အခန်း ၄

အခန်း (၄) ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ခြင်း၊ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

သာယာသော နေရောင်ခြည်မှာ မွန်းတည့်ချိန်အထိသာ တည်ရှိခဲ့ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ နှင်းများ ပြန်လည် ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်သည်။

ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်များက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖြူဖွေးသော ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ လမ်းဘေးရေမြောင်းထဲရှိ အအေးဒဏ်နှင့် ငတ်မွတ်မှုကြောင့် သေဆုံးနေသော အလောင်းများကိုပါ ဖုံးကွယ်သွားသော်လည်း၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော စံအိမ်ကြီးများအတွင်းရှိ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများကိုမူ ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဆောင်းရာသီ၏ နေမင်းမှာ အားအင်ချည့်နဲ့လှသည်။

အနောက်ဘက်တောင်တန်းဆီသို့ စောစီးစွာပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

ချန်မုက ပြတင်းပေါက်နားတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေရင်း နေမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကုတင်နားသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ လဲလျောင်းလိုက်သည်။

နေမင်း၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အလင်းတန်းများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချန်မုက စနစ်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

……

ဝုန်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချန်မု၏ နားထဲတွင် ဟိန်းသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအသံက ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကိုပါ တုန်ခါသွားစေကာ အသိစိတ်များကိုပင် လွင့်စင်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီးနောက် ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်များက ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ အသိစိတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာချိန်တွင် အရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ယင်းမှာ အိပ်ခန်းမဟုတ်တော့သလို ခန့်ညားထည်ဝါသော ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် လည်း မဟုတ်တော့ချေ။ မှောင်မည်းကာ ကျယ်ပြောလှသော အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် မည်းမှောင်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေအလင်းရောင်ကိုပင် ကွယ်ထားလေသည်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုမြူခိုးများထဲတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုက ကမ္ဘာမြေကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကမ္ဘာမြေမှာမူ သင်္ချိုင်းမြေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ညိုမည်းသော သွေးစက်များ စိုစွတ်နေလေသည်။

ထိုသွေးစက်များမှာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးအထိ၊ မှောင်မည်းသော အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီး မည်သည့်နေရာမှ စတင်လာသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှနေ၍ ဖိအားပေးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြည့်နှက်နေသော အငြိုးအာဃာတများကိုပင် ခံစားနေရသည်။

ဤနေရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အားလုံး စုစည်းရာ နေရာနှင့် တူလှပေသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာ..."

ချန်မုက လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဝေဝါးနေပြီး အစိုင်အခဲ မဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြူလွလွ အလင်းတန်းလေး တစ်လွှာ ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

ဤမှိန်ဖျော့ဖျော့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းက အပြင်ဘက်မှ လာသော အငြိုးအာဃာတများနှင့် ဖိအားများကို ဟန့်တားပေးထားပြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာများနှင့် သူ့ကို သီးခြားခွဲထုတ်ပေးထားကြောင်း ချန်မု ခံစားသိရှိလိုက်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ သံသယ မရှိပေ။

ဤနေရာက တကယ်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာ ဖြစ်နေမည်လားဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ချန်မုက ခက်ခဲစွာဖြင့် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မှောင်မည်းသော ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းသော အကြည့်အများအပြား ကျဆင်းလာကာ သူ့ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့် တစ်ခုချင်းစီကပင် သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပျက်စီးသွားစေရန် လုံလောက်နေလေသည်။

သို့သော် ထိုဖော်ပြ၍မရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရှိ အလွန် အားနည်းလှသည်ဟု ထင်ရသော ပါးလွှာသည့် အဖြူရောင်အလင်းလွှာကိုမူ လုံးဝ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ချန်မုက ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ စနစ်၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ဘေးကင်းနေမည် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာက သက်ရှိလူသားများအတွက် အမှန်တကယ် သင့်လျော်မည်လား ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။

