အခန်း ၈၁၄

အခန်း(၈၁၄)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မင်းစိုးရာဇာမိသားစုထံမှ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည့် သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ချေသည်။

ယင်းမှာ မေသည် ကာရီမြို့မှ ဆာဘာဒါထံ၌ ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချခြင်းခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ကာရီမြို့ရှိ ကျွန်များအားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာမှာ မင်းသားကာရီထံမှ ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော အကြောင်းအရာများကြောင့် စုံစမ်းရခက်ခဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မင်းသားကာရီ သွေးရူးသံရူးဖြစ်ပြီးနောက်တွင် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် သဲလွန်စမှာ လုံးဝပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"မင်းက မင်းသားကာရီရဲ့ နေရာကနေ လာတာဆိုတော့ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မေသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း မြန်ဆန်စွာပင် စိတ်ဓာတ်ပြန်လည် တက်ကြွလာပြီး "ရပါတယ်၊ အတိတ်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ က မသိရတာကပဲ ညီမအတွက် ပိုကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်နေမလား မသိဘူးလေ" ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ မေနှင့်အတူ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ ခေါ်ယူသံမှာ မြောက်ဘက်ဆီမှပင် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် နောက်ဆုံး၌ ဟောမြို့တော်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ဖြတ်ကျော်ကာ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် မင်းသားအချို့၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်တိမ်းရင်း တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။

ယခုအချိန်တွင် မင်းသားအားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ၌ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ ရှိနေသည်ကို သိရှိသွားကြပြီဖြစ်ရာ စေလွှတ်လိုက်သော လူများမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးသဖြင့် ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနေရရုံသာ တတ်နိုင်ချေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ ကျွန်ပိုင်ရှင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ ချန်ထားခဲ့သဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့အား ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

"အကိုဖုန်း... ဟိုရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်"

ရက်အတော်ကြာအောင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် လူသူနေထိုင်သည့် အရိပ်အယောင်မျှကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ယခုမှသာ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းရှိ ရွာတစ်ရွာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အဲဒီရွာမှာ တစ်ရက်လောက် နားပြီး ရိက္ခာအချို့ ရှာဖွေလို့ရတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရွာဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ရွာအတွင်းသို့ ဦးစွာရောက်ရှိသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အခု ရွာထဲမှာ ဓားပြတိုက်ခံနေရတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ဖော်ပြရခက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "အဲဒီဓားပြတွေအားလုံးက ဦးချိုကျိုးတွေပဲ..." ဟု ဆိုချေသည်။

"ဦးချိုကျိုးတွေလား..." မေ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားရသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှမှာ ထိုဦးချိုကျိုးများအား လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည်ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျွန်စနစ်မှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ တည်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ လူတို့၏ စိတ်အာရုံတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဦးချိုပါသော လူသားများသည် လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည့်တိုင် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ပြန်လည်ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး အချို့မှာမူ ဓားပြများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဦးချိုကျိုးများကို ကယ်ဆယ်လိုသည့် ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ ထင်သလောက် ကောင်းမွန်မလာခဲ့ပေ။

ဦးချိုကျိုး မိစ္ဆာအရေအတွက် တိုးပွားလာခြင်းသည် ဓားပြအရေအတွက် တိုးပွားလာခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ယင်းက သာမန်မိစ္ဆာများကို ဘေးဒုက္ခဆိုးများ ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ဟူး... ဒါကို မှားတယ် မှန်တယ်လို့ ငါတို့ ပြောလို့မရပါဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီတုန်းက တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကပဲ မှန်ကန်လိမ့်မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တော်လှန်ရေးအဖွဲ့သည် ပူးပေါင်းလိုသူများကိုသာ လက်ခံပြီး အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်မသွားခြင်းမှာ ထိုမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် အင်အားမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ကျွန်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီးနောက်မှသာ ဦးချိုပါသော လူသားများ၏ အဆင့်အတန်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းက အလွန်တရာ ရှည်လျားသော အချိန်ကို ယူရမည်ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့၏ ချဉ်းကပ်ပုံမှာ အနည်းငယ် အစွန်းရောက်သွားခဲ့သည်။

"ညီမတို့ အဲဒီရွာကို သွားကူညီရအောင်၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလို့ပါ" မေက ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ မင်းအနေနဲ့ ဒီလိုကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံးကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုတယ်၊ ဦးချိုကျိုးတွေ ဘယ်လိုရွေးချယ်မလဲဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ကိစ္စပဲ၊ သူတို့က အကြမ်းဖက်မှုကို အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ တုံ့ပြန်ချင်မှတော့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ဧကန်မုချ ခံရမှာပဲ" ဟု ဆိုချေသည်။

မေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရွာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွာသားအားလုံးမှာ အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ခြင်းခံထားရပြီး ရွာလယ်ကောင်၌ စုဝေးနေကြရသည်။

