အခန်း ၉

အခန်း (၉) ဖန်ချက်လုပ်နည်း

အိပ်ခန်းအတွင်း၌။

ချန်မုက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း တွေးတောနေလေသည်။

"ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်"

ဤဆိုင်မှာ တစ်ပြည်လုံးရှိ မြို့တော်တွင် နာမည်အကြီးဆုံး အရက်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး သာမန် ဧည့်သည်များကိုပင် လက်ခံလေ့မရှိပေ။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးသားများနှင့် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်သို့ တစ်ခါ ရောက်ဖူးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တည်ခင်းဧည့်ခံမှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုဆိုင်၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားလေသည်။

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အကောင်းဆုံး အရက်တစ်အိုးမှာ အနည်းဆုံး ရွှေလျန် နှစ်ဆယ်ခန့် ပေးရလေသည်။

တာ့ယွမ်ပြည်၏ ရွှေနှင့် ငွေလဲလှယ်နှုန်းမှာ တစ်ချိုးတစ်ဆယ် ဖြစ်သဖြင့် ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အကောင်းဆုံး အရက်တစ်အိုးမှာ အနည်းဆုံး ငွေလျန် နှစ်ရာမှ စတင်လေသည်။ ဤသည်မှာ အနည်းဆုံး ပမာဏကိုသာ တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ငွေသုံးလျန်သာ လစဉ်ရိက္ခာ ရရှိသည်။ ပုံမှန်အချိန်များတွင်လည်း အထွေထွေ အသုံးစရိတ်များ ရှိနေသေးသည့်အပြင် ထိုရိက္ခာကိုပင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံနေရသေးသည်။ အရင်က ကျန်ရှိသော ငွေလျန် နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ သူ၏ စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးဖြစ်ပြီး လျိုလျန်၏ မိသားစုကို ပေးကမ်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲ၌ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိတော့ချေ။

ရန်ယန်က ငွေအမြောက်အမြား ဖြတ်ယူထားမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော် ထိုငွေများကို ပြန်ယူလျှင်ပင် ငွေလျန် နှစ်ရာ ပြည့်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သာမန် အရက်ဆိုင်မှ အရက် သို့မဟုတ် ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အဆင့်နိမ့်သော အရက်များကို အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် ဘာမှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်သည့်အပြင် ထူးခြားလာပါကလည်း ကောင်းကျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

လူကို လိမ်ညာ၍ ရသော်လည်း သရဲတစ္ဆေကို လိမ်ညာရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ချန်မု၏ အာရုံထဲတွင် နင်းသခင်မ၏ ပုံရိပ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မရီးထံမှ ငွေအချို့ သွားချေးရမည်လား။

သို့သော် ချန်မုက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် နေရာတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ခံနေရသူ ဖြစ်ရာ အမြဲတမ်း မရီးကိုသာ အားကိုးနေ၍ မဖြစ်ပေ။

သူ၏ ကတိကဝတ်အရ နင်းသခင်မတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်လာပါက သူကသာ တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် စကားသက်သက်သာ ကတိပေးတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ရမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အသေးအမွှား ကိစ္စလေးပဲဟာ"

ချန်မုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ၏ အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် စာရေးစားပွဲသို့ လျှောက်သွားကာ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ယူလိုက်သည်။ တွေးတောရင်း ရေးမှတ်နေပြီး ခဏအကြာတွင် ပစ္စည်းအမျိုးအမည် အတော်များများ ရေးထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ ထလာခဲ့သည်။

သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ချန်မုက ထကာ ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူရှိလဲ"

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းရှိ အခန်းငယ်တစ်ခု၏ တံခါး ပွင့်သွားပြီး ရန်ယန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး"

ချန်မုက ရန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီလအတွက် လစဉ်ရိက္ခာ ရပြီးပြီမလား။ မင်းဆီမှာပဲ ရှိရမယ်"

ရန်ယန် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အခုက ရာသီဥတုက အရမ်းအေးနေတာမို့ ဒုတိယသခင်လေး အအေးမိမှာ စိုးလို့ ကျွန်တော်ပဲ သွားထုတ်ပေးထားတာပါ"