ချန်မုက ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမှုများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် အကဲခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောဘက် သုံးပေမပြည့်သော နေရာတွင် ဝေဝါးသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်မှာ အစေခံမလေး တစ်ဦး၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် အရွယ်ရှိသည်။ မျက်နှာရှိ အပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှနေ၍ မှောင်မည်းသော သွေးများ စီးကျနေပြီး မျက်လုံးအိမ်မှာမူ ဖြူဖျော့သော အရောင်အသွေးများ ဖြစ်နေကာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေလေသည်။

ယင်ဝိညာဉ်။

ချန်မု၏ မျက်ဝန်းများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

ကိုယ်တိုင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်၏ နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ယင်ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ၊ ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

သို့သော်။

ချန်မုက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုယင်ဝိညာဉ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသော စာတန်းများကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမည် - ချွေ့အာ

လာရာ - ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်

အငြိုးအာဃာတ - တတိယသခင်လေးက ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်ကို စော်ကားနေသည်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားသဖြင့် ကြိုးပေး အသတ်ခံရခြင်း

စွဲလမ်းမှု - ရောဂါသည် မိခင်အိုကြီးနှင့် အားနည်းသော ညီမလေးကို စိတ်မချနိုင်ခြင်း

စနစ်၏ ဖော်ပြချက် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်မုအတွက်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် ဂိမ်းတစ်ခုကို ကစားနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိ၏ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုဝိညာဉ် သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို ကြည့်ကာ ချန်မုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုတတိယသခင်လေးကို မှတ်မိလေသည်။ တတိယသခင်လေးက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ၏ တရားဝင် ဇနီးကြီးမှ မွေးသော သားဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း အလွန် မြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ၏ ယခုမျိုးဆက်ရှိ တရားဝင်သား သုံးယောက်အနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာ စာပေကျွမ်းကျင်ပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်။ ဒုတိယသားမှာ ပါရမီထူးချွန်ပြီး သိုင်းပညာ အလွန်တော်ကာ မြို့တော်တပ်မတော်တွင် တပ်မှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်ဟု ကြားဖူးသည်။

တတိယသခင်လေး တစ်ယောက်သာလျှင် ကာမဂုဏ်၌ နစ်မွန်းနေပြီး နေရာအနှံ့ ရှုပ်ပွေနေသော်လည်း မည်သူကမျှ မတားဆီးကြချေ။ သခင်မကြီးကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိသားစုဝင်များ တိုးပွားလာရန်အတွက် ထိုကိစ္စကို ခွင့်ပြုထားလေသည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှိနေလေသည်။

အရှေ့တွင် သေဆုံးပုံ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ချွေ့အာကို ကြည့်ကာ ချန်မု၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့စိတ် မရှိတော့ဘဲ သနားစိတ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အမေကို ကုသပေးဖို့ ဆရာဝန် သွားခေါ်ပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ ညီမလေးကိုလည်း ငါ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

ချွေ့အာက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ထိုနေရာတွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ ဆက်လက် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်တွင် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် မရှိတော့ဘဲ ထိုစွဲလမ်းမှုတစ်ခုကြောင့်သာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

ချန်မုက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လေထဲတွင် လွင့်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုထဲမှ ဖိအားများကလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

အသက်ရှူကျပ်လာသည်အထိ ဖြစ်လာချိန်တွင် မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။ စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းထားကာ အဝေးသို့ ဆွဲယူသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မည်မျှဝေးသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

အိပ်ခန်းအတွင်း၌။

ချန်မုက ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ နဖူးတွင်မူ ချွေးအေးအချို့ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာ..."

"ချွေ့အာ..."

