အခန်း ၃၁၅

အခန်း (၃၁၅) ဦးနှောက်ခြောက်ရသော အခြေအနေ - ၂၂

ကော်ဖီတစ်ခွက်လုံး သောက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများ သိသိသာသာ ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဇာတ်လမ်းထဲရှိ အချို့ "အစားအစာ" များတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကျန်းမာရေးပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးမှုဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိနေပုံရသည်။

"ဒါကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်... ဆိုင်မှာရောင်းတဲ့ မုန့်တွေက အရသာခံရုံသက်သက် ဒါမှမဟုတ် လူကြည့်ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဂိမ်းမီနူးထဲရှိ သူ့အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မုန့်တွေမှာ ဘာဖော်ပြချက်မှ ပါမနေဘူး၊ ဘယ်အစားအစာမှာ ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိ ရှိလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ့ဘာသာငါ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ စမ်းသပ်ကြည့်မှ သိရလိမ့်မယ်..."

သူ စကားပြောရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ အမဲသားခြောက်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအထုပ်ကို စမ်းသပ်မှုအဆောက်အအုံအနီးရှိ စတိုးဆိုင်တစ်ခုတွင် သူ၏ ကိရိယာများနှင့်အတူ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေချိုးခန်းထဲတွင် သူ့ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးစဉ်က ဤအရာကို ပစ္စည်းစာရင်းထဲသို့ ထည့်မတွက်ခဲ့ပေ။ သူ မုန့်များကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ တုံးအသလို ဟန်ဆောင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အဆင့်မြင့်ဂိမ်းစကေးကို ထုတ်မပြရသေးသဖြင့် သူသည် အသုံးဝင်သော ကိရိယာအများအပြား ဝယ်ယူထားကြောင်း အသင်းဖော်များကို မပြောချင်သောကြောင့် ဤမုန့်များကို ဝယ်ယူကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းထဲက စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ရေတံခွန်ထဲတွင် ရေဆေးခံခဲ့ရသည့်တိုင် ဤထုပ်ပိုးမထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုမျှ ပျောက်ဆုံးမသွားခဲ့ပေ။ ဖုန်းပုကြွယ် ရေချိုးကန်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးသည် ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီလို ကံဆိုးမှုတွေကူးစက်နေတဲ့ အခြေအနေက ငါ့ကို မုန့်စားရင်း နင်အောင်လုပ်မလား မသိဘူး..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အထုပ်ကို ဖွင့်ပြီးမှသာ ဤအချက်ကို တွေးမိသော်လည်း ၎င်းအပေါ် စိတ်ထဲ သိပ်အလေးမထားခဲ့ပေ။

သူ ပခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး အမဲသားခြောက်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ မုန့်ကို ဝါးနေစဉ် စာမျက်နှာ ၅၉၉ မှ ၆၀၂ အထိ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်နေရာလွတ်ပဲ၊ စနစ်က ထည့်ထားတဲ့ ပဟေဠိတွေကလွဲရင် ဒီက အရာအားလုံးက ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပုံတူကူးယူထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဆိုလိုတာက... ဒီစာအုပ်ထဲက စာသားတွေ၊ စောစောက ငါရှာကြည့်ခဲ့တဲ့ နက္ခတ္တဗေဒစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေအပါအဝင် အားလုံးက ငါ့စိတ်ထဲမှာ မူလကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပဲ..."

ထို့နောက် ဖုန်းပုကြွယ် စာအုပ်စင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့မှတ်ဉာဏ်က အတော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ ငါမြင်ဖူးတဲ့ အရာတွေကို အမှတ်တရတချို့ ရှိနေသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာလွတ်ထဲမှာ မသိစိတ်အဆင့်မှာပဲ တည်ရှိနေတဲ့ အချက်အလက်တွေကိုတောင် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ပုံရတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အမဲသားခြောက်တစ်ထုပ်လုံးနီးပါးကို အငမ်းမရ ပွဲတော်တည်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဂိမ်းမီနူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် သူ၏ အသက်အမှတ်သည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ၅ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာလေသည်။ ၎င်းသည် များပြားလှသည်မဟုတ်သော်ငြား သဘာဝအတိုင်း သွေးပြန်ပြည့်ခြင်းထက် ပိုမိုသော အပိုဆောင်းပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှု ဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်အတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော ချိန်ညှိမှုများအပါအဝင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ သက်လုံသည် ၄၂ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အခြေခံအားဖြင့် အန္တရာယ်ဇုန်မှ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ သူသည် ခေါင်းကို နောက်သို့မော့ကာ အိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အမဲသားခြောက်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ အကုန်သွန်ချကာ မျိုချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ထကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

