အခန်း ၈၂၀

အခန်း(၈၂၀) အရိုင်းအစိုင်း

ထို့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးကြီးမှာ ရွှံ့ညွန်အိုင်အတွင်းဘက်သို့ ဦးတည်ချိန်ရွယ်ထားရာ ယင်းအထဲ၌ ရှိနေနိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကောင်ကို စောင့်ကြပ်ကာကွယ်ရန် ဖြစ်တန်ရာခြေသည်။

မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အာရုံခံနိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာ အစွန်းနား၌ နောက်ထပ် ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးတစ်စင်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးများသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားပြီး အားလုံးက ဗဟိုချက်ဆီသို့သာ ဦးတည်ချိန်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။

“ဒီထဲမှာ အတိအကျ ဘာရှိနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးတွေကို ဘယ်သူက ဒီမှာ လာချထားတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြလာမိသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မေ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းတုန် ခုန်လှုပ်လာရတော့သည်။

“အကိုဖုန်း... ဒီထဲမှာ လူသားတွေကို စားတတ်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကြီး ရှိနေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား”

“နတ်ဆိုးဘုရင်တောင်မှ ဒါတွေကို ကြောက်နေရတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးစစဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။

“ဟေ့... ညီမက နတ်ဆိုးဘုရင် မဖြစ်သေးပါဘူးနော်၊ ညီမရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နတ်ဆိုးဘုရင် အဆင့်နဲ့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်” မေက မကျေမနပ်ဖြင့် ရန်တွေ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ဒီပတ်ပတ်လည်မှာ မိစ္ဆာအလောင်းတွေ မရှိဘူးလေ၊ မင်းပြောသလို လူစားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးသာဆိုရင် အလောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” မေက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကာ “ဒါဆို အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်” ဟု ဆိုသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးကို ဖြတ်ကျော်၍ အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပိုမိုသတိကြီးစွာ ထားနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း အဆက်မပြတ် ဖြန့်ကျက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဤနေရာသည် ရွှံ့ညွန်အိုင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ထူထပ်လှသော အဆိပ်မြူများမှာ အရည်ကဲ့သို့ပင် ပျစ်ခဲနေပြီး လုံးဝ ကင်းစင်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဝေးကြီးအထိ ဖြန့်ကျက်၍ မရအောင် နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။

အတိအကျပင် ထိုစဉ်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် နူးညံ့သောအစက်အပြောက်တစ်ခုပေါ်သို့ ရုတ်တရက် နင်းမိသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ဒါ ရွှံ့ညွန်ဗွက်ပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိတ်လန့်သွားကာ မေကို ဆွဲပွေ့လျက် အထက်သို့ ပျံတက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရွှံ့ညွန်အိုင်၏ စုပ်ယူအားမှာ လွန်စွာ ပြင်းထန်လွန်းနေသည်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စွမ်းအား အနည်းငယ် ထုတ်သုံးလိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရွှံ့ညွန်ထဲမှ လွတ်မြောက်အောင် မရုန်းကန်နိုင်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရွှံ့ညွန်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ထူထဲလှသော နွယ်ပင်တစ်ပင်သည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပိတ်ဆို့ကာ ဆီးကြိုပေးလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ နွယ်ပင်ကို လှမ်းဖမ်းကိုင်လိုက်သည်၊ အကြောင်းမူကား သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အာရုံခံမှုအရ ဤနွယ်ပင်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးက လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုသူသည် ၎င်းတို့အား ကယ်ဆယ်လိုစိတ် ရှိနေကြောင်း အထင်အရှား သိမြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

နွယ်ပင်သည် ချက်ချင်း တင်းပြတ်သွားပြီး ယင်းထံမှ အားတစ်ရပ် သက်ရောက်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို အထက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲတင်ပေးလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုလူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို ဆွဲတင်ပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ရွှံ့ညွန်အိုင်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားကြရတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး” မေသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖုန်းလျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးလည်း ရွှံ့ညွန်များ ပေကျံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အား ဆွဲတင်ပေးခဲ့သော လူသည် သားရဲအရေခွန်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲဦးခေါင်းခွံကို ဆောင်းထားရာ အရိုင်းအစိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိလှသည်။

သို့သော် သူသည် ခေါင်းကို အမြဲတစေ ငုံ့ထားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားရှည်ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ခွံများမှာ ဆတ်ခနဲ လှုပ်ခါသွားရသည်။ ယင်းကို မထိတွေ့ဘဲနှင့်ပင် ဤဓားရှည်မှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဤလူသည် ရှုပ်ပွနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိပြီး တော်တော်ပင် အသက်ကြီးပုံရသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဆင့်တူနီးပါး မျှပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လွန်စွာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤလူ ရှိနေရသနည်း။

ပြီးတော့ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာ၌ ပုံမှန် အခြေချ နေထိုင်နေပုံ ရပေသည်။

“မလိုပါဘူး၊ ဒီအနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်း နယ်မြေထဲကို ဝင်ရဲတဲ့သူက အတော်လေး ရှားတယ်၊ မင်းတို့ ကံကောင်းသွားတာပဲ၊ တခြားကိစ္စ မရှိရင် အခုပဲ ပြန်လှည့်ကြတော့” ဟု ထိုလူက အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်မျှ မရရှိသေးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် သဘာဝအတိုင်း ထွက်ခွာသွားမည် မဟုတ်ပေရာ ၎င်းတို့နောက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လံ မေးမြန်းကြတော့သည်။

