အခန်း ၈၁၅

အခန်း(၈၁၅)

မိစ္ဆာအိုကြီးသည် မတ်တပ်ထရပ်ကာ တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

"အရှင်တို့... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ရွာလုံး ဒုက္ခတွင်းနက်ထဲ ရောက်ရတော့မှာပါ" ဟု မိစ္ဆာအိုကြီးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "ဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့၊ ဒီအလောင်းတွေကိုပဲ မြန်မြန် မီးရှို့လိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။

ရွာသူကြီးနှင့်တူသော ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးသည် ရွာထဲမှ အမျိုးသားများကို ချက်ချင်းပင် ညွှန်ကြားကာ ဓားပြများ၏ အလောင်းများကို ရွာအပြင်ဘက်သို့ စုပုံစေပြီးနောက် မီးရှို့ဖျက်ဆီးစေခဲ့ချေသည်။

အမျိုးသမီးက ကလေးများကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် စတင်တော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မူလကပင် ထိုရွာ၌ တစ်ညတာ တည်းခိုရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ရွာသားများ၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ခဲ့ကြပေ။

ရွာသားအားလုံးသည် ရွာသူကြီး၏ အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ စုဝေးခဲ့ကြပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းက ရိက္ခာများ အသီးသီး ထည့်ဝင်ကြရာ မိသားစုအချို့ကလည်း အသားပင် မနည်းထည့်ထားရသော ဟင်းလျာတစ်ခွက် ဖြစ်မြောက်အောင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ကူညီပေးကြလေသည်။

ရွာကလေးသည် ဟင်းလျာ တစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပေရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို အတော်ပင် အားနာသွားစေခဲ့သည်။

"အရှင်တို့က ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပါ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ဒီအစားအသောက်တွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့" ဟု ရွာသူကြီးက ပြောလေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့လည်း သဘောတူလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲတွင် ပြင်ဆင်ထားသည့် အသားအမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူကာ ရွာသားအားလုံးကို အတူတကွ ဝင်ရောက်စားသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ကျေးဇူးရှင် နှစ်ယောက်က ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာကြတာလဲ" ဟု စားသောက်ပြီးကြသောအခါ ရွာသူကြီးက မေးမြန်းလာခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာမျိုးတွင် ရွာတစ်ရွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုကို ရှာနေတာပါ၊ အဲဒါကြောင့် ဒီအထိ လိုက်ရှာနေတာ ဖြစ်ပါတယ်"

"ဪ... ဒါဆိုရင်" ဟု ရွာသူကြီးက ခေါင်းညိတ်ရင်း "ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် နှစ်ယောက် ဘာကို ရှာနေတာလဲ မသိဘူးနော်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးလို့ရမလားလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ရှာနေတာပါ၊ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် မြင်ဖူးတာမျိုး ရှိမလား"

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများက ခေါင်းခါယမ်းကြပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြောင်း ပြသကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့ဩမသွားမိပေ။ အဆုံး၌ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့များသည် မင်းသားများအတွက် အလွန်အရေးကြီးလှသဖြင့် ရွာသားများ မမြင်ဖူးသည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

သို့သော် ရွာသူကြီးကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း "ကျွန်တော် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို မမြင်ဖူးပေမဲ့ အဲဒီကျောက်တုံးက ထွက်တဲ့ အနီရောင်အလင်းတန်းကိုတော့ အမှတ်ရမိသလိုပဲ" ဟု ဆိုလာချေသည်။

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့မှ ဖြာထွက်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ မူလကြက်သွေးရောင်ထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသည်။ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ အလင်းတန်းကို အရောင်ဖျော့လိုက်ပါက မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အရောင်ဖြစ်သွားမည့်ပုံမျိုး ဖြစ်တန်ရာ၏။

"တကယ်လား" ဟု မေက ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရွာသူကြီး ပြောနေသည်မှာ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့အကြောင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း ယင်းက ၎င်းတို့အတွက် ဦးတည်ချက်မရှိဘဲ လိုက်လံရှာဖွေနေရခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို မိမိကိုယ်တိုင် စုပ်ယူထားခြင်း မရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယင်းထံမှ အားနည်းသော ခေါ်ယူမှုကိုသာ ခံစားရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို စုပ်ယူထားခဲ့ပါက ပိုင် ကဲ့သို့ တိကျသော တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်တန်ရာ၏။

"အဲဒါက ကျွန်တော် အလွန်ငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့၊ ကျွန်တော် နောက်ဘက်တောင်ပေါ်မှာ ဆော့ကစားနေတုန်း တောင်ပေါ်ကနေ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာတာကို မြင်ခဲ့ရတာ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ဘက်တောင်က သိပ်ကို အန္တရာယ်များပါတယ်၊ ရွာကလူတွေ အများကြီး အထဲဝင်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီနေရာကို သွားပြီး မစုံစမ်းရဲကြတော့တာ" ဟု ရွာသူကြီးက ပြောပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း "အဲဒီအနီရောင်အလင်းတန်း ရှိခဲ့တဲ့နေရာကို ခင်ဗျား မှတ်မိနေသေးလား" ဟု မေးသည်။

