အခန်း ၈၁၉

အခန်း(၈၁၉)

မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်တောဟူသည် ညှော်နံ့ဆိုးလှသော အဆိပ်ငွေ့မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးလှသော တောနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ ယင်းနေရာသို့ သက်ဆင်းသွားသည့် မိစ္ဆာအများစုမှာ အဆိပ်မိ၍ သေဆုံးပျက်စီးကြရပေရာ ထိုအရပ်၏ မိုင်တစ်ရာပတ်လည်အတွင်း မိစ္ဆာသတ္တဝါဟူ၍ ရံဖန်ရံခါမျှသာ မြင်တွေ့ရတတ်၏။

မိမိတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းအပေါ် လွန်စွာယုံကြည်မှုရှိသူများသာလျှင် လိုအပ်သော ဆေးဝါးရတနာပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန်အတွက် ယင်းတောနက်အတွင်းသို့ သက်စွန့်ဆံဖျား ဝင်ရောက်ဝံ့ကြချေသည်။

ထိုသို့သော မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်တော၏ အပြင်ဘက်၌မူ လူရိပ်နှစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြပေသည်။

“အကိုဖုန်း... ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့က တကယ်ပဲ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရှိနေတာလား”

မေက ကန့်ကွက်လိုသော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ ဤနေရာသည် အလွန်တရာ ညစ်ပတ်ပေရေလျက် ရှုပ်ထွေးဆိုးရွားလှသည့်အပြင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှံ့ညွန်အိုင်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေချေသည်။

အကယ်၍ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ယင်းညွန်အိုင်အတွင်းသို့ ကျွံဝင်ပိတ်မိသွားပါက ပြန်လည်ရုန်းထွက်ရန်အတွက် လွန်စွာကြီးမားသော စွမ်းအားကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ဝံ့ကြသည့် မိစ္ဆာများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ယင်းထက်မြင့်မားသော အဆင့်တွင် ရှိကြပေရာ ရွှံ့ညွန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပါကလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်း၍ ဘေးလွတ်ရာသို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ကြချေသည်။

“ထိုသို့သော ခေါ်ယူသံက ဒီနေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ။ အဲဒီပုတီးစေ့က မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်တောထဲမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းကွယ်နေလို့ပဲ အခုထက်ထိ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့သေးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခရီးနှင်ခြင်း၌ အချိန်ကာလ အတော်ကြာမျှ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ချေသည်။

ယခင်အတိုင်းပင် ကျွန်ပိုင်ရှင်များကို သုတ်သင်ချေမှုန်းခြင်း၊ ဦးချိုကျိုးများကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ကျွန်ပိုင်ရှင်များထံမှ လုယူရရှိသော ဓနပစ္စည်းများကို ဒုက္ခသည်များထံသို့ ခွဲဝေလှူဒါန်းခြင်းတို့ကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့၏ ကျော်စောမှုအရှိန်အဝါသည် တဟုန်ထိုး မြင့်မားလာခဲ့ရာ မေပင်လျှင် မိစ္ဆာမဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိခဲ့ချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ အမည်နာမများသည် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

အကြောင်းမူကား ရှီလင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အထက်လူကြီးများထံသို့ အစီရင်ခံ တင်ပြထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆီယာမြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ နှုတ်ထွက်လိုကြောင်း အရိပ်အယောင်မျှ ပြသခဲ့ခြင်းမရှိပေရာ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော သူရဲကောင်းကောင်းမှုကုသိုလ်များကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်သည်မှာ ဧကန်မလွဲ ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ပြင် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို စေလွှတ်ကာ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုစေခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဦးချိုကျိုးကို ကယ်တင်ပြီးသည့်အချိန်၌ ရှေ့သို့တက်၍ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့အတွင်းသို့ သိမ်းသွင်းရန် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ တော်လှန်ရေးအင်အားစုများသည် သိသိသာသာ တိုးတက်ခိုင်မာလာခဲ့ချေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုအကြောင်းအရာများကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သို့မဟုတ် မေသည် စိုးစဉ်းမျှ သိရှိကြခြင်းမရှိပေ။