သူသည် အိတ်ခွံကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး လက်ဆေးကာ တဘက်ဖြင့် ခြောက်အောင် သုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ စာအုပ်စင်သို့သွားကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူဖတ်ခဲလှသော ရုက္ခဗေဒဆိုင်ရာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။

"အင်း... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက်လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှ စာသားများသည် ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး ဖတ်ရှုရခက်ခဲနေလေသည်။

သူသည် အစပိုင်းသို့ ပြန်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မာတိကာသည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး အားလုံး ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် ပင်မအခန်းများသို့ လှန်လိုက်သောအခါ အပိုင်းအများအပြားမှာ အပိုင်းအစများသာ ဖြစ်နေပြီး အများစုမှာ ဝါးတားတား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ငါလုံးဝမေ့သွားတဲ့ အရာတွေ ဒါမှမဟုတ် ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အချက်အလက်တွေကိုတော့ ပြန်ပြီး ပုံတူမကူးနိုင်ဘူးပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရှာလော့ဟုမ်းစ် ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် စာအုပ်အပြည့်အစုံကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက ရှာလော့ဟုမ်းစ်ထဲက အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်အထိ မှတ်မိနေတာမို့ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးက ပုံတူကူးယူပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ”

သူက အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။

“ဒါက ငါသိပြီးသား အချက်အလက်တွေ ဖြစ်နေတာမို့ စာမျက်နှာ ၅၉၉ မှ ၆၀၂ ကို စစ်ဆေးဖို့ ဂိမ်းအရိပ်အမြွက်က ငါ့ကို စာအုပ်ဖတ်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ်တော့…”

သူသည် ဆိုဖာသို့ ပြန်သွားလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

“အိမ်ကို ရှာဖွေတုန်းက ငါ့အိမ်ကို မရင်းနှီးတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလို သဘောထားခဲ့လို့ ငါ့အတွက် အောင်မြင်မှုလမ်းစ ရခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အခုလည်း… ဒီစာအုပ်ကို ငါဖတ်ဖူးတဲ့ စုံထောက်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လို သဘောမထားဘဲ ဂိမ်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့အရိပ်အမြွက်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားရမယ်”

သူ၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အထူးသဖြင့် စာမျက်နှာ ၅၉၉-၆၀၀ ကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

“အင်း… မီးရောင် ဖြတ်သွားပေမဲ့ စာသားတွေက မပြောင်းလဲသွားဘူး”

သူသည် စာအုပ်ကို ဇောက်ထိုးလှန်ကြည့်ခြင်း၊ ဘေးတိုက်ကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။

“ရေစိမ်တာ ဒါမှမဟုတ် မီးနဲ့အပူပေးတာတွေက ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ စမ်းသပ်နည်းတွေပဲ”

သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီစက္ကူက သိပ်မထူတာမို့ အလယ်မှာ အလွှာတစ်ခု ဝှက်ထားဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ပဟေဠိက လမ်းဆုံးသွားချိန်တွင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ပြီး လွတ်သွားသော အချက်အလက် ရှိမရှိ စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု ရှာဖွေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဇာတ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူရရှိထားပြီး အသုံးမပြုရသေးသည့် ပစ္စည်းများကို စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။

“စမ်းသပ်မှုအဆောက်အအုံထဲက နေရာလွတ်မှာ ငါရခဲ့ပြီး မသုံးရသေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေက… ခေါက်ဓားတစ်ချောင်း၊ မီးခြစ်တစ်လုံး၊ နိုကီယာဖုန်းတစ်လုံး၊ ပြီးတော့… မီးခြစ်ဆံ…”

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူသည် မီးခြစ်ဆံကို ထုတ်ယူစစ်ဆေးလိုက်သည်။

