အခန်း ၅

အခန်း (၅) သားအမိနှစ်ယောက်

နံနက်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက်။

ချန်မုက မှတ်ဉာဏ်များအရ သေတ္တာအောက်ခြေမှ ငွေစအချို့ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်လိုက်ရာ ငွေ နှစ်ဆယ့်သုံးလေးလျန်ခန့် ရှိလေသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ သခင်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဤငွေပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းပြီး ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ တစ်ခေါက်သွားရန်ပင် မလုံလောက်ပေ။ သို့သော် သာမန် မိသားစုတစ်စုအတွက်မူ ဤငွေက နှစ်အတော်ကြာ သုံးစွဲနိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်နေသည်။

ငွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်မုက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ဦးတည်းသော အစေခံ ရန်ယန်က ခြံဝင်းထဲတွင် နှင်းများကို လှည်းကျင်းနေသည်။ ချန်မု ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို ချက်ချင်းချကာ အပြုံးဖြင့် ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... နံနက်ခင်းပါ"

ချန်မုက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပြီး တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ချွေ့အာကို သိလား"

ရန်ယန်က အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ချွေ့အာလား... တောင်ဘက်ခြံဝင်းက တတိယသခင်လေးရဲ့ အစေခံမလေးလေ။ ဒုတိယသခင်လေးက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့အကြောင်းကို မေးရတာလဲ"

ချန်မုက ဘာမှ ရှင်းပြမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အတိအကျက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ရန်ယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ဆက်လက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က ထင်တယ်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သခင်ကို မြူဆွယ်လို့ဆိုပြီး ပထမအိမ်တော်သခင်မကြီးက ကြိုးပေးကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်လို့ ကြားတာပဲ"

"ဒုတိယသခင်လေး အဲဒီညက သရဲတစ္ဆေနဲ့ တွေ့တယ်ဆိုတာ အဲဒီအစေခံမများလား။ တကယ်ကို စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ သေသွားတာတောင် သခင်ကို စော်ကားရဲသေးတယ်။ သူ ဘယ်မှာမြှုပ်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒုတိယသခင်လေးက စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် သွားပြီး အဲဒီအစေခံမရဲ့ သင်္ချိုင်းကို တူးပစ်လိုက်မယ်"

ရန်ယန်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက်။

ချန်မု၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး အရေးမစိုက်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ မိသားစုတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် အမှတ်တမဲ့ သိထားတယ်။ ချန်းဖိန်လမ်း တစ်ဝိုက်က မြောက်ဘက်အကျဆုံး အိမ်ငယ်လေးမှာပါ"

ရန်ယန်က အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။

ချန်မုက ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်ပြီး ရန်ယန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကပင် ရန်ယန်ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တုန်ယင်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

မူလက ရှေ့သို့တိုးကာ တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုံးဝ မတားရဲတော့ချေ။

"ဒါက... ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ ဒီနေ့ အကြည့်က တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေပါလား"

ရန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေတော့သည်။

ချန်မုက သူ့ကို တကယ်ပဲ သင်္ချိုင်းတူးပြီး အလောင်းဖော်ခိုင်းမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထိုကိစ္စကို သူ တကယ် မလုပ်ရဲပေ။

သူ အများဆုံး လုပ်ရဲသည်မှာ ပုံမှန်အချိန်များတွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် ချန်မု၏ လစဉ်ကြေး အနည်းငယ်ကို ဖြတ်ယူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အများကြီးလည်း မဖြတ်ယူရဲဘဲ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးရှာကာ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကိုသာ ယူထားပြီး ကျန်တစ်ပုံကိုတော့ ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ပေးလေ့ရှိသည်။

"ငါ နောက်ကနေ လိုက်သွားပြီး ကြည့်ရဦးမယ် ထင်တယ်"

ရန်ယန်က ချန်မု ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ချန်မု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းက ကောင်းသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သခင်မျိုးကို ရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

ယခု ရုတ်တရက်ကြီး ချွေ့အာ၏ မိသားစုကို ပြဿနာသွားရှာမည့်ပုံ ပေါ်နေရာ ချန်မုကို တစ်ယောက်တည်း ပေးမသွားရဲပေ။ အကယ်၍ အပြင်ဘက်တွင် တစ်ခုခု အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားပါက အရင်က အိမ်ထဲတွင် သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့သည်နှင့် လုံးဝ တူညီမည် မဟုတ်ချေ။

