အခန်း ၁

အခန်း (၁) ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်

ဆောင်းနှောင်းပိုင်းကာလဖြစ်ပြီး လေစိမ်းများက အရိုးထိအောင် စိမ့်ဝင်အေးခဲနေသည်။

"ဟော့"

ကြီးမားလေးလံသော မြင်းလှည်းတစ်စီးက လမ်းမတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လှည်းဘီးများက ထူထဲနေသော ရေခဲနှင်းများကို ကြိတ်နယ်သွားပြီး လမ်းချိုင့်ခွက်တစ်ခုနှင့် တိုးမိကာ ဆောင့်တက်သွားရာ ဘေးနားရှိ ခရီးသွားတစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နှင်းရည်များ ပက်ဖြန်းမိသွားတော့သည်။

ထိုခရီးသွားမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် အသံထွက်သွားရသော်လည်း လမ်းမထက်တွင် ဝင့်ကြွားစွာ သွားလာနေသော မြင်းလှည်းကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ဝံ့ပြီး ဘာမှမပြောရဲဘဲ ထူထဲသောဝါဂွမ်းအင်္ကျီပေါ်မှ နှင်းရည်များကိုသာ အဆက်မပြတ် ခါထုတ်နေရသည်။

ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆက်လျှောက်သွားလျှင် လမ်းထောင့်တစ်နေရာရှိ ရေမြောင်းထဲတွင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သပ်နေသော အလောင်းအချို့ လဲကျနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဆောင်းည၏ အအေးဒဏ်ကို အန်တုနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အေးခဲသေဆုံးသွားသော သူတောင်းစားများဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် လဲကျနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သူကမျှ လှည့်မကြည့်ကြချေ။

"ဒီခေတ်ကြီးကတော့လေ... ဟူး"

ထိုခရီးသွားက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အိမ်ဆီသို့သာ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဤနေရာက တာ့ယွမ်ပြည်၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ခြေတော်ရင်း နေရာပင်ဖြစ်သည်။

……

ရေခဲနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ဆက်သွားလျှင် ခရီးသွားများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသော်လည်း လမ်းမကြီးမှာမူ ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာသည်။ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မြင့်မားသော ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းကြီးများ ပေါ်လာသည်အထိ ဖြစ်ပြီး အလယ်တည့်တည့်ရှိ အနီရင့်ရောင် တံခါးကြီးနှစ်ချပ်ပေါ်တွင် စာတန်းတစ်ခု ရေးထိုးထားသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်

ယင်းမှာ တာ့ယွမ်ပြည် စတင်တည်ထောင်ချိန်က မြို့စားရှစ်ပါးနှင့် နယ်စားဆယ့်လေးပါးတို့တွင် တစ်ပါးအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး ယခုဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာတိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ရေခဲတိုင်များ တွဲလောင်းကျနေသော မြင့်မားသည့် ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းကြီးကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး၏ အနောက်မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံးထောင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဆိုလျှင် အဆောင်နှစ်ခုသာရှိသော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ခြံဝင်းငယ်လေးမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး ထူထဲသော နှင်းများက ကြမ်းပြင်ရှိ အုတ်ချပ်များကို နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် အရွယ်အစား မတူညီသော ခြေရာအနည်းငယ်ကိုသာ အထီးကျန်စွာ မြင်တွေ့ရလေသည်။

အိပ်ခန်းအတွင်း၌။

ချန်မုတစ်ယောက် အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့ပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် တစ်ဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေသည်ကိုသာ ခံစားနေရသည်။

သူက အခန်းတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သူ့အပိုင်မဟုတ်သော မှတ်ဉာဏ်အချို့ ဝင်ရောက်လာကာ သူ၏ မူလမှတ်ဉာဏ်များနှင့် စတင် ပေါင်းစပ်သွားကြောင်းကို တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ချန်မုက ခေါင်းကိုပိုက်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

"တာ့ယွမ်ပြည်"

"ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်"

"ဒီလိုကိုး"

ချန်မုက အဖြူရောင်လေငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားမိသည်။

သူ အိပ်မပျော်ခင်က ရှေးဟောင်းခေတ်တစ်ခုဆီ ကူးပြောင်းသွားပြီး သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ ယခု ကူးပြောင်းလာသည့် အခြေအနေက နည်းနည်းတော့ လွဲချော်နေသလို သူ၏ အဆင့်အတန်းကလည်း သိပ်မမှန်ကန်လှပေ။

