အခန်း ၈၂၃

အခန်း(၈၂၃) ထွက်ခွာခြင်း

မေသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာချေသည်။

“နည်းလမ်းရှိရမယ်။ ကြည်လင်နီမြန်းတဲ့ ပုတီးစေ့ကို အပြင်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်။” မေက အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ဤအပိုင်းမှာ ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်၌ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားကာ ဆိုင်းရပ်စ်၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။ သူ၏ သတ်ဖြတ် အရှိန်အဝါများမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လုနီးပါး သိပ်သည်းလာပြီး ဆိုင်းရပ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား အလိုအလျောက် စူးရှနာကျင်မှုကို ခံစားရစေ၏။

“ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့။” ဆိုင်းရပ်စ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း “မင်းကို ဒီလိုသတ်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ မြေပြင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောင်းလဲထားသော အရိပ်အား မြေပြင်ပေါ်၌ ရိုက်နှက်ကန့်သတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။

ဓားရှည်ထံမှ စူးရှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေအောက်ရှိ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများသည် ကြီးမားသော ဖိအားဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသည့်အလား စိန်တုံးများကဲ့သို့ မာကျောသွားကြပေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြေပြင်ပေါ်မှ ညဥ့်လင်းနို့နက် အမြောက်အမြား ပျံတက်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စုစည်းသွားကြ၏။

“ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း နတ်ဘုရားလက်ဝါး။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း သူ၏လက်ညှိုးကို ဆိုင်းရပ်စ်၏ မျက်ခုံးအလယ်တည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်ကာ ထိုးလိုက်ချေသည်။

သူ၏ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား ရူးသွပ်စွာ လျှံထွက်သွားတော့သည်။

ဆိုင်းရပ်စ်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြောမပြနိုင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေရာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲလှသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားချေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ အခု မင်း လွတ်လပ်ခွင့်ရနိုင်ပြီ။” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးပေါ်၌ ဓားသွားထက်ပင် ထက်မြက်သော ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဆိုင်းရပ်စ်၏ လည်ပင်းသို့ ကပ်လိုက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆိုင်းရပ်စ်ကို အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မေက ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာချေသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့၊ ကြည်လင်နီမြန်းတဲ့ ပုတီးစေ့ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဘယ်လိုခွဲထုတ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီ။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားရုံမျှမက ဆိုင်းရပ်စ်ပင်လျှင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေအား လှည့်ကြည့်လာပေသည်။

ယခင်က ရူးသွပ်နေခဲ့သော ဆိုင်းရပ်စ်သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပုံရပြီး လက်ရှိ ရှိနေသောသူမှာမူ ပုံမှန် အသိစိတ်ရှိသော ဆိုင်းရပ်စ် ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းပြောတာ... အမှန်ပဲလား။” ဆိုင်းရပ်စ်က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မေးလိုက်ချေသည်။

မေက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။”

ဆိုင်းရပ်စ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ “ကောင်းပြီ...”

သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဆိုင်းရပ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လဲပြိုကျသွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း အားနည်းသွားချေသည်။

“အကိုဖုန်း၊ သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။” မေက အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “မင်း လာတာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တိုက်ကွက်ကို ခံလိုက်ရတာဆိုတော့ ပြန်ကောင်းဖို့ တော်တော်ခက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။”

“ဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်သွားရတာလဲ။” မေသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နောင်တရမိချေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ စောစောစီးစီး မှတ်မိခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီကံကြမ္မာ ရှိကြတာပဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း “သူ့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်မကောင်းလာနိုင်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။”

မေသည် အသိစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်စုစည်းရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ချေသည်။

ဤနေရာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဆိုင်းရပ်စ်တို့ကြောင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်အမျိုးမျိုး ကျရောက်ပြီး ပျက်စီးသွားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး တွေးဝံ့စရာပင် မရှိအောင် ဆိုးရွားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေချေသည်။

သူတို့သည် အခြားနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဆိုင်းရပ်စ်ကို အသာအယာ ချထားပေးလိုက်ကြ၏။

ဆိုင်းရပ်စ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ နိုးလာပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံနေရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ထထိုင်လိုက်ချေသည်။

“မင်း ငါ့ကို တကယ် လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။ မင်းသားတစ်ပါးတောင်မှ ငါ့ဆီကနေ ကြည်လင်နီမြန်းတဲ့ ပုတီးစေ့ကို ဖယ်ရှားမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။” ဆိုင်းရပ်စ်က အလောတကြီး မေးလိုက်ပေသည်။

တပ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆိုင်းရပ်စ်သည် ဤအခြေအနေမျိုးတွင် မင်းသားထံမှ အကူအညီကို ပထမဆုံး တောင်းခံခဲ့ဖူးသည်မှာ သေချာသော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ သူ၏ မင်းသားသည်လည်း သူ့အား ကူညီရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပုံရပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုမင်းသားသည် သူ့အား ကူညီရန် ဘယ်သောအခါမှ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ဆိုင်းရပ်စ်သည် သားကောင်တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြောရဲပါတယ်။ ကြည်လင်နီမြန်းတဲ့ ပုတီးစေ့ကို ခွဲထုတ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ အရင်က မမှတ်မိသေးလို့ပါ၊ အခုမှပဲ ပြန်မှတ်မိသွားတာ။” မေက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ့် အရာတစ်ခုခု ရှိမလား။” ဆိုင်းရပ်စ်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး မည်သည့် သက်ရှိလူသားကိုမျှ မမြင်တွေ့ရတော့သည့် ဘဝမျိုးဖြင့် မနေလိုတော့ပေ။