ဓားပြအများစုမှာ ဦးချိုကျိုးများဖြစ်ကြပြီး ထိုသာမန်လူများအပေါ် မည်သည့်ကရုဏာမျှ ထားရှိကြမည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ခေါင်းပေါ်၌ ဦးချိုနှစ်ဖက် စုံလင်စွာရှိနေသူတိုင်းမှာ လူကောင်းမဟုတ်ဟု မှတ်ယူထားကြသောကြောင့်ပင်။

ထိုရွာတွင် အိမ်ခြေတစ်ရာခန့်ရှိပြီး လူဦးရေ သုံးလေးရာခန့် ရှိသော်လည်း ဓားပြဦးရေမှာ တစ်ရာခန့်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လွန်စွာရက်စက်ကြသဖြင့် မည်သူမျှ မတော်လှန်ရဲကြပေ။

"မင်းတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို အပ်စမ်း၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ငါချမ်းသာပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဝှက်ထားတာ မိရင်တော့ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်" ဓားပြခေါင်းဆောင်က ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးအို မိစ္ဆာတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး "အရှင်တို့... အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာစည်းစိမ်မှ မရှိပါဘူး၊ ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းဖို့ ရိက္ခာလေး နည်းနည်းပဲ မနည်းစိုက်ပျိုးထားရတာပါ၊ အားလုံးကို ယူသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ငတ်သေကုန်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ငိုယိုကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလေသည်။

ဓားပြသည် လွန်စွာစိတ်မရှည် ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ ၎င်း၏ ဓားရိုးဖြင့် အဘိုးအို မိစ္ဆာ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးရိုက်လိုက်ရာ အဘိုးအိုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် ဓားပြသည် ထိုမိစ္ဆာ၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်ချေသည်။

"မင်းတို့ ငတ်သေမလား မသေဘူးလားဆိုတာ ငါ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့က မင်းတို့ကို မဓားပြတိုက်ရင် ငါတို့ ငတ်သေမှာကွ" ဓားပြက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး "ကဲ... အခု မင်းတို့ ရိက္ခာတွေကို ငါတို့ဘာသာ ရှာရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ဘာသာ ယူလာပေးမလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါမသတ်ဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။

ရွာသားများကြားမှ ငိုကြွေးသံများ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာသည်။ အသတ်ခံရမည် သို့မဟုတ် ငတ်သေရမည်ဟူသော အတွေးများက ၎င်းတို့အား အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစေခဲ့သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး ထိုကလေး၏ အမိအား မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မကလေးလေး..." ကလေး၏အမိက ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုသော်လည်း မိစ္ဆာနှစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့အားလုံးက လူလည်လုပ်ချင်နေကြတာဆိုတော့ ငါလူတစ်ယောက်လောက် သတ်ပြရမှာပေါ့" ဓားပြခေါင်းဆောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ၎င်း၏ မြင်းဖြတ်ဓားမကြီးကို မြှောက်၍ ကလေးငယ်အား ခုတ်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် အဝေးဆီမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းလာပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွင်းသွားကာ နီဖြူရောင် အရည်အချို့ ထွက်ကျလာစေသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..." ဓားပြများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ လူရိပ်နှစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာရာ ယင်းမှာ အပြင်းအထန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ပင် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ပဲ... ငါတို့ဆရာကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေကြစို့၊ သတ်ပစ်ကြ" မိစ္ဆာတစ်ဦးက ရက်စက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အပေါင်းအဖော်များ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားချိန်တွင် သူကမူ လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

သူသည် ဝါရင့်ဓားပြတစ်ဦးဖြစ်ရာ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသော ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မိမိတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အပေါင်းအဖော်များအား အသေခံခိုင်းကာ ရန်သူကို အချိန်ဆွဲထားစေပြီး သူကမူ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့်သာ ပြေးရသေးခင်မှာပင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံကျရောက်လာပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြန်သည်။

ပထမတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဒုတိယတစ်ဦး ရှိလာရန်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ ထိုမိစ္ဆာများထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင် လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခဲ့သော လူများ ပါဝင်နေနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် မည်သည့်ကရုဏာမျှ ပြသခြင်းမရှိဘဲ အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်များဖြင့် ထိုဓားပြများ၏ အသက်ကို ရက်စက်စွာ ရိတ်သိမ်းလိုက်ချေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဓားပြအရေအတွက်မှာ လျော့နည်းလာပြီး နောက်ဆုံး၌ အချို့မှာ မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန် အော်ဟစ်ငိုယိုကြတော့သည်။

"ဟူး... ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိရင်လည်း အစကတည်းက ဒါမျိုးမလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဤလူများသည် ကလေးငယ်များကိုပင် ချမ်းသာပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြဘဲ လုံးဝ လူမဆန်ကြသဖြင့် သူသည် တစ်ဦးမျှ အသက်ချန်မထားခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံး ဓားပြတစ်ဦး လဲကျသွားပြီးနောက် ရွာတစ်ရွာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သွေးများက မြေပြင်ကို နီရဲစေခဲ့သဖြင့် ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်လွန်း၍ စကားပင် မဟရဲကြတော့ပေ။

"မကြောက်ကြပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့က ဓားပြတွေ မဟုတ်ပါဘူး" မေက ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။