အခန်း ၈၁၇

အခန်း(၈၁၇)

မေသည် မည်သို့မျှ မရှိဘဲ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေဆဲပင်။ ထိုအစွမ်းက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှု လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်၌ ကြီးစွာသော မလုံခြုံမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရချေသည်။

သို့ရာတွင် မေ၏ နောက်ခံမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရကြောင်း သူက လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လိုက်မိသဖြင့် ယင်းကို အထူးတလည် အာရုံမစိုက်တော့ချေ။

အဆုံး၌မူ ရာနှင့်ချီသော အစောင့်အရှောက်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် နီမြန်းသော အလင်းတန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ယင်းမှာ နီမြန်းသော အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသည့် လိုဏ်ဂူတစ်ခု ဖြစ်ပေရာ ၎င်းတို့မှာ ထိုလိုဏ်ဂူဆီသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းမြှောင်တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လိုဏ်ဂူဝ၌ တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားစု ရှိနေပုံရပြီး လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ နီမြန်းသော အလင်းတန်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားကာ အပြင်သို့ အနည်းငယ်မျှပင် ယိုစိမ့်မသွားစေရန် တားဆီးထားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လိုဏ်ဂူဝကို စမ်းသပ်ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ လမ်းခရီးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့်အရာ မရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် မှောင်မိုက်မှုများကို ဖြတ်သန်းလျက် မေကို လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ မဟူရာမှင်ရည်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နောက်ကွယ်၌မူ မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုက ၎င်းတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့်နှယ် မှောင်မိုက်မှုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

ထိုလိုဏ်ဂူမှာ သေးငယ်လှပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်စင်မြင့်မှတစ်ပါး ထူးထူးခြားခြား သတိပြုဖွယ်ရာ မရှိချေ။

ယင်းကျောက်စင်မြင့်ပေါ်၌မူ ကြီးမားလှသော ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီး တစ်လုံး ရှိနေပေသည်။

"တကယ်ပဲ ဒါကြီးလား..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပြီး ကြီးစွာသော စုံစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။

ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်မှ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရရှိခဲ့ဖူးသော ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အရာဝတ္ထုတစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်မှ အရာကမူ ဖရဲသီးတစ်လုံးခန့် ပိုမိုကြီးမားပြီး မျက်နှာပြင်မှာ မညီမညာ ချိုင့်ခွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်သာ ကွာခြားပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မိမိထံရှိ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့နှစ်လုံးကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်ချေသည်။

ထင်မှတ်မထားရဘဲ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့နှစ်လုံးသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီးထံသို့ ပျံသန်းသွားကာ အထက်ရှိ ချိုင့်ခွက်ငယ်အတွင်းသို့ ကွက်တိ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့သုံးလုံးမှာ မူလကတည်းက တစ်ခုတည်း ဖြစ်ခဲ့သည့်နှယ် အပြစ်ပြောဖွယ်မရှိအောင် အတူတကွ ပေါင်းစည်းသွားကြချေသည်။

"ငါတို့ရခဲ့တဲ့ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့က ဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီးထဲကနေ ခွဲထွက်လာတာ နေမှာပဲ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ချေသည်။

သို့ရာတွင် နောက်ကွယ်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မေသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေပြီး ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားနေရဟန် ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"အား..."

မေသည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေပုံရပြီး အဆုံး၌ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပေရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လန့်ဖျန့်သွားစေချေသည်။ သူသည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ မေကို ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ပွေ့ပိုက်လိုက်မိတော့သည်။

"မေ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"အများကြီးပဲ... မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီး ပေါ်လာနေလို့..."

မေသည် ခက်ခဲခက်ခဲ ပြောဆိုနေရပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်ထက်၌ မျက်ရည်များ စီးကျလာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေ၏ ဇက်ပိုးကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ပေရာ သူမသည် ချက်ချင်းပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားတော့သည်။

ထိုသို့ မှတ်ဉာဏ်များ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံနေရသည့် အခြေအနေမျိုး၌ သတိလစ်သွားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေရာ မှတ်ဉာဏ်များကြောင့် မေသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုအောက်၌ပင် သတိရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို အဓမ္မ သတိလစ်သွားစေရန် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ မေ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်၌ ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှာ ငြိမ်သက်သွားလောက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်

ချလိုက်ပြီး မေကို ဘေးနား၌ သင့်တော်သလို ထားရှိကာ လိုဏ္ဂူအလယ်ရှိ ကျောက်စင်မြင့်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်ချေသည်။

ကျောက်စင်မြင့်ထက်၌ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယင်းက တစ်စုံတစ်ရာသော အစီအရင် ဖြစ်ပုံရချေသည်။

ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီးမှာမူ စင်မြင့်ထက်၌ လွင့်မျောနေပြီး နီမြန်းသော အလင်းတန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

