အခန်း ၂၆၂
Vol. 23 Ch. 262
အခန်း (၂၆၂) အလှပြင်ဆေးရည် သတင်းအချက်အလက်၊ ဝက်ခြံပြဿနာ ဖြေရှင်းခြင်း
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ချေ။ လစဉ် သတင်းအချက်အလက် ရရှိမည့်နေ့တွင် စုယွမ်သည် အိပ်ရာထနောက်ကျခဲ့ပြီး မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်သည့်တိုင်အောင် သတင်းအချက်အလက်ကို စစ်ဆေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
[ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်] ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အလှအပရေးရာနယ်ပယ်မှ ပါရမီရှင် သုတေသီတစ်ဦးဖြစ်သော ကျင်းချန်သည် ကုမ္ပဏီအတွင်း ဖိနှိပ်ခံနေရမှုများကြောင့် အလုပ်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ဈေးကွက်ရှိ အလားတူထုတ်ကုန်များကို ကျော်လွန်နိုင်မည့် တော်လှန်ရေးဆန်သော အလှပြင်ဆေးရည်အသစ်တစ်မျိုး ရှိနေ၏။ ထိုဆေးရည်သည် ဆယ်ကျော်သက်များတွင် အဖြစ်များသော ဝက်ခြံနှင့်တင်းတိမ်ပြဿနာကို ထိရောက်စွာ ကုသပေးနိုင်ရုံသာမက ဝက်ခြံအမာရွတ်များနှင့် အရေပြားပေါ်ရှိ အဖုအပိမ့်များကိုပါ သိသိသာသာ ပျောက်ကင်းသက်သာစေနိုင်သည့် အစွမ်းထက်အာနိသင်များ ရှိနေသည်။
လက်ရှိတွင် ကျင်းချန်၏ ကုမ္ပဏီဖြစ်သော ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုသည် ငွေကြေးစီးဆင်းမှု ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး သုံးနှစ်ဆက်တိုက် အရှုံးပေါ်နေခဲ့သည်။ ထိုကုမ္ပဏီသည် ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပေ၏။
"ကျင်းချန်က ကုမ္ပဏီရဲ့ ရေရှည်ဖိနှိပ်မှုတွေကြောင့် ဒီနည်းပညာကို ကုမ္ပဏီထံ မပေးအပ်ချင်ပါဘူး..."
"အောက်ပါတို့ကတော့ ကျင်းချန်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များ ဖြစ်ပါတယ်..."
ဤသတင်းအချက်အလက်သည် သူ့အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ သေချာနေပေသည်။
ဝက်ခြံပြဿနာမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အသိုင်းအဝိုင်းကပင် ယခုထက်တိုင် မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်၏။ အချို့သော ခေါင်းမာသည့် ဝက်ခြံများသည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ အချို့မှာမူ ၎င်းကြောင့်ဖြစ်ရသော ကျောက်ပေါက်မာများနှင့် နာကျင်မှုများကို ခံစားနေကြရသည်။
အကယ်၍ ဤပြဿနာကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ဆေးဝါးတွင် ဟော်မုန်းဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ မပါဝင်ပါက ၎င်းသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ရူးသွပ်မှုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်လိမ့်မည်။
စုယွမ်သည် ဤအရာများက ယူဆောင်လာပေးမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို လုံးဝ သဘောပေါက်နေပေ၏။
ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုကို ဝယ်ယူရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေချေပြီ။ စုယွမ်သည် ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုအကြောင်း စစ်ဆေးရန် သူ၏ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ထုတ်ကုန်များအားလုံးမှာ သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုသူများအနေဖြင့် အသုံးပြုပြီးနောက် မည်သည့်ရလဒ်မှ မတွေ့ရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အင်တာနက်ခေတ် စတင်ဖွံ့ဖြိုးလာချိန်တွင် ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုသည် အွန်လိုင်းကြော်ငြာလုပ်ငန်းများကို အားကိုးကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အလှကုန်အမှတ်တံဆိပ်အသစ်များ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းနှင့် နည်းပညာများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခြင်းတို့ကြောင့် ချင်းယန်လုပ်ငန်းစု၏ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့၏။
ထို့ကြောင့် ကုမ္ပဏီသည် သုံးနှစ်ဆက်တိုက် အရှုံးပေါ်ခဲ့ရပြီး ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်တွင်ပင် ကုမ္ပဏီ၌ ကျင်းချန်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော နည်းပညာသုတေသီတစ်ဦး ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းကို မည်သို့ အသုံးချရမည်၊ မည်သို့ တန်ဖိုးထားရမည်ကို စီမံခန့်ခွဲသူများက လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ကြချေ။
စုယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြစ်နေမှတော့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းအတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။
ကျင်းချန်တွင် အရည်အချင်းရှိလျှင်ပင် ရန်ပုံငွေမရှိပါက သူ ဘာမှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ထို့နောက် စုယွမ်သည် လင်းရွှယ်အာထံ ချက်ချင်းဖုန်းခေါ်ဆိုကာ ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုမှ တာဝန်ရှိသူနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ခိုင်းစေလိုက်၏။
၎င်းသည် ကျင်းချန်ကို ခေါ်ယူရန်သာမက ချင်းယန်လုပ်ငန်းစု၏ ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံများသည်လည်း အလွန်အရေးကြီးပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောင်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
"ဟယ်လို... မန်နေဂျာလင်း..."