“ဦးလေး... ဦးလေးက ဒီမှာ နေတာလား၊ ဒီနေရာအကြောင်းကို အတော်လေး သိနေတဲ့ ပုံပဲနော်” မေက လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဒီမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ” ဟု ဆိုသည်။

“ဘာလို့ ဒီမှာ နေရတာလဲ၊ ဦးလေးကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောတယ်လေ၊ ဒီမှာ အန္တရာယ်များတယ်ဆို” မေက ထပ်မံ မေးမြန်းပြန်သည်။

“ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့” ထိုလူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလျက် “မင်းတို့ကကော ဒီမှာ ဘာလာရှာနေကြတာလဲ” ဟု မေးလာသည်။

“ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တစ်ခုပါ၊ အဲဒါက အရမ်း ထင်ရှားပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နံဘေးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေလည်း ဖြစ်ပျက်နေတတ်တယ်လေ” မေက ပြောပြလိုက်သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ၎င်းတို့က ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့အကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

“ငါ မသိဘူး”

ဤကဲ့သို့ အေးစက်သော စကားလုံးများကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ထိုလူသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့နှင့်အတူ ဆက်လက် သွားလာလိုစိတ် မရှိတော့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒေါသထွက်သွားရတာလဲ” မေက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး မေ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ အမြန် လျှောက်လှမ်းစေရင်း “သူ တစ်ခုခုကို သိနေတာ အသေအချာပဲ၊ ငါတို့တွေ အမီလိုက်ပြီး သွားမေးရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းတို့ သုံးဦးသည် ရှေ့တစ်ယောက် နောက်နှစ်ယောက်ဖြင့် ရွှံ့ညွန်အိုင်အတွင်း အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့မှ လူသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူတို့လည်း မကြာမီပင် ရောက်ရှိသွားကြပြီး ၎င်းနေရာမှာ ရိုးရှင်းသော စခန်းချနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေကာ အလယ်ဗဟိုတွင် မီးပုံတစ်ခု ရှိပြီး နံဘေး၌ သစ်ပင်များဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော တဲတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာသည် ထိုအရိုင်းအစိုင်း နေထိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

“ဒီမှာ မင်းတို့ ရှာနေတဲ့အရာ မရှိဘူး၊ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြ” အရိုင်းအစိုင်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်သွားပြီး “ဦးလေးက တစ်ခုခုကို အထင်အရှား သိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟူး... လူငယ်တွေ၊ မင်းတို့က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှုကို မသိကြသေးပါဘူး၊ အဲဒီ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ဆိုတာ ဘေးဒုက္ခတွေကို သယ်ဆောင်လာပေးနိုင်တဲ့ အရာပဲ၊ မင်းတို့က အဲဒါကို ဘာအတွက် လာရှာနေကြတာလဲ၊ အဲဒီအရာက မင်းတို့ကို ပိုပြီး သန်မာလာစေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီအချို့ကို ကြားဖူးလို့လား”

အရိုင်းအစိုင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ရာ သူ၏ အသံထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဲလို မဟုတ်ပါဘူး” မေက ရှင်းပြရန် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်လှမ်းလိုက်ပြီး “ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့က လွန်စွာ ထူးဆန်းတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုလည်း ကျွန်မတို့ မြင်ဖူးပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“မကောင်းဆိုးဝါး...” အရိုင်းအစိုင်းက နှစ်ကြိမ်မျှ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ မင်းတို့အားလုံးက မကောင်းဆိုးဝါးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတာပဲ၊ အဲဒါကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီအရာကို ရှာနေကြသေးတာလဲ”

မေသည် ဘယ်ကနေ စတင်ပြောရမှန်း မသိတော့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

“အကြောင်းပြချက် အချို့ကြောင့်... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီ ပုတီးစေ့တွေကို ပြန်ပြီး သိမ်းဆည်းချင်လို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ပြန်သိမ်းဆည်းမလို့ ဟုတ်လား မင်းတို့က အဲဒီ ပုတီးစေ့တွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်လို့လား” ထိုအရိုင်းအစိုင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မေကို ပေ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခွာလိုက်သည်။

အကြောင်းမူကား ထိုအရိုင်းအစိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရသူများ ကဲ့သို့ပင် သိသာထင်ရှားလှစွာသော နီမြန်းသည့် အရောင်အသွေး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ဒါဆို အဲဒီ ပုတီးစေ့က ဦးလေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အရိုင်းအစိုင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြန်လည် ငုံ့ချသွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ သိုလှောင်ထားသော အစားအစာများကို ထုတ်ယူ၍ မီး စတင် မွှေးနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီးနောက် ဤလူသည် ပုတီးစေ့၏ ကူးစက်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း သူ၏ အသိစိတ်မှာမူ တော်တော်လေး ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မင်းသား ကာရီကဲ့သို့ပင် သူသည် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားကို ယာယီအားဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“ငါက ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ အဲဒါကို ယူသွားလို့ မရဘူး၊ မင်းတို့ ပြန်ကြပါတော့” ဟု အရိုင်းအစိုင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည်လည်း မီးပုံနံဘေးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

“ဒါကို ပြန်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိဘူးလား၊ ဒီပုတီးစေ့က လူတွေကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာလေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

အရိုင်းအစိုင်းက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါသာ ဒါကို ထုတ်လို့ရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ထုတ်ခဲ့မှာပေါ့၊ ဒါ့အပြင် ငါ အခု ဤစွမ်းအားကို တွန်းလှန်ဖို့ ပိုပြီး ခက်ခဲလာသလို ခံစားနေရတယ်၊ ယင်းက မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်သွားနိုင်တယ်”

“မင်းတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”