“ကျွန်မတို့ကို ကြည်လင်နီမြန်းတဲ့ ပုတီးစေ့ ပေးရင် ရပါပြီ။” မေက ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

ဆိုင်းရပ်စ် အနည်းငယ် သက်သာလာသည်နှင့် မေသည် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့အား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း ဆိုင်းရပ်စ်၏ စိတ်ထဲ၌ အာဃာတ တရားများ မရှိပေ။ အကြောင်းမူကား ထိုအချိန်တုန်းက သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီး သေကြောင်းကြံစည်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာများသည် ကုသရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း မိစ္ဆာနယ်မြေထဲ၌ ပြန်လည်သက်သာလာစေမည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသည်သာ ဖြစ်၏။

မေသည် ဆိုင်းရပ်စ်အား မြေပြင်ပေါ်၌ အပြားလိုက် လှဲလျောင်းစေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပေါ်လွင်စေရန် အဝတ်အစားများကို လှန်တင်လိုက်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှီးဖြတ်၍ သွေးများ စီးကျလာစေသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ညှိုးကို သွေးထဲသို့ နှစ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်းရပ်စ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးလှသော အစီအရင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ချေသည်။ ဤအစီအရင်ပုံရိပ်ကို ဆွဲရုံမျှဖြင့် မေသည် ချွေးများ အစီအရင်အတိုင်း စီးကျလာပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရတော့သည်။

“ဒါက ငါ့အတွက် အတင်းအကျပ် ဖြစ်လွန်းနေသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ အခု ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အရမ်းနိမ့်လွန်းနေသေးတာကိုး။” မေက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ထောက်ပံ့ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို မိစ္ဆာအရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းပေးလိုက်ချေသည်။

မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ လုပ်ဆောင်နေတော့သည်။

မေသည် ဆိုင်းရပ်စ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများအားလုံးကို ရေးဆွဲရန်အတွက် တစ်နေ့တာလုံး အချိန်ယူခဲ့ရပေသည်

“တုံ့ပြန်မှု... တုံ့ပြန်မှု ရှိလာပြီ။” မြေပြင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေသော ဆိုင်းရပ်စ်သည် ရုတ်တရက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက် စကားဆိုလာချေသည်။

မေက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုင်းရပ်စ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ဝါးကို တင်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်ဝါးထံမှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ စီးဆင်းသွားပြီး သူမ သွေးဖြင့် ဆွဲထားသော အစီအရင်ပုံရိပ်များအတိုင်း ပျံ့နှံ့သွားချေသည်။

ဆိုင်းရပ်စ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စုပ်ယူမှု အားပြင်းပြင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော အရာတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆွဲထုတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရအောင် မြန်ဆန်လာပေသည်။

မေ၏ လက်ဝါးထဲမှ သေးငယ်သော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခြားတစ်ခု၊ ထို့နောက် ပို၍ ပို၍ များပြားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တစ်ခုအဖြစ် မေ၏ လက်ဝါးပေါ်၌ စုစည်းသွားတော့သည်။

ဆိုင်းရပ်စ်၏ မျက်လုံးထဲမှ နီမြန်းသော အရောင်အဝါများသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်သွားပြီး ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအိမ်များ ပြန်လည် ပေါ်လွင်လာချေသည်။

“ကောင်းလိုက်တာ။ တကယ်ပဲ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။” ဆိုင်းရပ်စ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေအား ပြုံးကြည့်လိုက်ရင်း ဤအရာသည် လူသားခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တကယ်ပဲ ခွဲထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားမိပေ။

မေသည် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမထံသို့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ အမြောက်အမြားကို လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာချေသည်။

“အားလုံး ပြီးပါပြီ။” မေက ပြောရင်း ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့အသေးလေးသည် ပို၍ကြီးမားသော ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပေါင်းစပ်သွားချေသည်။

“မင်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တစ်ခုခုကို ပြန်မှတ်မိသွားပြီလား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

မေက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ညီမ တစ်ခုခုကို ပြန်မှတ်မိသွားပါပြီ။”

ဆိုင်းရပ်စ်သည် အချိန်အတော်ကြာမှသာ ငိုကြွေးခြင်းကို ရပ်တန့်နိုင်တော့သည်။ ဤသန်မာထွားကျိုင်းသော ယောက်ျားကြီးသည် အခြားသူများအား ဒဏ်ရာမရစေရန် မိမိကိုယ်မိမိ ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် မငိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤအရာသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေမျိုးမှ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် ခံစားချက်မျိုး သေချာပေါက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းတို့အားလုံးကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါဟာ ဒီမိစ္ဆာရွှံ့နွံတောထဲမှာ အရိုးစုတစ်ခုအဖြစ်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့မှာ။” ဆိုင်းရပ်စ်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း စကားဆိုလိုက်ချေသည်။