အခန်း ၆

အခန်း (၆) စော်ကားခြင်း

တံခါးထုသံနှင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသံများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အမျိုးသမီးကြီးရော လျိုလျန်ပါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြသည်။

ချန်မုက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

အမျိုးသမီးကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ခုခုပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်။

ဒုန်း။

ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဂျက်ချထားသော တံခါးကြီးမှာ အကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် တံခါးဂျက်မှာ ချက်ချင်း ကျိုးထွက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အပြင်ဘက်မှနေ၍ တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူထွားကြီးတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ဘေးတွင် လူနှစ်ယောက် ပါလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ အရက်နံ့ အနည်းငယ် ထောင်းခနဲ ထွက်နေကာ အထဲရောက်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဆဲဆိုတော့သည်။

"မင်းတို့ကများ ငါ့ကို အပြင်မှာ သော့ခတ်ပိတ်ထားရဲသေးတယ်။ တော်တော် အတင့်ရဲနေကြပါလား"

"မင်းမွေးထားတဲ့ မိန်းမပျက်လေးက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ထဲမှာ သခင်တွေကို မြူဆွယ်ရဲတယ်။ ငါ့ကိုပါ ရောယောင်ပြီး ဘေးသင့်အောင် လုပ်လုနီးပါးပဲ။ မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း၊ ဒီမှာ ဘာဆက်လုပ်နေဦးမလို့လဲ"

ထိုလူထွားကြီးက တံခါးပေါက်မှနေ၍ အိမ်ထဲရောက်သည်အထိ အော်ဟစ်ဆဲဆိုလာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ချန်မုကို မြင်လိုက်ရချိန်မှသာ ပါးစပ်မှ ထွက်လာမည့် ညစ်ညမ်းသော စကားများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ချန်မုက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

အမျိုးသမီးကြီးက ထိုလူထွားကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လျန်အာရဲ့ ဦးလေးပါ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချန်မု အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

လူထွားကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချန်မုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ဘယ်သူများလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ"

သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှာ သမီးနှစ်ယောက်သာ မွေးပြီး သားမမွေးနိုင်ခဲ့ပေ။ မူလက သူ၏ ညီဖြစ်သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဤအိမ်ကို သိမ်းယူရန် လျိုဝမ် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချွေ့အာက သူမကိုယ်သူမ ရောင်းစားကာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး တကယ်ကို ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ချေ။ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သို့ သွားရောက်သည်မှာ အစေခံမလေး အဖြစ်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ တကယ်ကို ပြဿနာ မရှာရဲတော့သဖြင့် မတတ်သာဘဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချွေ့အာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

လျိုဝမ်က သဘာဝကျစွာပင် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ဤအိမ်ကို သိမ်းယူကာ ရောင်းစားပြီး ငွေအနည်းငယ် ရပါက သူ၏ မိသားစုလည်း အသားဟင်းများ နေ့တိုင်း စားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက လျိုဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်က သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက် ပိုင်တယ်။ မင်းက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လာမက်မောမနေနဲ့။ ဒီခြံဝင်းထဲကိုလည်း နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမှ လာမချနဲ့"

လျိုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချန်မု၏ အဝတ်အစားများက သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသော်လည်း ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်မု ခေါ်လာသော အစေခံများကို မတွေ့ရဘဲ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေပုံရသည်။

ဤအချက်က လျိုဝမ်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ဘယ်သခင်လေးက အပြင်ထွက်ရင် အစေခံ မပါဘဲ ထွက်လာမှာလဲ။

သူက အတုဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အတုမဟုတ်လျှင်တောင်မှ သြဇာအာဏာ မရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် လျိုဝမ် ကလည်း အကြောက်အလန့် မရှိပေ။

လျိုဝမ်က ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသခင်လေး ဝင်ပါတာ နည်းနည်းတော့ လွန်နေပြီ ထင်တယ်။ ဒါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ လျိုမိသားစုရဲ့ ကိစ္စပဲ။ အပြင်လူတွေ ဝင်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ပြောရင်းနှင့်ပင် သူက ချန်မုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တိုးသွားကာ ဘေးနားရှိ လျိုလျန်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ လျိုလျန်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကာ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

လျိုလျန်နှင့် အမျိုးသမီးကြီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လျိုလျန်က နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော်လည်း မည်သို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်နည်း။ လျိုဝမ်၏ အဖမ်းကို ခံရတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်။