သခင်လေးဆိုသည်ကတော့ ဟုတ်ပါသည်။ သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်မှ မွေးသောသား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ဖခင်မှာလည်း အရက်နှင့် မိန်းမကိစ္စများတွင် အလွန်အကျွံ နစ်မွန်းလွန်းသဖြင့် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှရှိမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤသည်က ပြဿနာကြီး မဟုတ်သေးပေ။ ပိုကြီးမားသော ပြဿနာမှာ ဤကမ္ဘာကြီးက သိပ်ပြီး သိပ္ပံနည်း မကျလှခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေဝိညာဉ်များ သောင်းကျန်းမှု ရှိသလို၊ မိစ္ဆာများလည်း နေရာအနှံ့ ရှိနေလေသည်။ သူ၏ ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းနေသည့်အပြင် ညဘက်တွင် သရဲတစ္ဆေနှင့် တွေ့ကာ လန့်ဖြန့်ပြီး အအေးမိသွားခဲ့ရာမှ အိပ်ရာထဲ လဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ဝင်ရောက် အစားထိုးလာသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး၏ အခွင့်အရေးအရ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အအေးမိခြင်းနှင့် လန့်ဖြန့်နေမှုများမှာ သူရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် အကောင်းဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းပင်။ လက်ရှိတွင် အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်မှလွဲ၍ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ ဘာမှ မရှိတော့ဟု ခံစားရလေသည်။

ချန်မုက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြုကာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အခန်းကို စတင် အကဲခတ်နေချိန်တွင်။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးပွင့်သွားကာ လူတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့သည်။ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် အရွယ်ရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဝင်လာသော သူကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်မုက အလျင်အမြန် သတိဝင်လာပြီး အားနည်းသော လေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"မမရီး"

လာသူမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မရီးဖြစ်သူ နင်းသခင်မ ဖြစ်သည်။

ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်တွင် ဖခင်တူ မိခင်တူ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ သိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်ပြီး ညီဖြစ်သူ သူနှင့်ယှဉ်လျှင် အများကြီး ပိုတော်လေသည်။ စစ်ဘက်အရာရှိ နေရာတစ်ခုကိုပင် ရရှိခဲ့သော်လည်း မနှစ်က မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး ကံဆိုးစွာဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

နင်းသခင်မနှင့် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူတို့တွင် သားသမီး မရှိခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့် မရှိတော့သော်လည်း အထက်မှ သခင်မကြီးက သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောပေးခဲ့သဖြင့် ယနေ့အထိ ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထလာတာလဲ"

နင်းသခင်မက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချန်မုကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားပြီးနောက် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့သည်။ "မတ်လေး ဒီနေ့ မျက်နှာလေး တော်တော် ကောင်းလာပါလား။ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာသာပေးလိုက်တာပဲ"

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က လာကြည့်ချိန်တွင် ချန်မုမှာ အသက်ရှူသံ အလွန်အားနည်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝါဖျော့နေကာ သေလုမြောပါး အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ ဤမျှလောက် ရုတ်တရက် သက်သာလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

မတ်လေးတဲ့...

ဒီအခေါ်အဝေါ်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်ဟု ချန်မုက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အတင်းပြုံးပြလိုက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အသက်ဘေးက လွတ်သွားပါပြီ"

"လွတ်သွားရင် ပြီးတာပါပဲ၊ လွတ်သွားရင် ပြီးတာပါပဲ"

နင်းသခင်မက မျက်ရည်ဝဲကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။

သူမက ကုတင်ဘေးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ရေဇလုံနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါ ထားရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် အလွန်အေးစက်နေသဖြင့် လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရေအေးကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ"

နင်းသခင်မ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ ရေတစ်ဇလုံ ရနေခြင်းကပင် မဆိုးလှဘူးဟု ချန်မုက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထင်းတဲမှာ လတ်တလော ထင်းရှားပါးနေလို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

သူ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုလျှင် ဤရေအေးဇလုံမှာ ဤနေရာတွင် ထားထားသည်မှာ တစ်ရက်လုံးလုံး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ လာမလဲပေးကြပေ။

"သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ပျင်းရိပေါ့ဆနေရတာလဲ"