စုယွမ်က ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
"သူဌေး... ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိလို့လဲ..."
လင်းရွှယ်အာက မေးလိုက်၏။
"ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုကို ဝယ်ယူဖို့ ကိစ္စ စပြီး ဆွေးနွေးလို့ ရပြီ... သဘောတူညီမှု ရပြီဆိုတာနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး ညှိနှိုင်းမယ်..."စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ... ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုပေါ့... နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်..."
လင်းရွှယ်အာသည် စုယွမ်အပေါ် လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေပေ၏။
ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က Seres Auto ကိစ္စကဲ့သို့ပင် ပြင်ပလောကက သူတို့အပေါ် အကောင်းမြင်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း စုယွမ်က ခိုင်မာစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။
ထို့နောက် လင်းရွှယ်အာသည် ချင်းယန်လုပ်ငန်းစု၏ အကြီးအကဲထံ ဆက်သွယ်လိုက်လေ၏။
စုယွမ်ကလည်း ကျင်းချန်ထံ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို... ဒါက အေထွထွေမန်နေဂျာကျင်းလားခင်ဗျ..."စုယွမ်က ဖုန်းဖြေကြားစဉ် မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဘာ အထွေထွေမန်နေဂျာကျင်းလဲ... ဘာ အထွေထွေမန်နေဂျာကျင်းလဲ... သူက ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှာနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်... သူ့မိသားစုက ထမင်းတောင် ဝအောင်မစားနိုင်တာကို... သူက ဘာ မန်နေဂျာကျင်း ဖြစ်ရမှာလဲ..."
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထမင်းပန်းကန်များ ရိုက်ခွဲခံရသည့် ကျယ်လောင်သော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
စုယွမ် လန့်သွားတော့၏။ ကျင်းချန်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်များ ဖြစ်နေသလား။ သို့သော် သတင်းအချက်အလက်ထဲတွင် သူက အမျိုးသားတစ်ဦးဟု ပြောထားသည် မဟုတ်လော။
"အကုန် ခွဲပစ်... အကုန် ခွဲပစ်လိုက်... ဒါမှ မင်း ကျေနပ်မှာမလား..."
"ငါ သွားပြီ... သွားတော့မယ်..."
ဖုန်းထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်လာပြီးနောက် ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားလေ၏။
စုယွမ်သည် ဖုန်းပြတ်သွားသောအသံကို နားထောင်ရင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."
စုယွမ် တွေးလိုက်မိ၏။
သူ ဖုန်းချလိုက်ပြီး သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် ဖုန်းပြန်ဝင်လာလေသည်။
"ဟယ်လို..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဟယ်လို... ကျွန်တော် ကျင်းချန်ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ ရန်ဖြစ်နေလို့ ဖုန်းချသွားတာပါ..."
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဗျ..."
ကျင်းချန်က တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ကျွန်တော်က စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပါ... ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာလေး ရှိလို့ပါ..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
"အိုး... ကျွန်တော့်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ... ကျွန်တော်တို့ ဘာများ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့လဲ..."
ကျင်းချန်က သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
"ဟားဟား... မန်နေဂျာကျင်း... ခင်ဗျားက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... ခင်ဗျားက ချင်းယန်လုပ်ငန်းစုရဲ့ သုတေသီတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက အတိတ်ကပါ... ကျွန်တော် မကြာခင် အလုပ်ထွက်ဖို့ စီစဉ်နေတာ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိသလို အရည်အချင်းလည်း မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် ဖုန်းချလိုက်ပါတော့မယ်..."
ကျင်းချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရလေ၏။
"အဲဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့..."
"ဒီလိုလုပ်ပါလား... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးပါရစေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောကြတာပေါ့... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်မယ်ဆိုရင် လက်ရှိအကျပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝအိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးပါ့မယ်..."
"သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော် ပြောနေတာတွေက ယုံနိုင်စရာမရှိတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေဆိုတာ... ယုံတာ မယုံတာကတော့ ခင်ဗျား အပိုင်းပါ..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ကျင်းချန်သည် စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
"ကောင်းပြီလေ... အလကားရတာကို ဘာလို့ မစားရမှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ဒကာခံကျွေးမှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိဘူး... တစ်နေကုန် ရန်ဖြစ်နေရလို့ ကျွန်တော် ထမင်းတစ်လုတ်တောင် မစားရသေးဘူး..."