သို့သော်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

ချန်မုက ပေါ့ပါးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့သံ တစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများမှာ အဆင့် ၇ အောက်တွင် သိုင်းစွမ်းရည် မရှိကြပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ တူညီသော အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် ယှဉ်လျှင်သာ ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည့် အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဤပေါ့ပါးသော နှာခေါင်းရှုံ့သံက လျိုလျန်နှင့် အမျိုးသမီးအိုကြီးတို့၏ နားထဲတွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိပေ။

သို့သော် လျိုဝမ်နှင့် သူ ခေါ်လာသော လူနှစ်ယောက်၏ နားထဲတွင်မူ လုံးဝ ခြားနားလှသည်။

ဝုန်း။

လွင်ပြင်၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ခုက ခေါင်းမှနေ၍ ခြေဖဝါးအထိ စီးဆင်းသွားပြီး အဝတ်မပါဘဲ အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းရည်များထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လျိုဝမ် လှမ်းလိုက်သော လက်မှာ လေထဲတွင် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ထိုနေရာတွင် ခဲဆွဲထားသလို ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူက မျက်လုံးအိမ်ကို ခက်ခဲစွာ လှည့်ကာ ဘေးနားရှိ ချန်မုကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်မု၏ အကြည့်နှင့် အတိအကျ ဆုံသွားပြီး ထိုနက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်လုံးတစ်ချက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်ပေ။ ငရဲပြည်က မျက်စိရှေ့မှောက် ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားကာ အသိစိတ်များပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြည့်လဲ။

အရာရှိကြီးများ၊ ကြမ်းတမ်းသော စစ်သူကြီးများ၏ အကြည့်များကပင် ဤမျှလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းပေ။

ခဏတာအတွင်း လျိုဝမ်မှာ အသက်ရှူကျပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အသံတစ်စက်မျှပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ ချွေးအေးများက သူ၏ ကျောဘက် အင်္ကျီများကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။

နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လေထုက တင်းမာသွားချိန်မှာပင်။

အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း၊ ဖယ်စမ်း"

ရန်ယန်က အပြေးအလွှားဖြင့် အချိန်ကိုက် ပေါ်လာပြီး အိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ရပ်နေသော လျိုဝမ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေးကို စော်ကားရဲတယ်၊ သေချင်နေတာလား"

"ငါတို့ရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေးကွ။ သခင်လေးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် မင်းတို့ကောင်တွေ ပြာဖြစ်သွားပြီး ငရဲပြည် အထပ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်ကို ကျသွားရင်တောင် အပြစ်တွေ ကျေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤကန်ချက်နှင့်အတူ ပါးစပ်မှထွက်လာသော 'ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်' ဟူသည့် စကားလုံးကြောင့် လျိုဝမ်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

ဤကန်ချက်က သူ့ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာစေပြီး အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာကာ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချန်မုကို ကြည့်ရင်း အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနည်းငယ် မူးယစ်နေသော အရက်ရှိန်များလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... တမင် စော်ကားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်က သခင်လေးဆိုတာ မသိလို့ပါ... စော်ကားမိတဲ့ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်။

မြို့တော်မှ ပြည်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤစကားလုံး သုံးလုံးတွင် ပါဝင်သော အလေးချိန်ကို သူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ချွေ့အာက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သို့ အစေခံအဖြစ် ရောင်းစားခံရရုံမျှဖြင့် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေပြီး ဤအိမ်ဟောင်းလေး နှစ်ခန်းကို အတင်းအဓမ္မ မယူရဲအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခု ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ သခင်လေး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သို့ ပြောစရာ လိုတော့မည်နည်း။

ထို့အပြင်။

စောစောက အကြည့်တစ်ချက်က သူ တစ်သက်လုံး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အကြည့်မျိုးဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ သေသွားပြီဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်မုက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"စောစောက ငါပြောတဲ့ စကားတွေကို မှတ်မိပြီလား"

"မှတ်မိပါပြီ။ မှတ်မိပါပြီ"

လျိုဝမ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်ရင်း ဖြေကြားလိုက်ရာ နဖူးတွင် သွေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆို နောက်တစ်ချက် ထပ်မှတ်ထား၊ ဒီသားအမိနှစ်ယောက် ရှေ့လျှောက် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်တာကိုပဲ ငါ မြင်ချင်တယ်။ တကယ်လို့ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် မင်းအသက်နဲ့ပါ အတူတူ လျော်ရလိမ့်မယ်"

