အခန်း ၈

အခန်း (၈) ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အကောင်းဆုံး အရက်

ခဏတာမျှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာအထက်ရှိ နတ်နန်းတော်ဆီသို့ တက်လှမ်းပြီး နတ်ဘုရားအဖြစ် ခံယူတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်။

ဤခံစားချက်က ကြာရှည် မခံခဲ့ပေ။

ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသဖြင့် ချန်မု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အသိစိတ်များ ချက်ချင်း ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေကြောင်း အံ့သြဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ပေ။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်က လေထဲတွင် လွင့်မျောနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အောက်ဘက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုကသာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆက်သွယ်ထားလေသည်။ အပြင်သို့ ထွက်နေသော အစိတ်အပိုင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီး စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးကို ရေခဲအဖြစ် အေးခဲသွားစေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ချန်မုက လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သည့်အရာကိုမှ ရှူသွင်းလိုက်ခြင်း မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်က ဤလှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း"

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိချေ။

ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း။

အဆင့် ၈ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ ပိုင်ဆိုင်သော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်မှ ခေတ္တခဏ ထွက်ခွာနိုင်သော်လည်း အဝေးသို့ သွား၍ မရပေ။ အဝေးသို့ ရောက်သွားပါက လမ်းပျောက်လွယ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လွင့်မျောနေသော တစ္ဆေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ဝိညာဉ်မဲ့ အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးဘဲ ဝိညာဉ်အမြင်၏ အဆင့်မြင့် ဗားရှင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ခွဲထွက်သည့် အခြေအနေတွင် ဝိညာဉ်အမြင် အလိုအလျောက် ပါဝင်လာပြီး ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ ကွယ်နေသော နေရာမရှိ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အမြင်အာရုံမှာ မိမိကို ဗဟိုပြု၍ ပေသုံးရာခန့် အကွာအဝေးအထိ လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

"တကယ်ပဲ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် ၆ က အဆင့် ၈ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်သွားတာပဲ"

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အဆင့် ၈ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာက စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်နိုင်သော်လည်း အန္တရာယ် များလှသေးသည်။ အထူးသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်တွင် ဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည် တစ်ချက် ကျရောက်လာရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားသည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ယင်ဝိညာဉ်များပင်လျှင် နေ့ခင်းဘက် အချိန်များတွင် မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများ သို့မဟုတ် ယင်စွမ်းအင်များ စုဝေးရာ နေရာများတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေရလေသည်။

အဆင့် ၇ ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် လုပ်ရမည်။

အဆင့် ၉ နှင့် အဆင့် ၈ မှာ သိပ်မကွာခြားလှဘဲ အဆင့်အတန်းမှာလည်း ခပ်ဆင်ဆင်ပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြည့် မျှော်စင်သို့ ဝင်ရောက်ပါက ဝိညာဉ်အရာရှိ ရာထူးကိုသာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဆင့် ၇ မှာမူ လုံးဝ ခြားနားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြည့် မျှော်စင်သို့ ဝင်ရောက်ပါက ကြယ်တာရာအရာရှိ ရာထူးကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် အမိန့်အားလုံးကို ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် ရှိလေသည်။

ဆိုရလျှင် အဆင့် ၇ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသာ ဆန္ဒရှိပါက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ တိုက်ရိုက် ခွဲထွက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ကော်မြို့စား ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ၏ အလွန် မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ထပ်မံ ခေါ်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၆

သိုင်းစွမ်းရည် - ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် မဖမ်းနိုင်လောက်အောင် အားနည်းသူ

စိတ်ဝိညာဉ် - အဆင့် ၆ (+)

ဝိညာဉ်မှတ် - ၁၁ မှတ်

ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ခြင်း (မြေအောက်ကမ္ဘာ) - ဖွင့်၍ရသည်

ထို့နောက် ဆက်လက်၍ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က အဆင့် ၆ မှနေ၍ အဆင့် ၇ သို့ ထပ်မံ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ယခင်ကနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော ခံစားချက်ကို ဖြတ်သန်းလိုက်ရသည်။ နွေးထွေးမှုနှင့် အေးမြမှုတို့ ယှက်နွယ်နေပြီး ယင်နှင့် ယန် ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အသိစိတ်များကိုပင် လွင့်မျောသွားစေသည်။