ချန်မုက တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး လက်ကို ပြန်ချလိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

စနစ်မျက်နှာပြင်မှာ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်မှတ် အသစ်များ မရရှိသေးပေ။ စကားဖြင့် ပြောရုံမျှဖြင့် ချွေ့အာ၏ နောက်ဆုံးစွဲလမ်းမှုကို တိုက်ရိုက် မဖျောက်ဖျက်နိုင်သေးပုံရသည်။

"စိတ်ချပါ"

"ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်"

ချန်မုက အရှေ့သို့ ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ တိုးဝင်လာသဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

……

နောက်တစ်နေ့။

ချန်မု နိုးလာခဲ့သည်။

မနေ့ညက ကုန်ခမ်းသွားသော စိတ်စွမ်းအားများမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် နိုးကြားလာပြီး စိတ်ကြည်လင်နေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ချန်မုက ကုတင်ပေါ်မှထကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်နေစဉ်မှာပင် အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားခဲ့ပြီး အစိမ်းနုရောင် အဝတ်အစားနှင့် အစေခံမလေး ရှောင်မေး ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မေးက အင်မတန် နည်းပါးလှသော်လည်း သပ်ရပ်သော နံနက်စာ တစ်ခွက်ကို လင်ဗန်းဖြင့် ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... နံနက်စာ သုံးဆောင်လို့ ရပါပြီ"

ရှောင်မေးက လင်ဗန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်။

ရှောင်မေးက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်မုက ရှောင်မေး ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ ရပ်နေပြီးမှ အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤရှောင်မေးမှာ လတ်တလော နှစ်များအတွင်း ချန်မု၏ ဘေးတွင် သေချာ ပြုစုခြင်း မရှိတော့ဘဲ စွမ်းအား အများစုကို သိုင်းကျင့်ရာတွင်သာ အသုံးပြုနေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း နေ့စဉ် သုံးနပ်စာကိုမူ အချိန်မှန်မှန် လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အမိန့်တစ်ခုခု ပေးလျှင်လည်း နားထောင်တတ်သေးသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နောက်ထပ် အစေခံမလေး ဖြစ်သော ရှောင်ဖုန်း မှာမူ သရဲတစ္ဆေနှင့် တွေ့ကာ လန့်ဖြန့်သွားကတည်းက ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် လူရိပ်ပင် မတွေ့ရတော့ချေ။

ယခင် မှတ်ဉာဏ်များအရ ခန့်မှန်းကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုအစေခံမလေးမှာ အခြားသော သခင်လေး သို့မဟုတ် သခင်မလေး တစ်ဦးဦး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် နည်းလမ်းရှာနေပြီး သခင်အသစ် တစ်ဦးထံတွင် အမှုထမ်းရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းလှသည်။

လက်ရှိသခင်ဖြစ်သူ ချန်မုက မသေသေးခင်မှာပင် အခြားသော သခင်များထံသို့ သွားရောက် ဖားယားနေခြင်းက အခြားလူများ၏ အမြင်တွင် အခွင့်အရေးသမား တစ်ယောက်အဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။ မည်သည့်သခင်ကမှ ဤကဲ့သို့သော အစေခံမျိုးကို အလိုရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုရှောင်ဖုန်းကို ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ ဤရှောင်မေးမှာမူ... သိုင်းပညာကို ခိုးကျင့်နေခြင်း တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ချန်မုအနေဖြင့် ရှောင်မေး၏ အသက်ကို လက်ဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်။

ယခု ချန်မုအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက်ဆိုလျှင် တာ့ယွမ်ပြည်၏ လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပင် အရိုအသေ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၂ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ ဆိုလျှင်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက ကမ္ဘာလောကတစ်ခွင်ကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး စကားတစ်ခွန်းဖြင့် လူသောင်းပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ရှင်စေ သေစေ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီထဲတွင်ပင် မရှိဖူးသေးသော အဆင့် ၁ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ ဆိုသည့် နေရာမှာသာ ယခု သူ၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။ ကျန်သော အစေခံများ သို့မဟုတ် ကျေးကျွန်များမှာ သူ၏ အမြင်တွင် လမ်းဘေးရှိ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။