နင်းသခင်မမှာ အံ့သြဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ထင်းရှားပါးသည်ဆိုသည်က ဆင်ခြေသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ချန်မုကို ပြုစုရမည့် အစေခံများက ပျင်းရိပေါ့ဆနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ထိုအစေခံနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ချန်မုမှာ ကိုယ်လုပ်တော်သား ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သခင်တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် အစေခံမလေး နှစ်ယောက်နှင့် ကျေးကျွန်တစ်ယောက် ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အိပ်ခန်းအတွင်းရော ခြံဝင်းထဲတွင်ပါ လူရိပ်လူယောင်ပင် မတွေ့ရချေ။ ခြံဝင်းထဲရှိ နှင်းများကိုလည်း မလှည်းကျင်းသည်မှာ မည်မျှကြာနေပြီကို မသိနိုင်တော့ပေ။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အနိုင်ကျင့်ရက်ရတာလဲ၊ ဒီလောက်တောင် အနိုင်ကျင့်ရက်ရတာလဲ"

နင်းသခင်မက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားကာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့သည်။ "မတ်လေး ခဏစောင့်နေ၊ မရီး အခုပဲ သခင်မကြီးဆီသွားပြီး တရားမျှတမှု တောင်းဆိုပေးမယ်"

ချန်မုက ဤကမ္ဘာကြီးသို့ ယခုမှ ရောက်ရှိလာပြီး စိတ်အခြေအနေ မတည်ငြိမ်သေးသော်လည်း နင်းသခင်မ၏ ပုံစံကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ထဲတွင် 'မရီးက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ' ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အားနည်းသော လေသံဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ မရီး။ မရီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် မှာ ဆက်နေခွင့်ရတာက သခင်မကြီးက သနားညှာတာလို့ပါ။ အခုလို အစေခံတွေ ပျင်းရိတဲ့ ကိစ္စလေးတွေနဲ့ သွားပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးမယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် ကျွန်တော်က သခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုတာ ပြသရာရောက်ပြီး တခြားလူတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။ အခြားတစ်ဖက်ကကြည့်ရင် သခင်မကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်"

ထိုသခင်မကြီးမှာ ယခုလက်ရှိ ရွှမ်ကော်မြို့စား၏ မိခင်အရင်း ဖြစ်သည်။ ခန်းဆောင်နီအိပ်မက် ဝတ္ထုထဲက သခင်မကြီးကျား နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် က အများကြီး ပိုမို ကြီးမားကျယ်ဝန်းလေသည်။ သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင် သူ၏အဆင့်အတန်းမျိုးရှိသော ကိုယ်လုပ်တော်သား အရေအတွက်မှာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်အထိ ရှိနေပြီး အများစုမှာ အသက် နှစ်ဆယ် ပြည့်သည်နှင့် အိမ်တော်မှ နှင်ထုတ်ခံရကာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ကြရသည်။

ထိုသခင်မကြီးက သူ့ကို မှတ်မိဖို့ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

နင်းသခင်မသည်လည်း ချန်မု၏ စကားများ မှန်ကန်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လက်ကိုင်ပဝါကို လက်ဖျားများ ဖြူရော်သွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို... မင်းကို ဒီတိုင်း ဆက်အနိုင်ကျင့်ခံနေမှာလား"

"မရီး စိတ်ချပါ"

"ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးသရွေ့ သူတို့ သဘောကျ အနိုင်ကျင့်လို့ မရစေရပါဘူး"

ချန်မု၏ အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း နင်းသခင်မ၏ နားထဲတွင်မူ စကားလုံးတိုင်းက ခွန်အားပါပါနှင့် ပြတ်သားနေပြီး လုံးဝ မတူညီသော သြဇာတိက္ကမ တစ်မျိုး ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နင်းသခင်မမှာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ချန်မုကို သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်မု၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ကုတင်ဘေးတွင် မှီထိုင်နေပြီး အားနည်းနေသယောင် ရှိသော်လည်း ရှင်းပြ၍မရသော သြဇာအာဏာ တစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ အရင်က ချန်မုနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့လေပြီ။

ခဏအကြာတွင် နင်းသခင်မမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ချန်မု၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြန်မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်မှုနှင့် သြဇာတိက္ကမ အပြည့်ရှိကာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် ဒေါသမထွက်ဘဲနှင့်ပင် ကြောက်ရွံ့လေးစားဖွယ် ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

ဤအချက်က သူမကို မနေနိုင်ဘဲ ငေးမောသွားစေပြီး ခဏတာမျှ ချန်မု၏ မျက်နှာကိုပင် လှမ်းကိုင်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။