သူတို့သည် မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်တောအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြချေသည်။ ထိုအရပ်ရှိ အဆိပ်ငွဲ့မြူများသည် မြင်ကွင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပေရာ နေရောင်ခြည်ပင်လျှင် ဖြတ်သန်းမဝင်ရောက်နိုင်ဘဲ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အမှောင်ထုကြီး ဖုံးလွှမ်းစေလျက် ရှိချေသည်။

“အကိုဖုန်း... ဒီနေရာက တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသလို ခံစားရတယ်”

မေက စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ “ဒီလိုနေရာမျိုးက ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မှော်ဆေးပင် ဒါမှမဟုတ် သားရဲတွေ မွေးဖွားရာ အရပ်ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းအများဆုံးပဲ၊ အထူးသတိထားရမယ်”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီး လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မဟူရာအရိပ်တစ်ခုသည် ဘေးဘက်မှနေ၍ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော နှုန်းထားဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး မေမျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာချေသည်။

ယင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော မြွေတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အလင်းမဲ့နက်မှောင်သော အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားကာ ယင်းအကြေးခွံများ၏ အနားသတ်များသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပေသည်။

ထူးခြားသည်မှာ ထိုမြွေ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်၌ ခြေထောက်လေးချောင်း ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

မေသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုခြေလေးချောင်းပါမြွေကို လှမ်း၍ ဖမ်းချုပ်လိုက်ချေသည်။

ထိုသတ္တဝါ၏ အကြေးခွံများသည် ပြင်းထန်စွာ ပွင့်အာပိတ်သိပ်သွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ညှပ်၍ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်စေရန် ကြိုးပမ်းလာပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖမ်းဆုပ်ထားသော နေရာသည် စိုးစဉ်းမျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ထက်မြက်လှသော အကြေးခွံများသည်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရေပြားကို ဒဏ်ရာရအောင် မတတ်နိုင်ကြချေ။

“တွေ့လား... မင်းကို ငါ အထူးသတိထားပါလို့ ပြောသားပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

မေက ရင်ဘတ်ကို ဖိလျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု မပြယ်သေးဘဲ “ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာက တကယ့်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုခြေလေးချောင်းပါမြွေကို မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ ယူဆောင်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။

ဤခြေလေးချောင်းပါမြွေသည် အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲ အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ အကယ်၍ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာမဟာဆရာအဆင့် ရှိသူတစ်ဦးသာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပါက အသက်ပျောက်သွားနိုင်လောက်ချေသည်။

ထိုခြေလေးချောင်းပါ သတ္တဝါကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ရှောင်ဟေး၊ ဝမ်ချိုင်နှင့် အခြားသူများကို ရုတ်ချည်း သတိရမိသွားပြီး သူတို့ယခုအချိန်တွင် မည်သို့ရှိနေကြမည်ကို တွေးတောမိချေသည်။

ဝမ်ချိုင်အတွက်မူ စိုးရိမ်စရာမလိုလှပေ။ ထိုကောင်၏ မောက်မာလှသော အမူအရာနှင့်ဆိုလျှင် မည်သူမျှ တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“အကိုဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း ငေးမောနေသည်ကို မြင်သောအခါ မေက သူမ၏လက်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးရှေ့၌ ယမ်းပြလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တွေးတောနေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေအချို့ကို သတိရသွားလို့ပါ”

“မိတ်ဆွေ... အဲဒီအကြောင်း ပြောတာ ညီမတစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး” ဟု မေက ဆိုချေသည်။

“ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်းလည်း သူ့ကို သိတာမှ မဟုတ်တာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“သူတို့ အခုထက်ထိ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးလား” မေက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “သေချာတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက လွန်စွာ အလှမ်းဝေးကွာလှတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရှိနေကြတာ”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မေသည် ရုတ်ချည်း ဆွံ့အသွားကာ “ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက လူတစ်ယောက် ညီမကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါ သိချင်မိတယ်၊ ဘယ်သူကများ ငါတို့ရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်မကြီးကို ဒီလို ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ဆက်ဆံဝံ့တာလဲ”

ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် မေသည် မိမိကိုယ်မိမိ မိစ္ဆာဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို လက်ခံထားပြီး ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြက်လုံးထုတ်နေသော်လည်း သူမသည် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“အဲဒါ ယာဘိုလို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ထင်တယ်”

မေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာမူ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ တွန့်ကွေးသွားချေသည်။

“သူကလည်း အဲဒီလို ဆင်တူတဲ့ စကားမျိုး ပြောခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အကိုဖုန်းလိုပဲ လေထဲကနေ ရုတ်ချည်း ပေါ်လာတဲ့အတိုင်းပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နေရာတင်တင်ပင် တောင့်ခဲသွားချေသည်။

သူသည် ကာရီမြို့၌ ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်ကို ရုတ်ချည်း သတိရမိသွား၏။ သူ၏ ဘိုးဘေးသည် ယာဘိုဟူသော အမည်ဝှက်ကို အသုံးပြု၍ သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲတွင် အောင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာချေသည်။

ထိုသို့ ဆုံတွေ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာဘုရင်သည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယာဘို၏ သတင်းအစအနမှာလည်း ပိုမို၍ လူမသိသူမသိ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပေသည်။

“သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အဲဒီယာဘိုရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

မေက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ မှတ်မိသလောက်တော့ သူကလည်း ဦးချိုမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်တာ၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ငါမမှတ်မိတော့ဘူး”

“အာ... ဟုတ်သားပဲ” မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ယခင်က ပြောပြခဲ့ဖူးသည်များကို ရုတ်ချည်း သတိရသွားကာ “အကိုဖုန်းရဲ့ ဘိုးဘေးနာမည်ကလည်း ယာဘိုဆို”

“ဟုတ်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ငါ သံသယဖြစ်မိတာက မင်းတွေ့ခဲ့တဲ့လူက ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်နေမလားလို့ပဲ”

“ဒါကြောင့်လည်း မင်း ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာကိုး” မေက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။ “ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မေ့သွားခဲ့ပေမဲ့ ယာဘိုက သေဆုံးသွားခဲ့ပုံမပေါ်ပါဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရကာ “နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ သူ သက်ရှိထင်ရှား ရှိမရှိ ဆိုတာ ပြောရခက်ပါတယ်”

မေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မေ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ယာဘိုဟူသည်မှာ သူ၏ ဘိုးဘေး ကျိရန် ဖြစ်ကြောင်းကို ရာခိုင်နှုန်းပြည့် နီးပါး သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း မေသည် ကျိရန်၏ နောက်ထပ် သတင်းအစအနများကိုမူ ဆက်လက်၍ မမှတ်မိနိုင်သေးပေ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် တိုက်ခိုက်မှု မြောက်မြားစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရပေသည်။ မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်တောအတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲများသည် ပိုမို၍ ရန်လိုစိတ် ပြင်းထန်ကြပုံရပြီး သားကောင်ကို မြင်သည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြချေသည်။

ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ သားရဲများသည် သာမန်ထက် ပိုမိုကြမ်းကြုတ်လှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မေ့လျော့ပေါ့ဆမိရုံမျှဖြင့် ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိခဲ့ချေသည်။

“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်ချည်း ထောက်လှမ်းမိသွားသဖြင့် သူသည် လွန်စွာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားရပေသည်။

မေသည်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိသော်လည်း သူမအနေဖြင့်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရသေးချေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထောက်လှမ်းမိခဲ့သော အရာဝတ္ထု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။

ယင်းသည် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် စင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုစင်ပေါ်၌ လူတစ်ယောက်၏ အရွယ်အစားထက် ပိုမိုရှည်လျားသော ဒူးလေး တစ်ခု တင်ရှိနေချေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်လှသော မြားတစ်စုံကို ဒူးလေးပေါ်၌ အဆင်သင့် တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါက... ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးပဲ”

မေက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “အကယ်၍ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားမယ်ဆိုရင် ဘုရင်နယ်ပယ်ရဲ့ ဒိုင်းကာအကာအကွယ်ကိုတောင် ဖောက်ထွင်းဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်လက်နက်ပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း လန့်ဖျပ်သွားရပေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်တော နက်ရှိုင်းရာအရပ်၌ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော အရာမျိုးကို တွေ့ရှိရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။