သို့သော် တစ်ကြိမ် တွေ့ကြုံဖူးပြီးဖြစ်ရာ၊ ထို့ပြင် ယခု ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို အားကောင်းလာပြီး စိတ်ဆန္ဒကလည်း ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာသဖြင့် ခဏတာမျှသာ နစ်မြောသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

အဆင့် ၇ ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က အနည်းငယ် ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။

ညဘက်အချိန်သာ ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်းဖြင့် ခြေလှမ်း ငါးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးအထိ လှည့်လည်သွားလာနိုင်မည်ဟု ချန်မု ခံစားသိရှိလိုက်သည်။ ထိုခြေလှမ်း ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေအောက်ကိုပါ ပါဝင်လေသည်။

သို့သော်လည်း အသုံးတော့ သိပ်မဝင်သေးပေ။

အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ အဓိကကျမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခွက်လေးမှာ ဒင်ဒင်ဒေါင်ဒေါင် မြည်သွားရုံသာ ရှိပြီး လေပေါ်သို့ ပင့်တင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ခွက်ထဲရှိ အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်များသာ ဘေးသို့ ဖိတ်စင်ကျသွားခဲ့သည်။

ချန်မုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကြက်တစ်ကောင်ကိုတောင်... အင်း... မဖမ်းနိုင်သေးဘူးပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက်။

ချန်မုက စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူကာ ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ခြင်းကို စတင်ရဲခြင်းမှာ နှင်းကျနေသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများအရ စနစ်၏ အလွန် ထူးကဲသော စွမ်းအားကို နားလည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာထဲရှိ အဆုံးမဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများပင်လျှင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အလင်းတန်းလေးကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ရာ၊ လူ့လောကသို့ ကျဆင်းလာသော နေရောင်ခြည် အနည်းငယ်လောက်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ဝုန်း။

ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသော ခံစားချက်မျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးတစ်ခုက မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ဖက်ကဲ့သို့ သူ့ကို ဆွဲယူကာ မည်သည့်နေရာမှန်း မသိသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

အရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးက စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အဆင့် ၇ အထိ မြင့်တက်လာသော စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ခေါင်းမူးဝေမှုများကို အဆက်မပြတ် ခံစားနေရပြီး အသိစိတ်ကို ကြည်လင်အောင် မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေ။

မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

မည်းမှောင်သော မြူခိုးများက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ညိုမည်းသော သွေးစက်များက မြေကြီးကို စိုစွတ်စေလျက် ရှိသည်။

အဝေးဆီမှ သရဲတစ္ဆေများ၏ ငိုကြွေးသံများ၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသော ညည်းညူသံများကို ကြားနေရသည်။ အနည်းငယ် ကြားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဦးရေပြားကို ထုံကျဉ်သွားစေပြီး စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်မုက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်။

တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး လေအေးတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရင်းနှီးနေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်နှာရှိ အပေါက် ခုနစ်ပေါက်လုံးမှ မှောင်မည်းသော သွေးများ စီးကျနေပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကပ်လျက် ရှိနေလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရှိ အဖြူရောင်အလင်းတန်းလေးသာ မတားဆီးထားပါက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကပ်ငြိသွားလောက်လေသည်။

ထိုဝိညာဉ်မှာ ချွေ့အာ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက ချန်မုကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေပြီး အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။

တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်။

ချွေ့အာက ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီးနောက် မျက်နှာရှိ အပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ စီးကျနေသော သွေးခဲမည်းများက အသံတိတ်ပင် တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ညစ်ညမ်းမှုများနှင့် သွေးစွန်းမှုများ အားလုံးက စက္ကူစများကဲ့သို့ တစ်လွှာချင်းစီ ကွာကျသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးများ တောက်ပနေသော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်လေးမှာ ချွေ့အာ အသက်ရှင်စဉ်က ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပြီး ချောမောလှပကာ အသက်ကြီးသွားသော လျိုလျန်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလေသည်။ ကွာခြားချက်မှာ ညာဘက် မျက်လုံးထောင့် အောက်တွင် မှဲ့နီလေး တစ်လုံး ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးက ချန်မုကို ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

