းကို ကုသရန်အတွက် နှစ်ရက်မျှသာ အချိန်လိုအပ်မည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

မေသည် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားခဲ့ရသည်။

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ နှစ်လုံးသည် တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ဆွဲငင်နေကြပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါင်းစည်းသွားကြလေရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွန်အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

မေသည် ပုတီးစေ့ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ပုံရိပ်များစွာသည် အစီအရီ ဖြတ်ပြေးသွားကြချေသည်။ ထိုပုံရိပ်များကြောင့် မေ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ အုန်းအုန်းထအောင် နာကျင်လာရတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မေသည် ယခင်အတွေ့အကြုံများမှ သင်ခန်းစာရရှိထားသဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင်မူ မေ့လဲမသွားခဲ့ပေ။

“ထပ်ပြီး မကြည့်နဲ့တော့၊ ဒါက စိတ်စွမ်းအားကို အရမ်းကုန်ခမ်းစေတယ်၊ ငါ လောသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်” မေ၏ နာကျင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် မေက ခေါင်းယမ်းပြကာ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။ “မလိုပါဘူး အကိုဖုန်း၊ တကယ်ပဲ အရာအများကြီးကို ပြန်တွေးမိနေပြီ”

ခတ္တမျှကြာပြီးနောက် မေသည် ပုတီးစေ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်ရင်း ခါးသက်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ယမ်းခါနေမိတော့သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာတွေကို ပြန်မှတ်မိလို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အလွန် ဝေဝါးတဲ့ ပုံရိပ်တွေပါပဲ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ညီမက အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရပြီး ဦးချိုတွေကလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ ညီမမှာ ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရှိတယ်” မေက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။ “ကလေး ဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက မင်းက ကလေးမလေးပဲ ရှိသေးတာလေ”

သူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ပထမဆုံး စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မေနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက မေမှာ တစ်ဆယ့်လေးနှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မျှသာ ရှိသေးပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကောင်းစွာ မဖွံ့ဖြိုးသေးသဖြင့် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချလျှင်ပင် မည်သူမျှ ဝယ်ယူကြမည် မဟုတ်ပေ။

မေက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ညီမလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကို ငါ တကယ်ပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလို ခံစားနေရတယ်၊ အဲဒီကလေးတွေက ဘေးနားမှာ ဝန်းရံနေကြတာ၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အရမ်းငယ်သေးတယ်”

“ကလေးတွေ အများကြီး ရှိသေးတာ ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်က ဘယ်လိုအကြောင်းအရာမျိုးပါလိမ့်။

မေက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သူတို့က ညီမရဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ညီမကြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စိမ်းသက်မှု အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်”

“ခုနစ်ယောက် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွင် မိစ္ဆာမင်းသား စုစုပေါင်း ခုနစ်ပါး ရှိချေသည်။

သူ သိရှိထားသော နတ်ဆိုးဘုရင်၊ မသေမျိုးဘုရင်၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်နှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း မင်းသားတို့အပြင် အခြားသော မင်းသား သုံးပါးလည်း ရှိသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာနယ်မြေကို ထိုမင်းသား ခုနစ်ပါးက ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်ခြင်း မင်းသားမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းမှာ ကလေး ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာနယ်မြေမှာလည်း မင်းသား ခုနစ်ပါး ရှိနေတယ်၊ အဲဒါတွေကြားထဲမှာ ဆက်စပ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်မလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

မေက ခေါင်းယမ်းကာ ဆိုသည်။ “ဒါကညီမ အမှတ်ရနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးပဲ၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ ပြန်မတွေးနိုင်တော့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကြည့်ရတာ ဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့က မင်းရဲ့ သွေးသားထဲက အမှတ်သညာတွေကို ပြန်လည်နှိုးဆွပေးနိုင်ပုံရတယ်၊ အဲဒီတော့ င ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တွေကို ဆက်ပြီး ရှာဖွေကြတာပေါ့၊ နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ရှာတွေ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အတိတ်အမှတ်သညာ အားလုံးကို ပြန်ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်”

မေသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုဖုန်း၊ညီမက သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ငါ့အနားမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေပေးလို့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ သူသာ မင်းအနားမှာ မနေလျှင် အခြား မည်သည့်နေရာသို့ သွားနိုင်မည်နည်း။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မိစ္ဆာနယ်မြေမှ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို မေအား ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် ယခုထက်ထိ မဝံ့ရဲသေးပေ။

“ငါတို့တွေ အတူတူ ခရီးအဝေးကြီး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြတာပဲ၊ ဒီလို စကားတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်၊ ငါ မင်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက ငါ့အနားမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာဆိုတော့ မင်းအခု ပြန်မှတ်မိနေတဲ့ အရာတွေက အဲဒီမတိုင်ခင်က အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ရမယ်”

“မင်းက အရင်တုန်းက အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ မင်းက ကလေးဘဝကို ပြန်ရောက်သွားပြီး ငါနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။

“ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးပဲ၊ ဘယ်လို အဖြစ်အပျက်မျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရလဲ မသိပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကလေးဘဝ ပြန်ရောက်သွားပြီး ဦးချိုလည်း ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရတာပေါ့” မေက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် “ဒါဆိုရင် ငါတို့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ ကျွန်ပိုင်ရှင်ကို သွားရှာရအောင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက အဲဒီနေရာကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတာပဲ၊ အဲဒီနေရာကနေ မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို စုံစမ်းလို့ရနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မေ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာရတော့သည်။ “ဟုတ်သားပဲ၊ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့တာပါလိမ့်၊ ဒါက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်”

ထို့နောက်တွင် မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ၎င်းတို့ စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် နေရာနှင့် ဆီယာမြို့သို့ မည်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပုံတို့ကို အသေးစိတ် ပြောပြလေသည်။

မေသည် ထိုနေရာကို အလွန်အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ ပုလီမြို့ဟု ခေါ်တွင်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ပြင် ထိုနေရာမှာ ဟောမြို့တော်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်မိမိ ကုသမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေကို ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး ဟောမြို့တော်ကို ဖြတ်ကျော်လျက် ပုလီမြို့သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ဤခရီးစဉ်အတွက် အချိန် လဝက်မျှပင် မကြာလိုက်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ကြာမြင့်စွာကပင် လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မော်ဖီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ အဖွဲ့နောက်သို့ တောက်လျှောက် လိုက်လံစုံစမ်းနေခဲ့သဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မြို့ကြီးများတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့၏ ဖမ်းဝရမ်း ပုံရိပ်များကို ဖြန့်ဝေထားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ထိုဖမ်းဝရမ်း ပုံရိပ်များကို ဟောမြို့တော်၌ ရှိနေစဉ်ကပင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ယင်းပုံမှာ ၎င်းတို့နှင့် လုံးဝတူညီခြင်း မရှိပေ။

ထို့ထက်မက ယခုအခါတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် မိမိတို့၏ ကျိုးပဲ့နေသော ဦးချိုများကို ပြန်လည်ဆက်စပ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့အား မှတ်မိရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျွန်ပိုင်ရှင် အိုဝင်သည် ပုလီမြို့၌ အခြေခံ ကျွန်ပိုင်ရှင်အဆင့်မျှသာ ရှိပြီး မထင်မရှား မှူးမတ်ငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်များကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကာ ပုလီမြို့တွင် ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုကို ဝယ်ယူထားနိုင်ခဲ့ချေသည်။

၎င်းတို့၏ ကျွန်ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျွန်ကုန်သည်ကြီးများထံမှ ကျွန်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အခြားသော မြို့ကြီးများသို့ လှည့်လည်ရောင်းချရန် သယ်ဆောင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အိုဝင်သည် ပုလီမြို့၌ နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်မျှသာ နေထိုင်လေ့ရှိပြီး တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာသွားပါက တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်မျှ ကြာမြင့်တတ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ဆီယာမြို့မှ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် လဝက်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း အိုဝင်တို့ အဖွဲ့မှာမူ လမ်းခရီးရှိ မြို့တိုင်းတွင် ရပ်နားခဲ့ကြသဖြင့် ဆီယာမြို့သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အိုဝင်၏ ကျွန်ပိုင်ရှင် အိမ်တော်ကြီး အပြင်ဘက်သို့ ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည် နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါတို့တွေ အိုဝင်သခင်ကြီးနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ၊ သွားရောက်အကြောင်းကြားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးစောင့် အစောင့်အရှောက်အား ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား”

“ဪ၊ ငါတို့က တခြားအရပ်ကနေ လာကြတာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်သည် စိတ်ထဲ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း အိုဝင်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားခဲ့ချေသည်။

အိုဝင်သည် မိမိအား ရှာဖွေရန် ယောကျာ်းတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်ရှိနေသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာ ဖုန်းနှင့် သူ၏ အမျိုးသမီး အဖော်တို့သည် ဆီယာမြို့မှ မြောက်ဘက်သို့ ချီတက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျွန်ပိုင်ရှင် အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းခဲ့သည်ဟု သတင်းကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် သူ၏ ကျွန်အုပ်စုထဲမှ တော်လှန်ရေးသမားများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထိုသူများနှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်ခြင်း မရှိလိုတော့ပေ။

“အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ၊ သူတို့က ဦးချိုကျိုးနေတဲ့ လူတွေလား” အိုဝင်က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်က ခေါင်းယမ်းကာ “မျက်နှာစိမ်းတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဦးချိုမှ ကျိုးမနေပါဘူး” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အိုဝင်သည် သက်ပြင်းအသာချနိုင်တော့သည်။

“ဦးချိုကျိုးနေတဲ့လူ မဟုတ်ရင် တော်သေးတာပေါ့၊ သူတို့ကို အထဲကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ”

အစောင့်အရှောက်များသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။