ချန်မု၏ အသံက တည်ငြိမ်ပြီး သာမန်သာ ဖြစ်ကာ မည်သည့် ထက်မြက်မှု သို့မဟုတ် အေးစက်မှုမျှ မပါဝင်သော်လည်း၊ ဤသို့ ဖြစ်နေလေလေ လျိုဝမ်ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာစေပြီး ရင်ထဲတွင် တုန်ယင်လာစေလေလေ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လျိုဝမ်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထွက်သွားတော့"

ချန်မုက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချန်မု၏ ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ လျိုဝမ်တို့အဖွဲ့မှာ သေဘေးမှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရလိုက်သကဲ့သို့ နောက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

လျိုဝမ်တို့အဖွဲ့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရန်ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာက အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားကာ ချန်မုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေးက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီချွေ့အာရဲ့ မိသားစုကိစ္စ... သခင်လေး ဒီလိုမျိုး ကိုင်တွယ်တာက ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ချွေ့အာ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သခင်ကို မြူဆွယ်ခြင်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် အခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ချန်မုက လာရောက် ဖျက်ဆီးပြီး ဒေါသထွက်ပြမည်ဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ လာရောက် နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းက ပြဿနာ အနည်းငယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ထင်သည်။

သူ့ကိုယ်သူလည်း ရောယောင် ပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် သူက အပြင်ဘက်တွင် ပုန်းနေပြီး အထဲသို့ မဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုများ မှားယွင်းနေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ ချန်မု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မတတ်သာဘဲ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ချန်မုက ဂရုမစိုက်ပေ။

ပြဿနာ အနည်းငယ် ရှိလာနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အသေးအမွှား ကိစ္စများသာ ဖြစ်ပြီး ယခု သူ့အနေဖြင့် လုံလောက်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုက နောက်ထပ် ဘာများ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သေးသည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက်။

အပြင်ဘက်မှ ငွေခေါင်းလောင်းလေးများ မြည်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ရယ်မောသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှာ သဘောကောင်းတဲ့ လူစားမျိုး ရှိသေးတာလား"

"ဘယ်သူလဲ"

ရန်ယန်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သည့် လူရိပ်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

မတူညီသော လမ်းကြောင်းများဆီမှ ရယ်မောသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သူရဲကောင်းမလေးပါ၊ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်းတို့ ဆက်လုပ်ကြပါ"

ချန်မုက ခေါင်းမော့ကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မှောင်မည်းသော အလင်းတန်းလေးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကြည့်များက ခေါင်မိုးများနှင့် ထပ်နေသော နံရံများကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး အလျင်အမြန် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူရိပ်မှာ သေးသွယ်လှပသော်လည်း ချန်မု၏ ဝိညာဉ်အမြင်တွင် ထင်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်မှာမူ အလွန် စူးရှတောက်ပနေလေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ယှက်နွယ်နေသော ထူထပ်လှသည့် သွေးချီစွမ်းအင်များက မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်နေပြီး မျက်လုံးများကိုပင် ပူလောင်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ ယုန်ငယ်လေးကဲ့သို့ သွက်လက်လှသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်အမြင်၏ အကွာအဝေး အပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသော ရယ်သံလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

……

ပေတစ်ရာ အကွာအဝေးရှိ ခေါင်မိုးစွန်း တစ်နေရာတွင်။

အဝါနုရောင် အင်္ကျီလေး တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်က နှင်းများထဲတွင် ရပ်နေသည်။ ဤအလွန်အေးခဲလှသော ရာသီဥတုတွင်ပင် အအေးဒဏ်ကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့သည့်အလား ဖြစ်နေပြီး၊ ဖော်ပြထားသော လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ နှင်းဖြူဖြူများထက်ပင် ပို၍ ကြည်လင်တောက်ပနေလေသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ... ကောင်းကင်ကြည့် မျှော်စင်ထဲ မဝင်ရသေးဘူး ထင်တယ်"

"နှမြောစရာပဲ၊ အဆင့်က နည်းနည်း နိမ့်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်က လူဖြစ်နေတယ်"

မိန်းကလေးက လာခဲ့ရာ လမ်းကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ တွေးတောနေသည့်အလား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အသံတိတ်ပင်။

လူရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ နှင်းပွင့်များက ဆက်လက် ကျဆင်းလာပြီး ခေါင်မိုးစွန်းရှိ ခြေရာအနည်းငယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ မည်သူမျှ ရပ်နေခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။