သူ့လို အစေခံတွင် သေချာပေါက် တာဝန်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ရိုက်သတ်ခံရရန် သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ခွေးမလေး နှစ်ကောင်၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တောင် အရိပ်အယောင်လေးတောင် မတွေ့ရဘူး"

ရန်ယန်က ချန်မုနောက်သို့ လိုက်သွားရင်း စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်မိသည်။

ရှောင်မေးနှင့် ရှောင်ဖုန်း နှစ်ယောက်တွင် ရှောင်မေးက အခြေအနေကို အနည်းငယ် သိတတ်သေးသည်။ ထိုရှောင်ဖုန်းကမူ တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းလှသည်။ ကိုယ့်သခင်က အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို အခြားသခင်များထံသို့ သွားရောက် ဖားယားနေခြင်းက တကယ့်ကို တုံးအသော မိန်းမပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ယန်ကလည်း သူတို့ကို သတိပေးရန် ပျင်းရိနေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ်နှင့် မပတ်သက်လျှင် ပြီးတာပင် ဖြစ်သည်။

……

ချန်မုက မှတ်ဉာဏ်များအရ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ချန်းဖိန်လမ်းကို သူ ကောင်းကောင်း ရင်းနှီးသည်။ ယခင်က မကြာခဏ သွားရောက် လည်ပတ်လေ့ရှိပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်နှင့်လည်း အလွန် နီးကပ်လေသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ သခင်လေးတစ်ယောက်က ကြိုးပေးကွပ်မျက်ခံရသော အစေခံမလေး၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခြင်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ချန်မုက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် အရင်က သရဲတစ္ဆေနှင့် တွေ့ခဲ့သော ကိစ္စရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အမှန်တကယ် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ကြုံတွေ့လာပါက မိမိ၏ စွမ်းရည်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ ဝိညာဉ်အမြင် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ရုံဖြင့် ပြဿနာများစွာကို လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တာ့ယွမ်ပြည် တစ်ခုလုံးရှိ သန်းရာချီသော လူဦးရေတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ အရေအတွက်မှာ ဂဏန်းသုံးလုံးပင် မပြည့်နိုင်ချေ။

သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင် တာ့ယွမ်ပြည် နန်းတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ အားလုံးမှာ ကောင်းကင်ကြည့် မျှော်စင် တွင်သာ စုစည်းနေကြသည်။ ထိုမျှော်စင် တစ်ခုလုံး၏ အတောက်ပဆုံး အချိန်ကာလတွင်ပင် လူရာဂဏန်း အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး ကမ္ဘာလောက၏ နတ်ဝိညာဉ်ကြောများနှင့် ဖုန်းရွှေများကို စောင့်ကြည့်လေ့လာကြသည်။

ချန်မုအနေဖြင့်လည်း အချိန်မရွေး ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။

ဝိညာဉ်အမြင် စွမ်းရည်ကို ရရှိလာချိန်မှစ၍ သာမန် ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။

ချန်းဖိန်လမ်း တစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင်။

ချန်မုက ရန်ယန် ပြောခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခပ်တိုတို မေးမြန်းကြည့်လိုက်ရာ ချွေ့အာ၏ အိမ်တည်နေရာကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်မုက ရေခဲနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းမအတိုင်း လျှောက်သွားကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်မုက ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင်။

တံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းလေးထဲမှ မျက်နှာတွင် မီးသွေးမှုန့်များ ပေကျံနေသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေး တစ်ယောက်၏ မျက်နှာလေး ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသက် ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့်ပုံ ပေါ်သည်။

ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေပုံရသည်။ ချန်မုကို မြင်သောအခါ တံခါးကို ဆက်မဖွင့်ဘဲ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးက... ဘယ်သူပါလဲ"

ချန်မုက ကလေးမလေးကို ကြင်နာစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက လျိုချွေ့ရဲ့ အိမ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့... အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ အစ်မပါ"

လျိုလျန်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ချန်မု၏ ကြင်နာမှုကို ခံစားမိပုံရသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့သည်။