လိုဏ်ဂူ အထက်ဘက်၌ ကြီးမားသော အပေါက်ဝကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနီမြန်းသော အလင်းတန်းများသည် ထိုအပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လွင့်မျောသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာအနှံ့ ပေါင်းစည်း စိမ့်ဝင်သွားကြချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်တွင်းသို့ ရဲရင့်သော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာချေသည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေတစ်ခုလုံး ဤမျှ နီမြန်းမှုန်မှိုင်းနေရခြင်းမှာ ဤကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသလော။

ထိုအတွေး ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် သူသည် စဉ်းစားခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ချေ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ ဤမျှ စစ်မက်လိုလားပြီး သွေးဆာနေရခြင်းနှင့် မြေရိုင်းများ အက်ကွဲခြောက်သွေ့နေရခြင်းများမှာလည်း ဤကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြောင့်ပင် ဖြစ်တန်ရာသလော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်မိပြီး ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့အပေါ် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မိသွားချေသည်။

သူသည် လောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို မိမိနှင့်အတူ ဤမျှကြာအောင် သယ်ဆောင်ထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လိုဏ်ဂူကြီးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး လိုဏ်ဂူ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ မှောင်မိုက်မှုများထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ထိုလူရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာရာ အရပ်အမောင်းမှာ သုံးမီတာကျော် မြင့်မားလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၌ အဖုအပိမ့်များ၊ ပြည်တည်နာများနှင့် ရောဂါဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေရာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

"ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးလား..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရချေသည်။ ဤမကောင်းဆိုးဝါးမှာ ယခင်က မင်းသားကာရီနှင့် ပိုင်တို့ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည့် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ဤမကောင်းဆိုးဝါးမှာ မူလကတည်းက ဤအသွင်သဏ္ဌာန် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး မင်းသားကာရီနှင့် ပိုင်တို့မှာမူ လှုံ့ဆော်မှု ခံရပြီးနောက်မှသာ ဤအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမကောင်းဆိုးဝါးသည် သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ကာ ၎င်း၏အာရုံကို ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်မှ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ထံသို့သာ အားစိုက်ထားလိုက်တော့သည်။

ယခုအခိုက်၌ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုတီးစေ့ငယ်နှစ်လုံးနှင့် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ဖြစ်ပေရာ ပိုမိုပြည့်စုံဝိုင်းစက်နေပုံရချေသည်။

ထိုမကောင်းဆိုးဝါးသည် လောဘဇောများဖြင့် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားမလည်သော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးအား ယင်းကို ရရှိခွင့် မပေးသင့်ကြောင်း သိရှိပေရာ ထိုသို့ရရှိသွားပါက ၎င်းသည် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာမည် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ အထက်တည့်တည့်သို့ ဆင်းသက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လှည့်လျက် ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ကျောက်စင်မြင့်ထက်မှ ကန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့သည် ကျောက်စင်မြင့်ထက်မှ ဖယ်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ လိမ့်ထွက်သွားချေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ၎င်း၏ ရှည်လျားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ရုတ်တရက် ဟလိုက်ရာ လွှသွားကဲ့သို့သော သွားနှစ်တန်း ပေါ်ထွက်လာပြီး နံစော်လှသော တံတွေးများ စီးကျလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြေးဝင်လာချေသည်။

ထိုမကောင်းဆိုးဝါး၏ ပုံစံအရ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်လုပ်တည်း မျိုချပစ်ချင်နေသည့်နှယ် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေဖျားဖြင့် ကျောက်စင်မြင့်ကို သာသာလေး နင်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပေရာ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ မည်မျှကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့မှန်းမသိသော ကျောက်စင်မြင့်ထက်၌ အထက်မှ အောက်သို့ ရှည်လျားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

ထိုတွန်းကန်အားကို အသုံးပြု၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ပြင်းထန်သော မီးလျှံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးကို ချက်ချင်းပင် မီးစွဲလောင်စေလိုက်တော့သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် အော်ဟစ်မြည်တမ်းရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးလျှံများ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နီမြန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်သွားရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်မိချေသည်။ ဤမကောင်းဆိုးဝါးသည် မင်းသားကာရီ သို့မဟုတ် ပိုင်တို့ကဲ့သို့ပင် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးလောက် အစွမ်းမထက်ချေ။

ဤမကောင်းဆိုးဝါးမှာ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ အစောင့်အရှောက်များထဲမှ တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ပေရာလိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မိပြီးနောက် လွှမ်းမိုးခြင်းခံရသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အသွင်သဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို တိုက်ရိုက် မရရှိထားသဖြင့် ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ ယခင်နှစ်ဦးထက် သိသိသာသာ လျော့နည်းနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး ပြန်လည်မထနိုင်မီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးထက်၌ ထက်မြက်သော ခွဲစိတ်ဓားကဲ့သို့ ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများ ဝန်းရံလျက် အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအား လက်ဝါးဓားသည် ထိုမကောင်းဆိုးဝါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ဖောက်ထွင်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသေအချာ ရိုက်နှက် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် နားမလည်နိုင်သော အသံများကို အော်ဟစ်ရင်း ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့သို့တိုးကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပေရာ ထိုမကောင်းဆိုးဝါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။