အခန်း ၂၂၅၈

အခန်း (၂၂၅၈) နိုင်ငံအသီးသီး အညံ့ခံခြင်း

ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည်၊ ဤလူများမှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်နေကြပြီဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးချင်သည်ဆိုလျှင်တောင်မှ အလွန်အမင်း လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဤလူများကို နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဧကရာဇ်များက ဒန်ထျန်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး၊ ညှပ်ရိုးကို ဖောက်ထွင်းကာ၊ သံမဏိကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာချည်နှောင်ပြီး အညံ့ခံခြင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ပေးပို့လာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်လုံးဝ တွေးတောမှန်းဆထားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ဤလူသုံးဦးကို ပေးပို့လာခြင်းက နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဧကရာဇ်များ၏ သဘောထားကို အပြည့်အဝ ရှင်းပြနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို လွှတ်စမ်း လူယုတ်မာ"

"ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း မင်းက ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာပဲ ငါ သေသွားမယ်ဆိုရင်တောင်မှ မင်းကို လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူး"

သူတို့သုံးဦးမှာ မျက်လုံးများကို အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ခံထားရပြီး၊ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်အမင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော စစ်သည်လေးဦးစီက စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ၊ သူတို့မှာ ရုန်းကန်နေရင်း ပါးစပ်မှလည်း အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုနေကြတော့သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်တို့၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ထိုအချိန်မှာပင် မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီး၏အပေါ်တွင် ဝမ်ချောင်မှာ အပေါ်စီးမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်တော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မူလက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြသော လူသုံးဦးမှာ လူတစ်ယောက်၏ အကြောပိတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လုံးဝတောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်နေခြင်းကို လုံးဝ ရပ်တန့်လိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့သုံးဦး၏ နောက်ကျောဘက်တွင်ရှိနေသော သန်မာထွားကျိုင်းလှသည့် စစ်သည်အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့ပြီး၊ သူတို့သုံးဦး၏မျက်လုံးများကို စည်းနှောင်ထားသော အဝတ်စကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းပဲ"

သူတို့၏ရှေ့မှောက်တွင်ရှိနေသော ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီး အလွန်ဆိုးရွားသောအသွင်ကို ဆောင်လာကြတော့သည်။

အရာရာတိုင်းမှာ အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း၊ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသနည်းဆိုတာနှင့်၊ သူတို့ သတိပြန်လည်လာသည့်အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာဖြစ်လို့ နွေးထွေးနေခဲ့ရသနည်း ဆိုသည့် အဖြေများအားလုံးမှာ မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဟွန့် ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာ တစ်အုပ်စုပဲ၊ တကယ်တော့ ငါတို့ သုံးယောက်ရဲ့အသက်ကို အသုံးပြုပြီး မဟာထန်ဆီမှာ အသက်ချမ်းသာ ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ ကိုး"

ထျန်းချန်းစီမှာ အေးစက်စက်ဖြင့် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲ၌ အရာရာတိုင်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အသွင်လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"အကယ်၍ မင်းက ငါတို့ကို အညံ့ခံဖို့ အတွက် သိမ်းသွင်းချင်တယ်ဆိုရင် လုံးဝ မလိုအပ်ဘူးလို့ပဲ ပြောပါရစေ"

"အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့သေဆုံးခြင်းဆိုတာ ကံတရားအရ ပဲ၊ ချမ်းသာခြင်း နဲ့ ဆင်းရဲခြင်း ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ထားတာပဲ၊ မင်းရဲ့လက်ထဲကို ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ငါတို့အနေနဲ့ ပြောစရာစကား လုံးဝမရှိတော့ပါဘူး၊ သတ်ချင် သတ် ဖြတ်ချင် ဖြတ် သဘောသာ လုပ်တော့"

ထျန်းချန်ကျန်းမှာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်တော့သည်။

ထိုမျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

"အရှင်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတောင် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောရဲတယ် ပေါ့"

ဝမ်ချောင်စကားပင် မဟရသေးမီ၊ ဝမ်ချောင်ကို အလွန်ရိုသေလေးစားသော မဟာထန်၏ စစ်သည်အချို့မှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထျန်းချန်းစီနှင့် အခြားလူ နှစ်ဦးမှာ အေးစက်စက်ဖြင့် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ သူတို့၏သဘောထားကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြလိုက်တော့သည်။

