အခန်း ၁၀၄၁

အခန်း (၁၀၄၁) - နိုးထခြင်း

ယီယွင်သည် သူ၏ ဥပဒေသသစ်သီး များကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ အသွင်ပြောင်းခြင်းကိုးသွယ်ကြာနီနတ်ပန်း သည် ကိုးရွက်ပါ ဥပဒေသသစ်သီး ကို ထောက်ပံ့ထားပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်ကိုးခုနှင့် အရွက်ကိုးရွက်မှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

သို့သော် ထိုအမှတ်တံဆိပ်မှာ ယီယွင်၏ ဥပဒေသသစ်သီး ပေါ်တွင် မည်သို့ ရောက်ရှိလာသနည်း။ အလွန်ထူးချွန်သော အမျိုးသမီး၏ အမွေအနှစ်ကို ယီယွင် ရရှိသွားခြင်းပင်လော။

ရှီးရွှမ်ကျီ နှင့် နတ်ဆိုးမျက်လုံးသခင် တို့မှာ ဤအချက်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ အမြင်တွင်မူ ထိုအမွေအနှစ်မှာ သူတို့သာ ပိုင်ဆိုင်သင့်သော အရာဖြစ်သည်။

ပန်းပွင့်ဖတ် ကိုးခုမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ ယီယွင်၏ ကိုးရွက်ပါ ဥပဒေသသစ်သီး မှာ သာမန်အသီးများထက် နှစ်ဆပိုကြီးမားပြီး လိုတရပန်း၏ အရှိန်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် အသီးနှစ်လုံး ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား..... ကောင်းလိုက်တာ..... ကောင်းတယ်....."

မင်္ဂလာမိုးစက် နတ်ဘုရား သည် ဧရာမလူသား၏ ရဲတင်းချက်ကို ဓားဖြင့် ခုခံရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဟာဖန်တီးခြင်းဥပဒေသ..... ယီယွင် တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားပြီပဲ....."

သူသည် ယီယွင်ကို မြစိမ်းသစ်သား မဟာကမ္ဘာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ အစမ်းသပ်သဘောသာ ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသည်ကို သိသော်လည်း ယီယွင်မှာ ဤမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ယီယွင်သည် နတ်ဘုရားသစ်ပင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး ဥပဒေသသစ်သီး များကို စုစည်းပြီးနောက် နတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများသည် ယီယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဝင်လာသည်။

ကိုးရွက်ပါ ဥပဒေသသစ်သီး လေးလုံးမှာ အပြစ်အနာအဆာမရှိဘဲ တြိဂံပုံစံဖြင့် စုစည်းလျက်ရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်စဉ်မျိုးမှာ ဖေးတစ်သောင်းကောင်းကင်ဘုံ တွင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။

ရှီးရွှမ်ကျီ နှင့် နတ်ဆိုးမျက်လုံး တို့မှာ စိတ်ပျက်နေကြသည်။ ယီယွင်မှာ မည်မျှပင် ထူးချွန်ပါစေ၊ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးတော့မည့် အခြေအနေတွင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မိုးစက်နတ်ဘုရား၊ အရှုံးပေးလိုက်တော့..... မင်းတပည့် သေရမှာပဲ။ မင်းရဲ့ မာန်မာနတွေကို လျှော့ပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်ခဲ့စမ်းပါ" နတ်ဆိုးမျက်လုံး က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ့လမ်းကြောင်းက ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ရှိတယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ အကြံဉာဏ် မလိုဘူး....."

မင်္ဂလာမိုးစက် နတ်ဘုရား က ဒေါသတကြီး အော်ပြောပြီး ဓားကို ကိုင်ကာ ဧရာမလူသားဆီသို့ ထပ်မံ ထိုးစစ်ဆင်သည်။ သူ၏ သွေးစက်များမှာ ဓားပေါ်တွင် ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

ရှီးရွှမ်ကျီ တို့မှာ ရူးသွပ်နေသည့် မင်္ဂလာမိုးစက် နတ်ဘုရား ကို ကြည့်ပြီး အသက်ရှူပင် မှတ်မိတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ရုတ်တရက် အသံချိုချိုလေးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ရှေးခေတ်ကာလကကဲ့သို့ တေးသံမျိုး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် ကမ္ဘာပျက်နေသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ထိုတေးသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"တင်... တင်... တင်..."

နတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားမှ အလင်းရောင်များ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ၎င်းမှာ အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွက်သွားသည့် ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ပင်။

စစ်မြေပြင်၏ အစွန်းတွင် သွေးအိုင်ထဲ၌ လဲလျောင်းနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သေခါနီး အချိန်တွင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် မြစိမ်းသစ်သား မဟာကမ္ဘာ၏ ဒဏ္ဍာရီထဲတွင်သာ ကြားဖူးသော နတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ တေးသံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။

"တေးသံ... တေးသံ..."

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သို့သော် သူမတွင် နောင်တ မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ထိုတေးသံကို နားထောင်ရင်း ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူတကယ်ပဲလား ထိုလူငယ်လေးသည် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သော နတ်ဘုရားသစ်ပင်ကို နောက်ဆုံးတွင် နိုးထစေလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။