"မှတ်မိတာပေါ့၊ အဲဒါ နောက်ဘက်တောင်ထဲမှာပဲ ရှိတာ၊ ကျွန်တော် ကျေးဇူးရှင်တို့ကို လိုက်ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ရွာသူကြီးက ဆို၏။

အချိန်က မိုးချုပ်လုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွာသူကြီးအား ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ နေရာကို အရင်သွားရောက် အတည်ပြုစေကာ နောက်တစ်နေ့မှသာ ပြန်လာပြီး ထပ်မံစစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ရွာသူကြီးကလည်း လိုလိုလားလားပင် သဘောတူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် လက်ထဲတွင် မီးအိမ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်ကာ ရွာပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြချေသည်။

ရွာကလေးသည် တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များ၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ သိပ်မရှိသဖြင့် ရွာသည် အလွန်ဘေးကင်းလှပေသည်။

သို့သော် နောက်ဘက်တောင်ကိုမူ ရွာသားများက အလွန်ဆန်းကြယ်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြပြီး မည်သူမျှ မသွားရဲကြသဖြင့် ယင်းက တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။

အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ရွာသူကြီးက ရှေ့ရှိ တောင်ကြီးနှစ်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"အဲဒီတောင်နှစ်လုံးကြားထဲမှာ ရှိတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်သွားရင်တော့ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သွားပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ရွာက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရှေ့ဆက်မသွားဖို့ အမြဲတမ်း တားမြစ်ထားပါတယ်" ဟု ရွာသူကြီးက ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ ဤနေရာမှ တောင်ခြေအထိ အကွာအဝေးမှာ မီတာသုံးထောင်ခန့်သာ ရှိချေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့ဩသွားရသည်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းပင်။ တောင်ခြေအထိ ဖြန့်ကြက်သွားပြီးနောက် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသည့်နှိုင်း ရှေ့ဆက်၍ တိုးဝင်သွားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဒီနေရာက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ သို့သော် မိမိနှင့် တောင်ခြေကြားရှိ အကွာအဝေးတွင် သားရဲတိရစ္ဆာန် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မိစ္ဆာသားရဲများ မရှိသလောက်ဖြစ်ရာ အန္တရာယ်မှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

"ရွာသူကြီး... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြရအောင်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို ရွာထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ချေသည်။ အချိန်မှာ ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ရွာသားများလည်း အသီးသီး လူစုခွဲသွားကြပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ရွာသူကြီး၏ အိမ်၌ပင် တည်းခိုလိုက်ကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရွာသားများကို နှုတ်ဆက်ကာ ရွာ၏ တားမြစ်နယ်မြေသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထူးခြားဆန်းပြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိစေရန်အတွက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဖြန့်ကြက်ထားလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ၎င်းတို့သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသော်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်မှလွဲ၍ ဘာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

"ဒီနေရာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့တွင်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဒီထက်ပိုပြီး ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာမှမရှိပါလား" ဟု မေက ရှေ့ဘက်ကို လိုက်လံစမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"တောင်တွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဝင်မလာအောင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "ဒါမှမဟုတ်ရင်..."

မေက မျက်လုံးလေးကလောကလယ်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘာပြောချင်သည်ကို သိနေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီလိုတော့ မတွေးနဲ့နော်၊ အကိုဖုန်းနောက်ကို လိုက်ခဲ့မှာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသလို ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါ့နားကနေ ကပ်ပြီး လိုက်ခဲ့၊ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ တွေ့ရင် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အမြန်ပြေးတော့" ဟု ဆိုလေသည်။

မေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်ရပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အပယ်ခံထားရသော နေရာကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြတော့သည်။

တောင်ခြေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရပြီး ဤနေရာရှိ လေထုမှာ အပြင်ဘက်ထက် ပိုမိုသိပ်သည်းနေသည့်နှိုင်း ရှိချေသည်။

"ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာတော့ အမှန်ပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းခဲ့၏။

ဤနေရာ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ပင် ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရန်သူ့အခြေအနေကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ ထားရှိရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

ဤနေရာသည် အပြင်ဘက်ရှိ တောအုပ်များနှင့် မတူညီပေ။ အပြင်ဘက်ရှိ တောအုပ်များသည် ကျဲပါးလှသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်အချို့ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ မြေပြင်မှာမူ မည်သည့်အရာမျှမရှိဘဲ ပြောင်သလင်းခါနေချေသည်။

တစ်ကီလိုမီတာခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မြင့်မားလှသော တောင်ထွတ်နှစ်လုံး ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

"အကိုဖုန်း... ဟိုမှာ လူတွေရှိနေတယ်" ဟု မေက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လျင်မြန်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာ၌ လူအချို့ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် ထိုနေရာအား စောင့်ကြပ်နေသည့်နှိုင်း ဟိုဟိုဒီဒီ အဆက်မပြတ် လျှောက်လှမ်းနေကြသော သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။