အောင်နိုင်သူ က ဘုရင်၊ ရှုံးနိမ့်သူ က သူပုန် ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကို ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခေါင်းငုံ့ အညံ့ခံခိုင်းရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"မင်းတို့ အများကြီး တွေးနေကြပြီ"

ဝမ်ချောင်မှာ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီး၏အပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေရင်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြကာ စစ်သည်အချို့ကို တားဆီးလိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့ကို နိုင်ငံအသီးသီးက ဧကရာဇ်တွေက ပေးပို့လာတာ ဆိုပေမဲ့၊ မင်းတို့ကို သတ်မယ်လို့ ငါ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး"

ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီ၊ ထျန်းချန်ကျန်း တို့၏ စွမ်းရည်များမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်အတွက်မူ သူတို့ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတို့ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ သုံးဦးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှ အချိန်လေးအတွင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ထျန်းချန်ကျန်းပင်ဖြစ်စေ၊ ချွေချန်းယုံပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ မသေခင်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့မေးခွန်း တစ်ခုကို ဖြေပေးလို့ ရမလား”

ချွေချန်းယုံမှာ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ပြော မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ပြောလေ"

ဝမ်ချောင်က ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို တကယ်ပဲ မင်းက သတ်လိုက်တာ လား”

ချွေချန်းယုံက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ရာ၊ ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်တော့သည်။

"သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ငါ မြို့တော်ဆီကို ပို့လိုက်ပြီ"

ချွေချန်းယုံမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ထျန်းချန်းစီနှင့်ထျန်းချန်ကျန်းတို့ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ လုံးဝတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။

ဝမ်ချောင်မှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော ဤလူအချို့ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲ၌ အလင်းရောင်တစ်ချက် လတ်သွားတော့သည်။

ထျန်းချန်ကျန်းပင်ဖြစ်စေ၊ ချွေချန်းယုံပင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ စွမ်းရည်များမှာ လောကကြီး တစ်ခုလုံးတွင် အလွန်အမင်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော ခေါင်းဆောင်ကောင်းများ ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အန်းလုရှန်းထံသို့ မှားယွင်းစွာ ဝင်ရောက် ခိုလှုံခဲ့မိခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ မဟာထန် ကြီးကို ကောင်းကျိုး မပြုနိုင်ခဲ့သည့်အပြင်၊ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝတွင် ရှန်းကျိုး ကုန်းမြေဒေသကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ပြိုကွဲပျက်စီးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မှားမည်မဟုတ်ချေ။

"သွားကြတော့"

ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။ အသံမှာ အလွန်အမင်း တိုးညင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အသာအယာ တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များရှေ့မှာပင် အလွန်အမင်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ရွှေဝါရောင် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန် အလင်းစက်ဝန်းကြီး တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပစ်ချလာတော့သည်။

ထိုမည်းမှောင်နေသော ရွှေဝါရောင် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန် အလင်းစက်ဝန်းကြီးမှာ တောင်ကြီးများအလား လေးလံလှပေသည်။ မည်းမှောင်နေသော ရွှေဝါရောင် ဟင်းလင်းပြင်နှင့်အချိန် အလင်းစက်ဝန်းကြီး ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုမှာ တောင်ကြီးများအလား ရုတ်တရက် ပစ်ချလာခဲ့ရာ၊ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြီးများကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ ထိုလူသုံးဦးမှာ အသံတစ်ချက်မျှပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ ဝမ်ချောင်၏ဟင်းလင်းပြင်နှင့်အချိန် အလင်းစက်ဝန်းကြီးအတွင်း၌ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။

ရှန်းကျိုး ကုန်းမြေဒေသကြီးတစ်ခုလုံးကို ကပ်ဘေးဆိုက်စေခဲ့သော နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ သုံးဦးမှာ၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ အမှန်တကယ်ပင် အရိုးများ ကြေမွပြီး အသားများ လုံးဝမှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျန်းချွယ်မှာ စစ်သည်အချို့ကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် လူတိုင်း အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ ဤနေရာကို လုံးဝသန့်ရှင်းသွားအောင် ရှင်းလင်းလိုက်တော့သည်။ သူတို့သုံးဦး ချန်ထားခဲ့သော အကြွင်းအကျန်များ အားလုံးကိုလည်း လုံးဝ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ပြီ ပင်ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုး ပေါ်မှနေ၍ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်မှာ အန်းတုံး စစ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အတွင်းဆောင် အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ဝမ်ချောင်မှာ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း ၊ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း စသည့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဧကရာဇ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြု ပါတယ်"