ချန်မုက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကပါ။ ငါ့ကို သခင်လေးမု လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ အမေ ရှိလား။ ရောဂါကြောင့် အိပ်ရာထဲ လဲနေတယ်ဆိုလို့ ငါ သမားတော် တစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်"

လျိုလျန်၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် အံ့သြမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချန်မု၏ ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆေးသေတ္တာ လွယ်ထားသော သမားတော် တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လျိုလျန်မှာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ လှည့်ပြေးကာ တိုးတိုးလေး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အမေ"

ချန်မုက တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်။

အပြေးအလွှား ရောက်လာသော ခြေသံများကို အဝေးမှနေ၍ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တံခါးဂျက် ဖြုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိတ်ထားသော တံခါးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးမလေး ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဝင်... ဝင်ခဲ့ပါ"

လျိုလျန်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး အရှေ့မှနေ၍ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

အိမ်လေးမှာ အလွန် သေးငယ်လှသည်။ အထဲသို့ အနည်းငယ် ဝင်သွားသည်နှင့် အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြုကာ ကုတင်ဘေးတွင် ခက်ခဲစွာ မှီထိုင်နေလေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ အထဲသို့ ဝင်လာသော ချန်မုကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သခင်လေးက... ဘယ်သူပါလဲ"

မူလက သမီးဖြစ်သူ ချွေ့အာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် ခင်မင်ခဲ့သော မိတ်ဆွေများ လာရောက်ကြည့်ရှုသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ချန်မု၏ သပ်ရပ်လှပသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သခင်လေး တစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် ချွေ့အာ၏ မိတ်ဆွေ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သေချာလှသည်။

ချန်မုက ရင်းနှီးစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကြီး သိပ်ပြီး စိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ အရင်ဆုံး သမားတော်နဲ့ အရင်ပြလိုက်ပါဦး"

ဘေးနားရှိ သမားတော်က ကြားသောအခါ အရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပြောမည့်စကားများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ချန်မုနှင့် သမားတော်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။ သမားတော်မှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေပြီး မကြာမီမှာပင် ရောဂါကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးသွားခဲ့သည်။

"ဒါက အအေးမိလေစိမ်းမိပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားတာပါ။ အချိန်လည်း ကြာနေပြီဖြစ်လို့ အမြစ်ပြတ် ကုသဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဆေးနည်းတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ လဝက်လောက် ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးရင်တော့ တုတ်ကောက်လေး ထောက်ပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်လာပါလိမ့်မယ်"

သမားတော်က သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား သွားပြီး ဆေးညွှန်း ရေးပေးလိုက်ပါ"

ထို့နောက် ချန်မုက အမျိုးသမီးကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ စကားများအရ ချွေ့အာ၏ ဖခင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဖခင်သေဆုံးပြီးနောက် မိသားစု စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲလာသဖြင့် ချွေ့အာကိုယ်တိုင်က ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သို့ အစေခံအဖြစ် ရောင်းစားခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အချိန်များတွင်လည်း လစဉ်ကြေးများဖြင့် မိသားစုကို မကြာခဏ ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့ဖြင့် နှစ်နှစ်တာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက နောက်ဆုံးတွင် ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချွေ့အာက လုံးဝ အဲဒီလိုမျိုး မိန်းမပျက် မဟုတ်ပါဘူး၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သခင်ကို မြူဆွယ်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်မုက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လျိုလျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးမလေးမှာ အသက် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန် ချောမောလှပကာ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက အလွန် တောက်ပနေလေသည်။ သို့သော်လည်း အလွန် ကြောက်ရွံ့တတ်သဖြင့် အချိန်အများစုတွင် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့်သာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်နေလေသည်။

မူလက ချန်မုသည် ချွေ့အာ၏ ညီမလေးကို ဝယ်ယူကာ မိမိအနားတွင် ထားရှိပြီး စောင့်ရှောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လျိုလျန်က ဤမျှလောက် အသက်ငယ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် တစ်အိမ်လုံးတွင် အိုမင်းနေသော မိခင်ကြီးမှလွဲ၍ လျိုလျန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက်။

တံခါးပေါက်ဆီမှ ပြင်းထန်သော တံခါးထုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တံခါးဖွင့်စမ်း"

ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။