အခန်း ၈၂၄
Vol. 40 Ch. 824
အခန်း(၈၂၄) ဘေးကျပ်နံကျပ်ကြားမှ စွန့်စားခြင်း
“အားနာစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မတို့လည်း လိုချင်တဲ့အရာကို ရခဲ့တာပဲဥစ္စာ”
မေက နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေး ကွေးညွတ်ရုံမျှ သာယာစွာ ပြုံးပြလိုက်ချေသည်။
သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဘေးနားတွင် မီးပုံတစ်ပုံကို အလျင်အမြန် စတင်မွှေးလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ သိုလှောင်လက်ကွင်းထဲမှ ရိက္ခာအမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူကာ မီးပေါ်တွင် တင်၍ နွေးလိုက်တော့သည်။
“မင်းတို့လည်း ဆာနေကြပြီ ထင်တယ်၊ ခဏနေရင် စားလို့ရပါပြီ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ခဏမျှ ကြာလတ်သော် သူတို့ သုံးဦးစလုံး မီးပုံကို ဝိုင်းရံလျက် အစားအစာများကို အငမ်းမရ စတင်စားသောက်ကြလေရာ အထူးသဖြင့် ဆိုင်းရပ်စ်သည် ယင်းအစားအစာများကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျနေသည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။
“ဆိုင်းရပ်စ်၊ မင်းနဲ့ အဲ့ဒီမင်းသားရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အရင်ကတည်းက သိပ်မကောင်းခဲ့တာလား”
စားသောက်ပြီးစီးသွားသည့်အခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။
ဆိုင်းရပ်စ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်မိကာ
“မကောင်းဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရပါဘူး၊ ပြောရရင် ငါက သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပဲလေ၊ အမိန့်အတိုင်းပဲ နာခံခဲ့ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တချို့သော ကိစ္စရပ်တွေမှာတော့ ငါ့စိတ်ထဲကနေ သဘောမတူနိုင်တာတွေ ရှိခဲ့တာ အမှန်ပဲ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ဆက်လက်၍၊
“မင်း ဒီလိုကော စဉ်းစားဖူးလား၊ အဲ့ဒီမင်းသားမှာ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ မင်းရှာဖွေခဲ့တဲ့ ပညာရှင်တွေက ကတိဖျက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ရင်ကော”
“မင်းပြောချင်တာက မင်းသားက ငါ့ကို အဲ့ဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို တမင်တကာ ဝါးမြိုခိုင်းခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား”
ဆိုင်းရပ်စ်၏ အသံက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်တုန်ရီ သွားချေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း၊
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မှန်းဆချက်သက်သက်ပါ၊ မင်းအနေနဲ့ ငါဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့”
ဆိုင်းရပ်စ်သည် လွန်စွာ သစ္စာရှိလှသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားပေသည်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူသည် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ အလိုကို မလွန်ဆန်ဘဲ နာခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ဆိုင်းရပ်စ်သည် မကြာမီပင် သက်ပြင်းထပ်မံ ချလိုက်ပြန်ကာ၊
“ဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေကို ငါမစဉ်းစားခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါပြန်ကောင်းသွားပြီဆိုတော့လည်း အဲ့ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်သွားမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ ဒီအရာတွေက ငါ့အတွက် အရေးမပါတော့ပါဘူးလေ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ချေသည်၊ ဆိုင်းရပ်စ်သည် အရာရာကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ တွေးတောနိုင်စွမ်း ရှိသည့်ပုံပေါ်သဖြင့် သူက ဆိုင်းရပ်စ်ကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။
မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားတွင် အသာအယာ လာရောက် ထိုင်လိုက်ရင်း၊
“ညီမ အတိတ်က ကိစ္စတချို့ကို မှတ်မိလာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအရာတွေက သိပ်ကို ထူးဆန်းနေသလိုပဲ”
“ဘာကိစ္စမလို့လဲ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။
“ညီမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့က မူလက ညီမရဲ့ ပစ္စည်းပဲ၊ အဲ့တာကို အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးလို့ ခေါ်ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားတဲ့၊ ဘယ်လိုမှ အသုံးမပြုရမယ့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ညီမက ဘာဖြစ်လို့ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ထင်သွားရတာလဲဆိုတာကိုတော့ အခုထိ မမှတ်မိသေးဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း၊ “အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံး ကွဲအက်သွားတဲ့ ကိစ္စက မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ် ပျောက်ဆုံးသွားတာနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်၊ နောက်ထပ် အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးတွေကို ထပ်ရှာတွေ့ရင် အမှန်တရားကို ငါတို့ သိရမှာပါ”
မေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။
ဆိုင်းရပ်စ်ကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ ဘာအကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြသည်ကို နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားပုံလည်း မပြပေ။
“နောက်ထပ် မင်းတို့ ဘယ်ကို သွားကြဦးမလဲ၊ ငါကတော့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခုကို သွားရှာရင်းနဲ့ ငါတစ်ချိန်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိစ္ဆာနယ်မြေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုမလို့ပဲ”
ဆိုင်းရပ်စ်က ဆိုလာ၏။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း၊
“ကျွန်တော်တို့ကတော့ တခြား ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တွေကို ဆက်ပြီး ရှာဖွေရဦးမှာပါ၊ မင်းလည်း အမြန်ဆုံး အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
ဆိုင်းရပ်စ်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးလိုက်ပြီး၊
“ငါ မင်းရဲ့ လက်နက်ကို ဖျက်ဆီးမိသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့တာအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် ဒါကို ယူထားလိုက်ပါ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဆိုင်းရပ်စ်သည် မိမိလက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားရှည်ကြီးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အသာအယာ လွှဲမြှောက်၍ ပစ်ပေးလိုက်ချေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရကာ၊
“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲဥစ္စာ”
“ဒါက ငါ့ဘာသာငါ ရှာခဲ့တဲ့ကိစ္စမလို့ မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး” ဆိုင်းရပ်စ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆို၏။ “ဒီဓားက သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား ငါတို့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ပေးသနားခဲ့တဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားတစ်စင်းပဲ၊ ငါ့နားမှာ ရှိနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ မင်းဒါကို ကောင်းကောင်း တန်ဖိုးထားပြီး သုံးစွဲပါ”
“ကောင်းပါပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း၊ “ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်”
သူသည် ထိုဓားရှည်ကြီးကို မြင်မြင်ချင်းပင် သဘောကျ နှစ်သက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်၊ ယင်းက သူအလိုရှိနေသည့် အရာမျိုးပင် မဟုတ်လော။
ထိုဓား၌ ပိုလျှံသော အစွမ်း သို့မဟုတ် ထူးခြားသော တန်ခိုးများ ကိန်းအောင်းမနေသော်လည်း သန့်စင်လှသော ခိုင်ခံ့မှုနှင့် ထက်မြက်မှုတို့ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမဆို အသုံးပြုရန် အလွန် သင့်လျော်လှချေသည်။
ဓား၏ အလျားမှာ သုံးပေနှင့် သုံးလက်မခန့် ရှိသဖြင့် အနည်းငယ် ရှည်လျားနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ အကိုင်အတွယ်ရ အလွန် တည့်မတ်လှသည်ဟု ခံစားရပေသည်။
“ကဲ၊ ဒီကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်တွေကို သုံးပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ခရီးထွက်ရတော့မှာပေါ့”
ဆိုင်းရပ်စ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသော အမူအရာတို့ ထင်ဟပ်နေပြီး သူ၏ အနာဂတ် ဘဝသစ်ကို လွန်စွာ မျှော်လင့်တောင့်တနေသည့်ပုံ ရပေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူတို့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်တော့သည်။
ဆိုင်းရပ်စ်သည်လည်း ထိုအရှိန်အဝါကို ထင်ရှားစွာ သိရှိလိုက်သဖြင့် ရုတ်ချည်းပင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ချေသည်။
သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မတ်တတ်ရပ်နေသော အနေအထားမှာ လွန်စွာ အားအင်ချိနဲ့ နေပေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ လွန်စွာ နောင်တရမိသွားချေသည်၊ သူသည် စိုးရိမ်စိတ် ကင်းမဲ့သွားခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုပင် ကြိုတင်၍ ဖြန့်ကြက်မထားခဲ့မိချေ၊ ဒါက အခြေခံအကျဆုံးသော မှားယွင်းမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဖုန်း၊ မင်းကို ရှာရတာ တကယ်ပဲ မလွယ်ကူလိုက်တာ၊ မင်းက တကယ်ကို အပြေးမြန်တာပဲ”
လူရိပ်တစ်ခု အသာအယာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်၊ ထိုသူသည် တကယ်ပင် သူ့ကို ရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
ထိုသူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါအရ ဆိုလျှင် ထိုသူသည် အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ် သို့မဟုတ် ယင်းထက် မြင့်မားသော အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသဖြင့် လက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။