ခန်းမကြီး၏ အတွင်း၌ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၊ ခီတန် ဧကရာဇ်၊ ရှီဘုရင်မတို့မှာ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့နေသော အသွင်များဖြင့် အသီးသီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။

တွေးတော မှန်းဆ မထားမိစေမည့်ကိစ္စမှာ ရှီဘုရင်မမှလွဲ၍ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း၊ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း စသည့် လူများ အားလုံးမှာကိုယ်ပေါ်တွင် လက်မွယ်ခန့် တုတ်သော ကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး၊ ကျောဘက်တွင်လည်း သစ်သားပြား အနည်းငယ်ကို ထိုးစိုက်ထားရာ အပြစ်သားများအလား ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲ၌ သူတို့၏အစီအစဉ်များကို အစောကြီးကတည်းက သိရှိထားခဲ့သည် ဆိုသော်ငြားလည်း၊ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက်လေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အပြစ်ဝန်ခံ တောင်းပန်ခြင်း။

သူတို့၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလယ်ပိုင်း ကုန်းမြေဒေသ၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် ရှိခဲ့ဖူးသော ပုံပြင်လေး တစ်ခုကို အတုခိုးပြီး၊ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် မိမိထံမှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးလေး တစ်စက်ကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ဧကရာဇ် မင်းမြတ်တို့၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်နေရတာလဲ”

ဝမ်ချောင်မှာ သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူတို့ကို သွားရောက် ထူမပေးရန် လုံးဝမကြိုးပမ်းဘဲ ခန်းမကြီး၏အထက်ပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး၊ အန်းလုရှန်းအမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိသော စားပွဲ ပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ အသာအယာ တစ်ငုံသောက်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားကြတော့သည်။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဝမ်ချောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ ယခင်အချိန်မျာ တွင် ဆိုပါက သူတို့မှာ အစောကြီးကတည်းက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ "စစ်သည်ကောင်း တစ်ယောက်ကို သတ်ချင် သတ်လို့ ရပေမဲ့ စော်ကားလို့ မရဘူး" လို့ ဆိုကြတယ် မလား၊ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့ အားလုံးမှာ ခေါင်းငုံ့နေရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝမရှိတော့ချေ။

နှင်းမုန်တိုင်းကြီးများ ကျဆင်းလာခဲ့ရာ အပြင်ဘက် နေရာတိုင်းတွင် ရေခဲနှင့် နှင်းများ လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယိုကျိုးမှလွဲ၍ အခြားခိုလှုံစရာနေရာ လုံးဝ ရှိမနေတော့ချေ။

သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် မစဉ်းစားဘူး ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော နိုင်ငံအသီးသီးမှ ပြည်သူများအတွက်မူ သေချာပေါက် စဉ်းစားပေးရမည် ပင်ဖြစ်သည်။

"အရှင်၊ ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အရင်မှားယွင်းခဲ့တာပါ၊ သတ်ချင် သတ် ဖြတ်ချင် ဖြတ် သဘောသာ လုပ်ပါတော့၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အနေနဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး တာ့ခ်ပြည်သူတွေကို အသက်ချမ်းသာ ပေးဖို့ကိုပဲ မျှော်လင့် မိပါတယ်"

ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်းမှာ မျက်နှာ တစ်ခုလုံး ရှက်ရွံ့နေသောအသွင်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင်ဆုံး ချိုးဖောက်ပြီး ပြော ဆိုလိုက်တော့သည်။

"အောင်နိုင်သူက ဘုရင်၊ ရှုံးနိမ့်သူက သူပုန်ဆိုတဲ့ အတိုင်း ပါပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့က အန်းလုရှန်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာထန်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက တကယ်ကို အပြစ်ကြီးမားလွန်းလှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဂူလျောပြည်သူတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ဂိုဂူလျောအနေနဲ့ မဟာထန်ကို ထာဝရ အလုပ်အကျွေး ပြုသွားမှာဖြစ်ပြီး မဟာထန်ကို သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်သွားပါ့မယ်"

ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုသေလေးစားစွာ ဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့လည်း မဟာထန်ဆီမှာ ဝင်ရောက် ခိုလှုံပါရစေ၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အနေနဲ့ လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ခီတန်ဧကရာဇ်မှာ ပို၍တိုက်ရိုက်ဆန်နေတော့သည်။ စကား ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ဤစစ်ပွဲကြီးတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရာ နိုင်ငံအသီးသီးမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အလွန်အမင်း အကျပ်ရိုက်သော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ပင်ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်မျှ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် နိုင်ငံအသီးသီးမှာ အလွန်အမင်း များပြားလှသော လူသူလက်နက်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသော အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ အရှင်လတ်လတ် အေးခဲသေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အကျပ်ရိုက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိမနေခဲ့ဘူးဆိုပါက၊ အခြားလူများအနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုများကို သည်းခံကာ မဟာထန်ထံသို့ကိုယ်တိုင် လာရောက် အညံ့ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဟွန့်… အကယ်၍ မင်းတို့နဲ့အန်းလုရှန်းသာ အောင်မြင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မဟာထန်ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မလား"

ဝမ်ချောင်မှာ အေးစက်စက်ဖြင့် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ရာ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လူတိုင်း၏မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားစေတော့သည်။

"အ..အရှင် ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလိုရည်ရွယ်ချက် မျိုး လုံးဝမရှိပါဘူး"

ခီတန် ဧကရာဇ်မှာ စကားများ ထစ်အသွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဆက်လက်၍ မပြောနိုင်တော့ချေ။

မဟာထန်မှာ အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ သို့သော် အသက်ရှင် နေထိုင်ရန် နေရာများမှာ အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေပေသည်။ အုပ်ချုပ်ရ လွယ်ကူစေရန်အတွက်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူတို့အသီးသီး၏ အင်ပါယာများအတွက်ဖြစ်စေ၊ အကယ်၍ နိုင်ငံအသီးသီးသာ အနိုင်ရရှိသွားခဲ့မည် ဆိုပါက မဟာထန်၏အပေါ်တွင် လုံးဝသနားညှာတာမှု ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

ဤသည်မှာ ရှင်သန်ခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် တိုက်ပွဲကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

မဟာထန်ပင်ဖြစ်စေ၊ နိုင်ငံအသီးသီးပင်ဖြစ်စေ သူတို့ အားလုံးမှာ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားကြပြီဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်၍ အချေအတင် ပြောဆိုနေခြင်းမှာ အနည်းငယ်မျှ အဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

လူတိုင်း၏ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အမြင့်ဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်ကသာ သူတို့ကို အလွတ်မပေးဘူးဆိုပါက သူသည် တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ယိုကျိုးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံဖြင့်ပင် နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံအသီးသီး၏ ပြည်သူများနှင့် စစ်တပ်များအားလုံးမှာ ရေခဲနှင့်နှင်းများအတွင်း၌ အေးခဲ သေဆုံးသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ လုံးဝအသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ တာ့ခ်ရဲ့ပြည်သူတွေကိုသာ အလွတ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ မင်း ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် ကျွန်တော့်ရဲ့အသက်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ လုံးဝမကျေနပ်တာမျိုး မရှိပါဘူး"

ထိုအချိန်မှာပင် ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်းမှာ ရုတ်တရက် ပြော ဆိုလိုက်တော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် လောကကြီး တစ်ခုလုံး တွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း၏ တစ်သက်တာလုံး အကြီးမားဆုံးသော ဆန္ဒ ကြီးမှာ တာ့ခ်စစ်တပ် ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ကာ၊ ကုန်းမြေဒေသကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော အင်ပါယာကြီးတစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ တာ့ခ်၏အမြင့်ဆုံး ဧကရာဇ်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်းမှာ လိပ်ပြာသန့်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

လူသားများ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် တာ့ခ်ပြည်သူများအားလုံး၏ အသက်အန္တရာယ် တို၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် အင်ပါယာ ဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေဖြင့် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်များကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ပင်ဖြစ်သည်။

"အန်းလုရှန်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာထန်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ၊ ဂိုဂူလျောရဲ့ပြည်သူတွေနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ပါဘူး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အနေနဲ့ ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းကို ယူပြီး ဒေါသပြေပါစေလို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် ဂိုဂူလျော ဧကရာဇ် ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကလည်း ဆိုလိုက်တော့သည်။

ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာစွမ်းရည်ပင်ဖြစ်စေ၊ အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်ကြီးပင်ဖြစ်စေ၊ မဟာထန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အရင်းအနှီးများအားလုံးကို လုံးဝအပြည့်အဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ချင်သည်ဆိုလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချို့သောအရာများကို သေချာပေါက် စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ သဘောမတူဘူးလို့ ပြောခဲ့လို့လား"

ဝမ်ချောင်၏အသံမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"အာ"

ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး အံ့ဩဝမ်းသာ သွားကြကာ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မျက်နှာအမူအရာ လုံးဝ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

နိုင်ငံအသီးသီးနှင့် အန်းလုရှန်းတို့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာထန်ကို အတူတကွ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်ကို ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော အပြစ်ကြီး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့နှင့် ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီတို့မှာ လုံးဝ မတူညီကြပါချေ။

ထျန်းချန်းစီတို့မှာ ဟန်လူမျိုးများ ဖြစ်နေပါလျက် လူယုတ်မာများကို ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော ကပ်ဘေးကြီးကို ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုပါက အလယ်ပိုင်း ရှန်ကျိုး ကုန်းမြေဒေသကြီးတွင် သူတို့ကြောင့် သေဆုံးသွားရမည့် လူ ဘယ်နှယောက် ရှိနေမည်လဲ ဆိုတာကို လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ပါချေ။

သို့သော် ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၊ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်းနှင့် အခြားလူများမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေတော့သည်။

စစ်တပ်နှစ်ခု တိုက်ခိုက်ရာတွင်ကိုယ့် အရှင်သခင်ကိုယ် ကာကွယ်ကြခြင်းသာလျှင် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအသီးသီးနှင့် မဟာထန်တို့မှာ တစ်ခါမျှ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိကြပါချေ။ အန်းလုရှန်းနှင့် ပူးပေါင်းပြီး မဟာထန်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ မူလကတည်းက သူတို့လုပ်ဆောင်မည့် ကိစ္စများ ပင်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် အဓိက အကျဆုံးသော အချက်မှာ နောင် အနာဂတ်တွင် ကျရောက်လာတော့မည့် လောကပျက်မည့် ကပ်ဘေး ကြီးပင်ဖြစ်သည်။

အန်းလုရှန်းမှာ ရှန်းကျိုးကို အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှု များနှင့် ထိခိုက် နစ်နာမှု များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် ဆိုသော်ငြားလည်း၊ သူတို့မှာ ကုန်းမြေဒေသကြီး တစ်ခုလုံး၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူတော်ကြီး များ လုံးဝမဟုတ်ကြပါချေ။

ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ကုန်းမြေဒေသကြီးတစ်ခုလုံး၏ အစစ်အမှန် နောက်ဆုံး ရန်သူတော်ကြီးများမှာ၊ မကြာမီအချိန်အတွင်းတွင် ရောက်ရှိလာတော့မည့် ထောင်သောင်းချီသော အဆုံးအစမရှိသည့် အခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူများပင်ဖြစ်သည်။

အန်းလုရှန်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုသော်ငြားလည်း သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ‘ထျန်း’၏ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ပင်ဖြစ်သည်။

ဤမျှသာမက နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းကြီး လုံးဝအမြစ်ပြတ် မပျောက်ကွယ်သွားသေးသရွေ့၊ အခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူများ၏ အန္တရာယ်ကြီးမှာလည်း လုံးဝအဆုံးသတ်သွားဦးမည် မဟုတ်ပါချေ။

ဤအရာများ အားလုံးမှာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လုံးဝဂရုစိုက်ရမည့်ကိစ္စများ ပင်ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်၏စစ်ပွဲကြီးမှာ လူတစ်ယောက်တည်း၏စစ်ပွဲကြီး လုံးဝမဟုတ်သလို၊ နိုင်ငံတစ်ခုတည်း၏ စစ်ပွဲကြီးလည်း လုံးဝမဟုတ်ပါချေ။ မဟာထန်တစ်နိုင်ငံတည်းဖြင့် အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်နိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

နိုင်ငံအသီးသီး၏ အင်အားများကို ပူးပေါင်းမှသာလျှင် ဤကပ်ဘေးကြီးကို ဟန့်တားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလာမည်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာ ပေရန် သဘောတူလိုက်သည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းပင်ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံအသီးသီး၏ အင်အားများမှာ လတ်တလောတွင် အသုံးပြု၍ ရနိုင်သော နေရာများ ရှိနေသေးသည်။

******