အခန်း ၈၂၅

အခန်း(၈၂၅) နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဆိုင်းရပ်စ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ယခုလေးတင် သူ လှုပ်ရှားမှု မပြုခဲ့ခြင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဆိုင်းရပ်စ်၏ ကျောပြင်ထက်တွင် စာသားတစ်ခု ရေးသားကာ အသိပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

"မင်းကို ငါ သေချာပေါက် ကယ်ထုတ်မယ်..." ဆိုင်းရပ်စ်သည် သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိ၏။

အိုက်ခ်သည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယင်းတို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သော ကြီးမားသည့် ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကြီး ရှိရာနေရာသည်လည်း နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ နယ်မြေပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ထိုကြီးမားလှသော အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင် ပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းဖြစ်ရာ ယခုမူ ယင်းတို့၏ ပစ္စည်းကို လုယူခဲ့သူများက သူတို့၏ အိမ်ရှေ့တံခါးဝဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ယခုအကြိမ် စေလွှတ်လိုက်သော လူများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသော ပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မေအား ထိခိုက်နာကျင်မှု မရှိစေရန်အတွက် လောလောဆယ်တွင် ယင်းတို့ ခိုင်းစေသမျှကိုသာ လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ကြံ့ခိုင်လှသော သံလှောင်အိမ်တစ်ခု ပါရှိသည့် ရထားလုံးအတွင်းသို့ အထည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ယင်းလှောင်အိမ်ထဲတွင် သော့ခတ် ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

"အချိန်တွေ ဒီလောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားပြီးမှ ငါတို့တွေက အစပြုခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး..." ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မတတ်သာသဖြင့် သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိ၏။

သူ မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိခါစကလည်း သူနှင့် မေသည် ကျွန်ပိုင်ရှင်၏ အကျဉ်းထောင်လှောင်အိမ် ရထားလုံးအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရဖူးပြီး ယခုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြန်ချေပြီ။

မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရှာသည်။ သူမသည် မိစ္ဆာဘုရင်အဖြစ် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော စိတ်နေသဘောထားမှာမူ ယခင်က မေအတိုင်းပင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"မကြောက်ပါနဲ့... အဆိုးဆုံးအခြေအနေ ရောက်ရင် မင်းရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် သရုပ်မှန်ကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရုံပဲ... အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့ မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

မေက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး "ညီမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သူတို့အားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် မွေးမြူပျိုးထောင်ခဲ့တယ်လို့ ရှိနေပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ မိစ္ဆာဘုရင်ဆိုတာကို လုံးဝ ထုတ်မပြောဖို့ သတိပေးနေတယ်... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် တွေ့လိမ့်မယ်..." ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မေအား ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

မေသည် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ မရရှိသေးသော်လည်း ဤသို့ ပြောဆိုလာသည်ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာဘုရင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းသည် ထိုမင်းသားများနှင့် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

မဟူရာရွှံ့ညွန်ဒေသမှ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် နှစ်လကျော်မျှ အချိန်ယူရပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ထိုနှစ်လတာ ကာလပတ်လုံး သံလှောင်အိမ်အတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး အိုက်ခ်သည်လည်း ယင်းတို့အား စိုးစဉ်းမျှ ပေါ့လျော့ခြင်းမရှိဘဲ စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိသဖြင့် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားလျော့နေခဲ့ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ယင်းတို့သည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြချေပြီ။

၎င်းသည် ဘီလူးဧရာမများအတွက် ဆောက်လုပ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ မြင့်မားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လွန်စွာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော်လည်း ထိုနန်းတော်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်နေသော စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို ရရှိနေစေသည်။

အခြားသော နေရာများတွင် နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသော်လည်း ဤနန်းတော်ကြီး၏ အထက်တွင်မူ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များက ထုထည်ကြီးမားစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မှုံမှိုင်းကာ ခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်စေလျက် ရှိချေသည်။

"ကဲ သွားကြစို့... ငါ့အမြင်တော့ မင်းသားက မင်းတို့အပေါ် တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ် ထင်တယ်..." အိုက်ခ်သည် ပြုံးလိုက်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့အား သံလှောင်အိမ်အတွင်းမှ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ယင်းတို့နှစ်ဦးသည် အိုက်ခ်၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါရင်း နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး စင်္ကြံလမ်းများနှင့် တံတားငယ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ အဓိကခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ သရုပ်မှန်ကို မြင်တွေ့ရတော့မည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

အဓိကခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌မူ မြင့်မားလှသော အမိုးခုံးကြီးကို ထောက်မထားသည့် ဧရာမ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တု တိုင်လုံးကြီး အများအပြား ရှိနေကြချေသည်။