“နိုကီယာဖုန်းနဲ့ ဓားကို ပေါင်းစပ်ပြီး မီးမွေးလို့ရတာတော့ အမှန်ပဲ (ဖုန်းရဲ့ လီသီယမ်ဘက်ထရီနဲ့ မီးမွေးလို့ရသည်)… ဒါပေမဲ့ အပေါ်ယံအဆင့်မှာတော့ သိသာထင်ရှားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ချင်း ထပ်တူကျနေတဲ့ ပစ္စည်းနှစ်ခုကတော့ မီးခြစ်နဲ့ မီးခြစ်ဆံပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ထိုသို့ တွေးရင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် မီးခြစ်ကို ကောက်ကိုင်၍ ၎င်း၏ ဂီယာကို လှည့်လိုက်ရာ မီးတောက်တစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အင်း… မီးကတော့ တောက်သေးတာပဲ”

ယင်းမှာ သူမျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဤပစ္စည်းကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်းထဲတွင် ပြန်ထုတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် စောစောက ရေစိုသွားခြင်းကြောင့် ချွတ်ယွင်းသွားခဲ့လျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် ပြဿနာမဟုတ်တော့ပေ။

“ဒီအခန်းထဲမှာ မီးမွေးဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ဂတ်စ်မီးဖို ရှိတယ်၊ လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ရေခဲသေတ္တာထဲက တချို့အစားအစာတွေရဲ့ ဓာတုဗေဒဓာတ်ပြုမှုကို သုံးပြီးတော့တောင် မီးမွေးလို့ရသေးတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ် တွေးတောလိုက်သည်။

“မီးခြစ်တစ်ခု ရှိနေတာနဲ့တင် အဲ့ဒါရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ‘ထူးခြားမှု’ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့… မီးခြစ်ဆံကျတော့ကော…”

သူ့အကြည့်သည် မီးခြစ်ဆံပေါ်သို့ ထပ်မံကျရောက်သွား၏။

“မီးမွေးရုံတင်မကဘဲ၊ ဒါက ‘မီးခြစ်ဆံ ပဟေဠိ’ နဲ့ ဆက်စပ်နေမလား…”

သူရည်ညွှန်းသည့် ပဟေဠိမှာ “ညီမျှခြင်းတစ်ခု မှန်ကန်စေရန် ပုံထဲက မီးခြစ်ဆံတစ်ခုကို ရွှေ့ပေးပါ” ဆိုသည့် ပျော်စရာသင်္ချာပုစ္ဆာမျိုး ဖြစ်သည်။

"အင်း... ငါ့ရှေ့က ပဟေဠိနဲ့တော့ ဆက်စပ်မှု ရှိပုံမရဘူး"

သူသည် မီးခြစ်ဆံကို ပြန်ချခါနီးတွင် ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။

"နေပါဦး... ဒါက 'မီးခြစ်ဆံကောင်မလေး' ကိုင်ထားတဲ့ မီးခြစ်ဆံပဲ၊ ဒါဆိုရင်..."

လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း ထိုပုံပြင်ထဲတွင် မိန်းမငယ်လေးသည် မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်းကို ခြစ်လိုက်တိုင်း သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းအပေါ် မူတည်၍ လှပသော စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့ရတတ်သည်...။

ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲတွင် အယူအဆသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ ဧည့်ခန်းထဲက မီးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာသို့ ပြန်သွားကာ စာအုပ်ကို စာမျက်နှာ ၆၀၀ သို့ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ မီးခြစ်ဆံကို ကိုင်ရင်း ရေရွက်လိုက်မိသည်။

"ဒါက အလဟဿ မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

ဖျတ်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မီးခြစ်ဆံကို စားပွဲ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခြစ်ချလိုက်ပြီး ပုံပြင်ထဲက ထိုပစ္စည်းကို မီးညှိလိုက်တော့သည်။

မီးတောက် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည့် ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ဖွင့်ထားသော စာမျက်နှာပေါ်တွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိလှသော သုံးဖက်မြင်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထို့ပြင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုမြင်ကွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိသွားသည့် ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့နားထဲတွင် ရေတံခွန်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံကိုပင် ကြားလိုက်ရလေသည်...။