အကယ်၍ သူတစ်ဦးတည်း ထွက်ပြေးမည်ဆိုပါက ကြိုးစားကြည့်၍ ရနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ဘေးနားတွင် မေကိုပါ ခေါ်ဆောင်ထားရခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ တန်ခိုးဖြင့် လူကိုပါ သယ်ဆောင်၍ နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း မရှိသေးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လွန်စွာ စိတ်ကျဉ်းကျပ်သွားရချေသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေကို မိမိ၏ နောက်ကွယ်တွင် အသာအယာ ကာကွယ်ပေးထားရင်း အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူက အိုက်ခ်ပဲ၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပေါ့”
ဆိုင်းရပ်စ်က အရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရင်း လေးလံစွာ ပြောလိုက်၏။
အိုက်ခ်သည် ဆိုင်းရပ်စ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ယခုမှ မှတ်မိသွားသည့်အလား အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ဒါ ဘယ်သူလဲလို့ ကြည့်လိုက်တာ၊ ဆိုင်းရပ်စ် ပါလား၊ မင်း သေသွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ”
အိုက်ခ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလာချေသည်။
ဆိုင်းရပ်စ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း၊
“အိုက်ခ်၊ မင်း အစွမ်းထက်တာကို ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားရဲ့ နယ်မြေထဲကို လာပြီး လူဖမ်းတယ်ဆိုတာ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ရာ မကျနေဘူးလား”
“စည်းမျဉ်းတွေ ဟုတ်လား” အိုက်ခ်က နှာခေါင်းရှုံ့၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း၊ “ဆိုင်းရပ်စ်၊ မင်းက တပ်မှူးတစ်ဦး မဟုတ်တော့တာတောင်မှ ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာမလို့လဲ”
“မင်း...” ဆိုင်းရပ်စ်သည် ချက်ချင်းပင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ချေသည်၊ သူ၏ အစွမ်းက အိုက်ခ်ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဤသို့ အစော်ကားခံရခြင်းကိုမူ သူ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်ချေ။
အိုက်ခ်က အရှေ့သို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းလာပြီး ဆိုင်းရပ်စ်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ကာ
“မင်း ဒဏ်ရာရနေတာကို မြင်လို့ ငါက မင်းကို မနှိပ်စက်ချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကိုတော့ ငါ မဖြစ်မနေ ခေါ်သွားရမယ်၊ သူတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား”
“ငါသိတာကတော့ သူတို့ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ” ဆိုင်းရပ်စ်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊ သူ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း သေလဲသေ ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ချေပြီ။
ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ ကျောပြင်ထက်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုတ်ခြစ်နေသည့်အလား ယားယံသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။
ဆိုင်းရပ်စ်သည် မိမိ၏ လက်ကို ပြန်လည် ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်တော့သည်၊ ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို သူ ဆက်လက်၍ စိတ်ဝင်စားပုံ မပြတော့ပေ။
အိုက်ခ်က ပြုံးလိုက်ရင်း၊
“ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့ ဆိုင်းရပ်စ်ရာ၊ မင်းက အသက်ကြီးလှပြီပဲ၊ စောစောစီးစီး အနားယူပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝသက်တမ်းကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းသင့်တာပေါ့”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ချေသည်။
အိုက်ခ်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် နောက်ထပ် လူရိပ် ဆယ်ဂဏန်းမက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ လိုက်ကြတော့သည်၊ ယင်းတို့ထဲမှ မည်သူမဆို မဟာဆရာနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ထားသော အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြ၏။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။
“မဆိုးပါဘူး၊ ကောလာဟလတွေအရ ဆိုရင်တော့ ဖုန်းက တကယ်ကို ရူးသွပ်နေတဲ့သူလို့ ထင်ရပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ မင်းက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းနားလည်တဲ့သူပဲ” အိုက်ခ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ရင်း၊ “ဘယ်လို လှည့်ကွက်မှ သုံးဖို့မကြိုးစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို သတ်ပြီး အလောင်းကိုပဲ ယူသွားရလိမ့်မယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘာမှ ပြန်လည်မပြောတော့ဘဲ မေ၏ လက်ကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင် လိုက်ချေသည်။
မကြာမီပင် အိုက်ခ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့အား ထိုနေရာမှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့ပေသတည်း။