ခန်းမဆောင်၏ အဝေးဆုံး တစ်ဖက်တွင်မူ ရာဇပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုပလ္လင်ထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပါက သုံးမီတာခန့် မြင့်မားမည့် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်တွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော နတ်ဆိုးဘုရင်သည်လည်း ဤမျှလောက် မြင့်မားလှပေသည်။

ရာဇပလ္လင်၏ အောက်ခြေတွင်မူ လူနှစ်တန်း မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး ယင်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှကာ အားလုံးပင် ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ဤသူများသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူ့အနီးတွင် ဤမျှများပြားသော ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အင်အား မည်မျှကြီးမားကြောင်း အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီး မေ၏လက်ကို ဆွဲကာ ခေါင်းကို မော့၍ ရှေ့သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

အိုက်ခ်သည် ဘယ်ဘက်တန်း၏ အရှေ့ဆုံးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ထိုနေရာတွင် ဝင်ရောက်ရပ်တန့်လိုက်၏။

ရာဇပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေသော မိစ္ဆာသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့အား အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤသူကား မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်ဆုံးသော မင်းသားသုံးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သည့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်ပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စိုးစဉ်းမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်း မပြုဝံ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင် ဟု အမည်တွင်သူ ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသော လေ့လာမှုများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟဟ... ဒါက နာမည်ကျော်နေတဲ့ ဖုန်းနဲ့ မေ ဆိုတဲ့သူတွေလား... သူတို့က အရူးနှစ်ယောက်လို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ... အခုကြည့်ရတာတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲလား..." နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်က စတင်၍ စကားဆိုလိုက်၏။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားစည်အတွင်း ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က နားအနီးတွင် စည်တီးနေသကဲ့သို့ သူ၏ ဝိညာဉ်ပါ တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။

"မှန်ပါသည် အရှင်မင်းသား... ဒါက ဖုန်းနဲ့ မေ ဖြစ်ပါတယ်... သူတို့နှစ်ယောက်က အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့တဲ့သူတွေပါ..." အိုက်ခ်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရင်း တင်ပြလိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကလေးတို့... အဲဒါကို မြန်မြန်အပ်စမ်း... မင်းတို့ရရှိထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီးတွေ... ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးတွေ အားလုံးကို ငါ့ဆီ အပ်စမ်း..." ဟု မိန့်ကြားလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ မေသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးကို သုံးရတာလဲ... အဲဒါက မိစ္ဆာနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းပဲ..."

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်သည် မေအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ "မင်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သိနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ပြောပြရမှာလဲ..." ဟု ဆိုလေသည်။

မေသည် သူမကိုယ်သူမ မိစ္ဆာဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ပြောချင်စိတ်များ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ဤသို့ ပြောလိုက်ပါက သူမ ဤနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟူသော ကြိုတင်သိမြင်မှုမျိုးကိုလည်း ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

"ဟွန့်... ဒါက မင်းတို့လိုကောင်တွေ သိခွင့်ရှိတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးကို မြန်မြန်အပ်စမ်း... ငါ စိတ်ကောင်းဝင်ရင် မင်းတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးရင် ပေးဦးမယ်..." နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

မေက တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမအား နောက်သို့ ဆွဲဆုတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးကို အပ်နှံဖို့ သဘောတူပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းကို ရပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့်ပြုဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

"မင်းက ငါနဲ့ လာပြီး အခြေအနေ ကမ်းလှမ်းနေတာလား..." နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချာချာလည် လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"ဒါတွေက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ... အားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ လျှာကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်လည်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားစေကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏ စွမ်းအားအနည်းငယ်မျှကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤသူနှစ်ဦးစလုံးက တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ယင်းတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အရည်အချင်း ရှိကြကြောင်း ပြသနေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေအား ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ စွမ်းအားဒဏ်ကို စိုးစဉ်းမျှ ခံစားရခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မိစ္ဆာဘုရင်ဟူသည် အမှန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်ဟု တွေးမိလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က အင်အား မသန်မာပေမဲ့... ဒီသိုလှောင်အိတ် သိုလှောင်ကွင်းကိုတော့ ချက်ချင်း ခြေမှုန်းပစ်နိုင်တယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် အထဲမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှ အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ချွတ်ယူကာ လက်ဝါးထက်တွင် တင်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

သိုလှောင်လက်နက်တစ်ခုဟူသည် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူပေသည်။

ထိုပစ္စည်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းသည် ဤကမ္ဘာငယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းနှင့် အလားတူရာ ကမ္ဘာအတွင်းရှိ အရာခပ်သိမ်းသည် အစအနမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျက်သုဉ်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာကာ

"မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငါ သဘောမတူနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ တခြား အခြေအနေတစ်ခုကိုတော့ ငါ ကတိပေးနိုင်တယ်... မင်း ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးကို အပ်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းခွင့် ပေးမယ်..." ဟု မိန့်ကြားလိုက်လေတော့သတည်း။