ချန်မုက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ရန်ယန်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် ရန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာခဲ့သည်။ အရင်က ချန်မုထံမှ ဤကဲ့သို့သော ဖိအားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ ဤဖိအားမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ သခင်ကြီးအချို့နှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်ယန်၏ နဖူးတွင် ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့မည့် အချိန်ရောက်မှသာ ချန်မုက အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ စက္ကူကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ငါရေးထားတဲ့ ပမာဏအတိုင်း သွားဝယ်ခဲ့ပါ။ တစ်ခုမှ မကျန်စေနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရန်ယန်မှာ ထိုဖိအားကို ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ချန်မု ကမ်းပေးသော စက္ကူကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။

ချန်မုက အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရတော့မှသာ ရန်ယန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ပြီး နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် လက်ထဲမှ စက္ကူဖြူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ အစေခံတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ရန်ယန်မှာ စာအချို့ ဖတ်တတ်လေသည်။ စာလုံးအကုန်လုံးကို မသိသော်လည်း စက္ကူပေါ်မှ အကြောင်းအရာ အချို့ကိုမူ အကြမ်းဖျင်း ခွဲခြားနိုင်လေသည်။

"သဲ... ဆိုဒါပြာ... ကျောက်သလင်း"

ရန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

အတိအကျ မသိသော်လည်း အချို့သော ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းကိုမူ သူ သိရှိထားသည်။ ပစ္စည်းအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေသုံးလျန်ဖြင့် လုံးဝ ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သေချာလှသည်။

ငွေမလောက်ကြောင်း ချန်မုကို ပြန်ပြောရန် ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း စောစောက ချန်မု၏ အကြည့်နှင့် အသံတိတ် ဖိအားကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသဖြင့် တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

ထားလိုက်ပါတော့။

ဒုတိယသခင်လေးက သရဲတစ္ဆေနဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက နည်းနည်းတော့ မူမမှန်ဖြစ်နေတာ။ ကိုယ့်ငွေလေး နည်းနည်းပါးပါး စိုက်ထုတ်ပြီးပဲ ဝယ်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

ရန်ယန်က လှည့်ထွက်ကာ နှင်းများကြားတွင် အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ အစေခံ တစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။ နှစ်နာရီခန့်အတွင်းမှာပင် ချန်မု ရေးထားသော ပစ္စည်းအားလုံးကို စုံလင်စွာ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ချန်မုက ရန်ယန်ကို ပစ္စည်းအားလုံးကို အပြင်ဘက် ခြံဝင်းရှိ အခန်းငယ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းခိုင်းပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ထိုအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချန်မု ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကို ရန်ယန် မသိသလို ခိုးကြည့်ရန်လည်း မဝံ့ရဲပေ။ သူ တနေကုန် စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသော ငွေများအတွက်သာ နှမြောနေပြီး ချန်မုအနေဖြင့် ငွေများကို ထပ်မံ အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။

……

နောက်တစ်နေ့။

အိပ်ခန်းအတွင်း၌။

တံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... နံနက်စာ သုံးဆောင်လို့ ရပါပြီ"

ရှောင်မေးက နှင်းဒဏ်ကို မမှုဘဲ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး လင်ဗန်းကို ကိုင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ချန်မုက စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ရေးသားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှောင်မေးက အဝေးမှနေ၍ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ အကြည့်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်မုက နောက်ဆုံးစာလုံးကို ရေးသားပြီးသွားကာ စက္ကူကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ ပြန်လည် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရန်ယန်"

"ဗျာ... ဒုတိယသခင်လေး၊ ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲ"

ရန်ယန်က အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် နှင်းလှည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်မု ခေါ်သံကို ကြားသည်နှင့် လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို ချက်ချင်းချကာ ပြေးလာခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် ခြေထောက်မှ နှင်းများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး တံခါးဘောင်ကို မနင်းဘဲ အပြင်ဘက်မှနေ၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ချန်မုက ထရပ်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ ရှောင်မေးကို လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ထဲမှ စက္ကူကို ရန်ယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစက္ကူကို ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး ကို သွားပို့လိုက်ပါ။ ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး ရဲ့ ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူ ထွက်လာတဲ့အခါ ဒါက ငါပေးတဲ့အရာလို့ ပြောလိုက်ပါ။ ဒီပစ္စည်းကနေ ရလာမယ့် အမြတ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ငါလိုချင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီကနေ ရွှေလျန် နှစ်ရာကိုလည်း အခုချက်ချင်း ယူခဲ့ပေးပါ၊ ငါ သုံးစရာ ရှိလို့"

