အခန်း ၃၁၆

အခန်း (၃၁၆) ဦးနှောက်ခြောက်ရသော အခြေအနေ - ၂၃

ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံ၏ မိုင်းလိုင်ဂန်တောင်တန်း၊ ရိုက်ခန်ဘတ်ခ်ရေတံခွန်။

ထိုရေတံခွန်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး မြင့်မားလှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးများ ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အဝတွင်မူ မြစ်ရေများ စီးဝင်နိုင်ရန်အတွက် ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဆူပွက်နေသော ရေလှိုင်းများက အောက်ခြေမမြင်ရသည့် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး တိုးဝင်သွားကာ ထိုမှတစ်ဆင့် အက်ကွဲကြောင်းကြားမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားသော ရေစီးကြောင်းကြီးအဖြစ်သို့ လျှံထွက်ပြီး တဖွားဖွားလွင့်စင်နေကြသည်။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်နေသည့် စိမ်းမြမြလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး ထူထပ်ကာ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသည့် ရေမှုန်ရေမွှားလိုက်ကာကြီးမှာလည်း မနားတမ်း တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟီးနေလေသည်။

အရှိန်ပြင်းလှသော ရေစီးကြောင်းသည် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားပြီး မီးလောင်နေသောအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထူထပ်သော မီးခိုးလုံးကြီးများကဲ့သို့ အထက်သို့ အလိပ်လိုက် ပြန်လည်လွင့်စင်တက်နေလေသည်။ လှိုင်းတံပိုးတို့၏ ရိုက်ခတ်သံနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ခေါင်းမူးသွားစေလောက်သည်။ အနက်ရောင်ကျောက်ဆောင်ကြီးများကို ရိုက်ခတ်မိပြီး လွင့်စင်သွားသော ရေမှုန်ရေမွှားများကလည်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထွက်ပေါ်နေစေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤနေရာအား အမြဲတမ်းပင် နိမိတ်မကောင်းသော နေရာတစ်ခုဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ကိုနန်ဒွိုင်းလ်သည် ရှာလော့ဟုမ်းစ်ကို အဆုံးစီရင်ရန် စိတ်ကူးရခဲ့သည်မှာ ဤနေရာတွင် ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းကမ္ဘာထဲတွင်မူ ရာဇဝတ်မှုလောက၏ ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် စုံထောက်နတ်ဘုရားတစ်ပါးတို့သည် ဤနေရာ၌ပင် အတူတူ ပျက်စီးခဲ့ကြသည်။

မှန်ပေသည်၊ ဟုမ်းစ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် စာရေးဆရာ၏ ကလောင်ဖျားအောက်၌ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ပရော်ဖက်ဆာ မိုရီယာတီကမူ ဤနေရာ၌ပင် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါက ငါ့ကို ဘာပြချင်တာလဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရေတံခွန်၏ စီးဆင်းမှုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှောင်မိုက်နေသည့် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းထဲသို့ စုပ်ယူခံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

မီးခြစ်ဆံသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။ အကယ်၍ မီးခြစ်ဆံရောင်းသော မိန်းမငယ်လေးသာ ဒီလိုမီးခြစ်ဆံမျိုး တစ်ဗူးလောက် ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ အအေးမိပြီး သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ဘဲ ထိုညကို အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"အိုး... သူတို့ လာနေကြပြီ..."

လူနှစ်ယောက်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာရင်း ဖုန်းပုကြွယ်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုလူများအနက် တစ်ယောက်မှာ နာမည်ကျော်စုံထောက် ရှာလော့ဟုမ်းစ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရပ် ၁.၉ မီတာနီးပါးမြင့်ပြီး အနည်းငယ် ပိန်ပါးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဝါးတားတား ဖြစ်နေသဖြင့် ရုပ်ရည်ကို အကဲခတ်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း ဘေးနားတွင် ပါလာသော အခြားလူတစ်ယောက်ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် ၎င်းမှာ ဟုမ်းစ်ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည် (ဟုမ်းစ်ကို ၁၈၅၄ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားသည်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး နောက်ဆုံးအမှုတွဲတွင် သူ၏အသက်မှာ လေးဆယ်ဝန်းကျင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်)။

အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင် အရွယ်ရှိသော ထိုလူမှာ သေချာပေါက်ပင် ပရော်ဖက်ဆာ မိုရီယာတီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထဲတွင် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စကားသံများကို ရေတံခွန်၏ ဟိန်းဟောက်သံများက လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အပြုအမူများမှာ သိသိသာသာပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို အမှန်တကယ် ချီးကျူးမိသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟုမ်းစ်သည် မိုရီယာတီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ သိရှိထားပြီး မကြာမီ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို နားလည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ မိုရီယာတီသည်လည်း သူ၏ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကလဲ့စားမချေမီ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ရာ သူသည်လည်း အလားတူ ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုသို့ စကားပြောဆိုခြင်းသည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိုရီယာတီ၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ဟုမ်းစ်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းပေါ်တွင် စာရေးသားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝပ်ဆင်ထံသို့ ရေးသားသည့် သူ၏ နောက်ဆုံးမှာတမ်းစကား ဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် ဟုမ်းစ်သည် တိုတောင်းသော စာသားကို ရေးသားပြီးစီးသွားပြီးနောက် ၎င်းစာစောင်၊ စီးကရက်ဗူးနှင့် လမ်းလျှောက်တုတ်တို့ကို ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးပေါ်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုလူနှစ်ယောက်သည် လမ်းဆက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်ငယ်စဉ်က ဤစာပိုဒ်ကို ဖတ်ခဲ့စဉ်တွင် ပရော်ဖက်ဆာ၌ လက်နက်ပါလာကြောင်း စာသားအရ ကောက်ချက်ချခဲ့ဖူးသည် (မူရင်းစာသားတွင် ဟုမ်းစ်အပေါ် မိုရီယာတီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို "သူက သူ့လက်နက်ကို ထုတ်မပြခဲ့ဘူး၊ ငါ့ဆီကို ရုတ်တရက်ပဲ ပြေးဝင်လာခဲ့တာ" ဟု ဖော်ပြထားသည်)။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက် အသေအချာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဟုမ်းစ်သည် ရေတံခွန်ဆီသို့ လျှောက်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မစ္စတာ ကိုနန်ဒွိုင်းလ်သည် မိုရီယာတီ သေနတ်ထုတ်ခဲ့သည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ အတိအလင်း မရေးသားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ဇာတ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသော သူ၏ အတတ်ပညာကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက အမေရိကန် စုံထောက်ရုပ်ရှင်တစ်ခုတွင်သာဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းသည်… ဆဲရေးတိုင်းထွာတတ်သော ဗီလိန်က အမြဲတမ်း တည်ကြည်ခက်ထန်နေသည့် သန်မာသော ဇာတ်လိုက်ကြီးကို သေနတ်ဖြင့်ထောက်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်ခိုင်းနေပြီး ဗီလိန်က သေနတ်ကို အထင်အရှား ထုတ်ပြထားသော်လည်း ဇာတ်လိုက်ရှေ့တိုးသွားစေရန် တွန်းထိုးရိုက်နှက်နေရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤစာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်နှစ်ဦးမှာမူ ဘယ်သောအခါမှ ထိုမျှအထိ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ထူးခြားသော ဉာဏ်ပညာရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်း နှစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောနေရန် မလိုသလို တင်းမာပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် အနေအထားမျိုးကိုလည်း ပြုလုပ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ မင်းအိတ်ကပ်ထဲမှာ သေနတ်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိသလို၊ ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ သေနတ်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိနေတာမို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ စကားပြောကြပြီး အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်သွားကြတာပေါ့။

"အခုထိတော့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဂိမ်းထဲမှ ဗီဒီယိုပြကွက်ကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ပုံစံအရဆိုရင်... နောက်ထပ် မူရင်းဇာတ်လမ်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ အရာတစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်လာတော့မယ်"

သူ့ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သွားခဲ့သည်...။

မကြာမီ ဟုမ်းစ်နှင့် မိုရီယာတီတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြား၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် မိုရီယာတီက ရုတ်တရက် စတင်တိုက်ခိုက်လေသည်။

မိုရီယာတီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုများဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့ရသော သူ၏ ရာဇဝတ်အင်ပါယာကြီးသည် စကော့တလန်ယာဒ် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုစုံထောက်သည် ထိုအရာအားလုံးအတွက် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ဟုမ်းစ်သည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုကာ ပြိုင်ဘက်ကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲသည် အမြင်အာရုံအရ အထူးတလည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် သိုင်းဇာတ်ကားများထဲကလို သိမ်မွေ့လှပသော လက်သီးချက်၊ ခြေကန်ချက်များ မပါဝင်သလို ခေတ်လွန်အက်ရှင်ရုပ်ရှင်များထဲကကဲ့သို့ ကျည်ဆန်အချိန်ဆိုင်းကွက်များနှင့် ဝေဝေဆာဆာ အထူးပြုလုပ်ချက်များလည်း မရှိပေ။ အချိန်အများစုတွင် ထိုလူနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကသာ အစစ်မှန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်ဘဝ ရန်ပွဲများတွင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နည်းကို သိထားခြင်းက အခြားအရာအားလုံးထက် ပိုမိုစိတ်ချရပေသည်။

"အု"

ခပ်နိမ့်နိမ့် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပရော်ဖက်ဆာ မိုရီယာတီသည် ရေတံခွန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ထို့ပြင် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ဟုမ်းစ်သည်လည်း သူနှင့်အတူ ရေတံခွန်ထဲသို့ လိုက်ပါပြုတ်ကျသွားလေသည်…။

"WTF…"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဂန္ထဝင်မြောက်ဆဲသံတစ်ခုကို မသိစိတ်အရ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မီးခြစ်ဆံမှ မီးတောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ လက်ချောင်းကို လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ပူစပ်ပူလောင်ဖြစ်သွားသော နာကျင်မှုက သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေပြီး သူ့မျက်စိရှေ့မှ ပုံရိပ်ယောင်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် မီးခိုးဖြူလေးတစ်လိပ်က အသာအယာ မြင့်တက်လာပြီး ၎င်းမှာ မီးခြစ်ဆံလောင်ကျွမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာနေ၏။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လောင်ကျွမ်းသွားသော မီးခြစ်ဆံတိုလေးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ထကာ မီးခလုတ်သွားဖွင့်လိုက်သည်။

“သူ သေသွားပြီ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူ သေသွားပြီ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

“The Final Problem ကို ရေးသားချိန်တုန်းက ကိုနန်ဒွိုင်းလ်ဟာ ရှာလော့ဟုမ်းစ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်ဖို့ တကယ်ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်က နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ ပျက်စီးသွားတာပဲ”

အချက်အလက်များက သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာ၏။

“အဲဒီ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ The Return ကို မရေးခင်အချိန်တုန်းက ဟုမ်းစ်ဟာ သေလူတစ်ယောက်ပဲ၊ မိုရီယာတီနဲ့အတူ ရေတံခွန်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ သေလူတစ်ယောက်ပေါ့…”

စတုတ္ထမြောက်အတွေးတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“စာမျက်နှာ ၅၉၉-၆၀၂ က ဖော်ပြချက်တွေဟာ ‘စုံထောက်ကြီးကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့’ စာရေးဆရာက နှစ်အတော်ကြာမှ ရေးသားခဲ့တာပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ် စာအုပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

“ချောက်ကမ်းပါးပေါ် တက်တာလည်း မရှိဘူး၊ တိုက်ခိုက်တဲ့သူတွေလည်း မရှိဘူး၊ ‘သုံးယောက်’ ဆိုတာလည်း မရှိဘူး၊ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး”

သူသည် စာအုပ်ထဲမှ ထိုစာမျက်နှာနှစ်ရွက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းငါ့ကို ပြောချင်တဲ့အရာလား၊ မိုရီယာတီ”

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ပြောချင်တဲ့အရာက ဒါထက်မက အများကြီး ပိုပါတယ်”

နက်ရှိုင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အသံတစ်ခုက ပြန်လည်ဖြေကြားလာသည်။

ထိုအသံမှာ ဂါထာမန္တန်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိုး... ငါက ပထမဆုံးလူလား"

ဖုန်းပုကြွယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကိုယ်သူ ဖြူဖွေးသော နံရံခြောက်ဖက်ရှိပြီး နံရံတစ်ခုစီမှ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အဖြူရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ရှေ့တွင် အချင်း ၄ မီတာခန့်ရှိသော သစ်သားစားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပတ်လည်တွင် ကုလားထိုင်ခြောက်လုံး ဝန်းရံထားသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုရီယာတီသည် စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နောက်ဆုံးလူပေါ့”

မိုရီယာတီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်သဏ္ဌာန်မှာ စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပုံရိပ်ယောင်နှင့် ထပ်တူကျနေပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူ့မျက်နှာကို ဖုန်းပုကြွယ်မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာသည် အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများစွာ ရှိနေ၏။ ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါအပြင် သူ့မျက်ခုံးကြားတွင် အခြားအရာတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ အေးစက်၊ ယုတ်မာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရည်အသွေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျားဆိုလိုတာက… သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားကြလိမ့်မယ်လို့လား”

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"မသေချာပါဘူး၊ ငါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်လို့ပဲ ပြောတာပါ"

မိုရီယာတီက တည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"သူတို့အားလုံးက ဉာဏ်ရှိတဲ့ လူတွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့... ပိုပြီးတော့တောင် ထူးခြားနေသေးတယ်"

"ဟား... ပရော်ဖက်ဆာ၊ ခင်ဗျား ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူက အချောဆုံးလဲဆိုတာ မှော်မှန်ကို မေးကြည့်ဖူးတာ သေချာတယ်မလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ငါက အဲဒီဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

"တွေ့လား၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အချက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ"

မိုရီယာတီက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အပြုံးအရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူ၏ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးများသည် သားကောင်ကို ချောင်းမြောင်းနေသည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေပြီး လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်နေပုံရသည်။

"မင်းက တခြားလူတွေကို စမ်းသပ်ဖို့ ဒီလိုထူးခြားတဲ့ ဟာသဉာဏ်ကို အသုံးပြုရတာ အရမ်းကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဒါဟာ မင်းရဲ့ အတွေးအစစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်"

"အိုး ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။

"အင်း... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတခြားယူဆချက် နှစ်ခုကိုကော ထည့်သွင်းစဉ်းစားမိရဲ့လား"

သူသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပထမအချက်၊ ကျုပ်က ဆရာကြီးလုပ်ချင်တဲ့ ကောင်သက်သက်ပဲ၊ ဒုတိယအချက်၊ ကျုပ်က အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာမျိုး"

မိုရီယာတီက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ ကိုယ်ကို ရှေ့ကိုင်းလိုက်ပြီး တံတောင်ဆစ်များကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ မေးစေ့ရှေ့တွင် လက်ချောင်းများကို အချင်းချင်း ယှက်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းထင်တာ… ငါက အရူးတစ်ယောက်လို့ ထင်လား"

"ခင်ဗျားလား၊ ဟဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်ကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစီ ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ရူးသွပ်ခြင်း၊ ပြီးတော့ ဒါက ခင်ဗျား"

သူ စကားပြောရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကြား အကွာအဝေးက ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ရူးသွပ်ခြင်းဟာ မျဉ်းဖြောင့်တစ်ခုရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီလိုပဲ၊ အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေကြတာ၊ ကျုပ်အမြင်အရတော့ ခင်ဗျားက အရမ်းကို ယုတ္တိဆန်လွန်းလို့ ပျင်းစရာတောင် ကောင်းနေပြီ"

"ဒါဆိုရင် မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

မိုရီယာတီက ဆက်မေးသည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ အရူးလုပ်ပြဖို့ ကြိုးစားရင် အောင်မြင်မှုနှုန်း ဘယ်လောက်ရှိမယ် ထင်လဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ကြိုးစားကြည့်တာ ပိုက်ဆံကုန်တာမှ မဟုတ်ဘဲ"

"ဟမ့်..."

"ဟီးဟီး..."

"ဟဲဟဲဟဲ..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

လူနှစ်သား စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ရင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ စတင်ရယ်မောလိုက်ကြရာ သူတို့၏ ရယ်သံများသည် အရူးနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာတော့သည်။

မိုရီယာတီက သူ့အပြုံးကို ပထမဦးဆုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"စုံထောက်ကလပ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဖုန်းပုကြွယ်"

"ခင်ဗျားရဲ့ပါတနာကိုလည်း အပြင်ထုတ်ပေးလို့ ရမလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မိုရီယာတီ၏ ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင်ဆီသို့ ညာဘက်လက်ဝါးကို အပေါ်ထောင်ကာ အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဖြူး"

မီးခိုးဖြူလေးတစ်လိပ် မြင့်တက်လာ၏။

"ငါ ရောက်ပါပြီ"

အခြားအသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။

ဆေးတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးခိုးကွင်းလေးများ မှုတ်ထုတ်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်ကွယ်အရိပ်ထဲမှ ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့လေသည်။