လွတ်မြောက်သွားသော မျက်နှာထားမျိုး ပေါ်လွင်နေပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးက မရေမတွက်နိုင်သော အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မုက ဤမြင်ကွင်းကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ခဏအကြာမှသာ ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူ ခန့်မှန်းထားသလိုပင် ဖြစ်သည်။ ချွေ့အာက စွဲလမ်းမှု တစ်ခု မပျောက်ပျက်ဘဲ ကျန်ရစ်နေသဖြင့် မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် အငြိုးအာဃာတများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်ကာ ယင်ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် လွင့်မျောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလကတည်းက စွဲလမ်းမှု တစ်ခု၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်ရာ၊ စွဲလမ်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သဘာဝကျစွာပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ခဏမျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက်။

ချန်မုက အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

ညိုဝါရောင် သင်္ချိုင်းမြေများက မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်တွင် ညိုမည်းသော သွေးစက်များမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများက ပို၍ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ အဝေးကြီး မဟုတ်ဟု ထင်ရသော်လည်း မည်မျှပင် ရှေ့သို့ လွင့်မျောသွားစေကာမူ လုံးဝ နီးကပ်မလာခဲ့ပေ။ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ အလွန် ဝေးကွာလှသည်။

မည်မျှကြာသွားသည် မသိပေ။

ချန်မုက နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်မှာ သူတောင်းစား ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပြီး ခါးတွင် သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အိပ်မောကျနေသည့်အလား ရှိကာ သာမန်လူတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေသည်နှင့် တူလေသည်။

သို့သော် ခြေထောက်များမှာ သင်္ချိုင်းမြေပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ဦးတည်ချက် မရှိဘဲ နေရာအနှံ့ လွင့်မျောနေလေသည်။

ချန်မုက အနားသို့ ကပ်သွားလိုက်သည်။

သူတောင်းစား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် စာတန်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမည် - ရှောင်ချင်းဆန်း

လာရာ - ကမ္ဘာမြေကို အိမ်အဖြစ် မှတ်ယူသူ

အငြိုးအာဃာတ - မရှိ

စွဲလမ်းမှု - ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အကောင်းဆုံး အရက်ကို ထပ်ပြီး မမြည်းစမ်းရတော့ဘူး...

ဖော်ပြချက် စာတန်းများကို ကြည့်ကာ ချန်မု အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ သူလားဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ထိုဝိညာဉ်က နာမည်မရှိသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများ ရှိနေပြီး၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များမှ ပုံပြင်ပြောသူများ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် မကြာခဏ ပါလာတတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

တစ်သက်လုံး အရက်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

အသက်အရွယ် ကြီးရင့်ချိန်တွင် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ညတစ်ညတွင် အရက်မူးနေစဉ် ကြမ်းကြုတ်သော ယင်ဝိညာဉ် တစ်ခုက လူများကို ရန်ရှာနေသည်ကို တွေ့ရာ ဓားဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ပိုင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သွေးချီစွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်တွင် မြှုပ်နှံထားလေသည်။

"ဒီစွဲလမ်းမှုက... အရက်ကောင်း တစ်အိုးကို သယ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းရှေ့မှာ သွားရောက် ပူဇော်ရမှာလား"

ချန်မုက ခဏမျှ တွေးတောနေလိုက်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ အရက်ကို သယ်လာရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာကြောင်း မသိသည့်အပြင်၊ သိလျှင်တောင်မှ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ဤနေရာသို့ သယ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လက်ရှိတွင် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ တစ်ဖက်လူ အမြဲတမ်း သတိရနေသော အရက်တစ်အိုးကို ဝယ်ယူကာ သူ၏ သင်္ချိုင်းနေရာသို့ သွားရောက်ရှာဖွေပြီး စွဲလမ်းမှုကို ဖျောက်ဖျက်ပေးရန်သာ ရှိလေသည်။

သတင်းကောင်းမှာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် က မြို့တော်ထဲတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူကို မြှုပ်နှံထားသော နေရာကလည်း မြို့တော်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

"စမ်းကြည့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့" ဟု ချန်မု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချန်မုက တွေးတောရင်း ခေါင်းလှည့်ကာ အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာတွင် ဦးတည်ချက်မရှိ လွင့်မျောနေသော နောက်ထပ် ဝိညာဉ်အချို့ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သို့သော် သူ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးမှာ စတင် မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ထပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် အဝေးသို့ ဆွဲယူခံလိုက်ရကာ သင်္ချိုင်းမြေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူတောင်းစားအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

အဆုံးမဲ့ သင်္ချိုင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် ဦးတည်ချက်မရှိ ဆက်လက် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။