ရန်ယန်က စက္ကူကို အရင်ဆုံး လှမ်းယူလိုက်ပြီးမှ ချန်မု၏ စကားကို အဆုံးအထိ နားထောင်လိုက်သည်။

သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး လား။

ထိုနေရာက မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ အကြီးမားဆုံးသော ကုန်သည်တိုက်ကြီးများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။

နောက်ဆက်တွဲ အမြတ်အစွန်း ဆိုသည်ကို ရန်ယန် နားမလည်သော်လည်း ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူနှင့် နောက်ဆုံးမှ ရွှေလျန် နှစ်ရာ ဆိုသည်ကိုတော့ ကောင်းကောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲမှ စက္ကူဖြူကို အံ့သြစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤစက္ကူတစ်ရွက်တည်းနှင့် ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူကို တွေ့ခိုင်းရုံတင်မက ရွှေလျန် နှစ်ရာနှင့်ပါ လဲလှယ်ခိုင်းနေသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သွားပြီ။

ဒုတိယသခင်လေးက ဒီရက်ပိုင်း လူက ထူးဆန်းနေရုံတင်မကဘဲ စိတ်ပါ မမှန်တော့ပုံရသည်။

ရန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် ညည်းတွားနေမိသည်။ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်မု၏ တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောရဲတော့ဘဲ ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ထူးလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဘေးနားရှိ ရှောင်မေးကလည်း ချန်မုကို ထူးဆန်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မေး၏ အမြင်တွင် သိုင်းစွမ်းအားကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ရွှေလျန် နှစ်ရာ ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသော ငွေပမာဏ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ သူမတွင် ထိုမျှလောက်သော ငွေများ ရှိနေပါက လေလှိုင်းနန်းဆောင် မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကိုပင် ငှားရမ်းကာ ကလဲ့စားချေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှလောက် များပြားလှသော ငွေပမာဏကို ချန်မုက အရေးမစိုက်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ တကယ်ပဲ သရဲတစ္ဆေနှင့် တွေ့ပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ ဖြစ်သွားခြင်းများလားဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရှောင်မေး၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာခဲ့ပြီး အိပ်ခန်းထဲမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်မုကို ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ကာ သိုင်းကျင့်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူထပ်သော သွေးချီစွမ်းအင်များ ရှိနေသရွေ့ မည်သည့် ယင်ဝိညာဉ်မျှ အနားမကပ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ရှောင်မေးနှင့် ရန်ယန်တို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ရန်ယန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လှည့်ထိုင်လိုက်ပြီး နံနက်စာကို စတင် သုံးဆောင်လိုက်သည်။

သာမန် အစေခံဆိုပါက အပြင်တွင် စကားမများရန် သူ သတိပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရန်ယန်မှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

ဤအစေခံမှာ အလွန် ပါးနပ်သူဖြစ်သဖြင့် အထူးတလည် မှာကြားနေရန် မလိုပေ။

ထိုစက္ကူတစ်ရွက်တည်းနှင့် ရွှေလျန် နှစ်ရာ ရနိုင်မလား ဆိုသည်မှာမူ စဉ်းစားနေရန် မလိုပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုစက္ကူပေါ်တွင် ရေးထားသောအရာမှာ သူ တစ်ညလုံး ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် ပြုစုထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဖန်ချက်လုပ်နည်း။

ဤကမ္ဘာကြီးမှာ မိစ္ဆာများနှင့် သရဲတစ္ဆေများ သောင်းကျန်းနေသော ကမ္ဘာဖြစ်သော်လည်း ဖန်နှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများမှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိသော အရာများ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖန်ချက်လုပ်နည်း ဆိုသည့်အရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက ယင်း၏ တန်ဖိုးမှာ ရွှေလျန် နှစ်ရာထက်မက အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လေသည်။

ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး အနေဖြင့် ထိုနည်းလမ်းကို ရယူပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကာ သိမ်းထားရဲမည်ကိုလည်း ချန်မု မစိုးရိမ်ပေ။

အကြောင်းမှာ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ ဒုတိယသခင်လေး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်မည်ဆိုပါက အမြတ်အစွန်းကို ပိုမို မြင့်မားအောင် ဆွေးနွေးနိုင်သော်လည်း သူက ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အမြတ်တစ်ဝက် ဆိုသည်မှာလည်း သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။