ကျင်းချန်က သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒီလိုလုပ်... ကျန်းချန် မြို့လယ်က ကျန်းရှန်ရန်ကျန်း စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျွန်တော် သီးသန့်ခန်းတစ်ခု ယူထားလိုက်မယ်... ဒီည သေချာလေး စားကြတာပေါ့..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။
"ကောင်းပါပြီ..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျင်းချန်သည် စုယွမ်၏ အဆက်အသွယ်ကို မှတ်သားကာ ဖုန်းချသွားလေသည်။
စုယွမ်သည် သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် နေရာမှာယူရန် ကျန်းရှန်ရန်ကျန်းသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စားသောက်ဆိုင်များသည် အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်များဖြစ်ကာ တစ်ဦးလျှင် ယွမ်ထောင်ချီ ကျသင့်ပြီး အားလုံးကို ကြိုတင်မှာယူထားရန် လိုအပ်ပေ၏။
စုယွမ်သည် ထိုနေရာမှ ပိုင်ရှင်ကို သိရှိထားသဖြင့် တွေ့ဆုံရန် လွယ်ကူစွာ စီစဉ်နိုင်ခဲ့သည်။
ညနေ လေးနာရီ အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ညနေ ၅ နာရီ ၃၀ မိနစ်တွင် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူထားခဲ့ကြသည်။
စုယွမ်သည် သူ၏ဖုန်းကို ခဏတာ ကစားပြီးနောက် အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ လီဟူကို ခေါ်၍ ကျန်းရှန်ရန်ကျန်းဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။
ကျန်းရှန်ရန်ကျန်း စားသောက်ဆိုင်၌ စုယွမ်သည် စားပွဲထိုး၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သီးသန့်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့သုံးဦး အတူတကွ စားသောက်ရန် စုယွမ်သည် တစ်ဦးလျှင် ယွမ် ၈,၈၈၈ ကျသင့်သော အလွန်ဈေးကြီးပြီး ဇိမ်ခံဟင်းလျာတွဲကို မှာယူခဲ့ပေ၏။
"သူဌေး... ဒီနေ့ ဘယ်သူနဲ့ ညစာစားမှာမို့လို့လဲ... တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာပဲ..."
လီဟူက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့... သူက အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့သူလေ... တကယ်လို့ ငါသာ သူ့ကို အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီစားစရိတ်က အဆထောင်ချီ သောင်းချီ ဒါမှမဟုတ် သန်းချီပြီးတော့တောင် ပြန်ရလာမှာ..."
စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ချီးးးပဲ..."
“ဒီလူက တကယ်ကို ထိပ်တန်းနည်းပညာပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တာပဲ...”
လီဟူက အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
ထိုကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း ဤမျှ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျင်းချန်သည် ကျန်းရှန်ရန်ကျန်း စားသောက်ဆိုင်၏ အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဇိမ်ခံဆန်ဆန် အလှဆင်ထားသော အတွင်းပိုင်းမြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်သက်သွားရလေသည်။ သာမန်အချိန်များတွင် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်မျိုးကို အဝေးမှသာ ကြည့်ရဲခဲ့သည်။ အထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စားသောက်ရမည်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ယခင်က စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မရှိခဲ့သော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
ကျင်းချန်သည် သူ၏ အနက်ရောင်မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်၏။
"ဘယ်သူကများ ငါ့ကို ညစာ ဖိတ်ကျွေးရတာလဲ... ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုလား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား..."
"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီစားသောက်ဆိုင်က အရမ်းကောင်းတာပဲ... အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဒီမှာ သေချာလေး စားသွားရမယ်..."
ကျင်းချန်သည် "စားရမယ့်အတူတူတော့ သေချာလေး စားသွားရမှာပေါ့" ဆိုသော မူဝါဒကို ကိုင်စွဲကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
"လူကြီးမင်း... နေရာ ကြိုမှာထားတာ ရှိပါသလား..."
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
"အိုး... ရှိပါတယ်... အခန်းနံပါတ် ၁၃ ပါ..."
ကျင်းချန်က သူ၏ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
"ဪ... လူကြီးမင်းက ဥက္ကဋ္ဌစုရဲ့ သူငယ်ချင်းကိုး... လူကြီးမင်းကလည်း သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."
စားပွဲထိုးက ပြုံးလျက် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေ၏။
"ကျွန်တော်က သူဌေးကြီး ဘာကြီး မဟုတ်ပါဘူး... သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ..."
ကျင်းချန်က အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းကတော့ နောက်နေပြန်ပါပြီ... လူကြီးမင်းက ကျွန်တော် တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အနှိမ့်ချဆုံး သူဌေးကြီးပါပဲ..."
"ဒါက အခန်းနံပါတ် ၁၃ ပါ..."
"တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အချိန်မရွေး ခေါ်လိုက်ပါ..."
ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက ပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။
ကျင်းချန်သည် သူ၏ဖုန်းစခရင်ကို အသုံးပြုကာ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်လေတော့သည်။