အခန်း ၁၀

အခန်း (၁၀) မှင်တက်သွားခြင်း

ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး။

မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်ပိုင်း၊ အစည်ကားဆုံးနှင့် အကျယ်ပြန့်ဆုံးသော လမ်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိလေသည်။ ကျယ်ပြောလှသော မြေနေရာကို ယူထားပြီး ဆိုင်ခန်းပေါင်း ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့်အထိ ကျယ်ဝန်းကာ အတွင်းပိုင်းမှာမူ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဆန်းပြားလှသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ သန်မာထွားကြိုင်းသော အစေခံအများအပြားက စုပုံနေသော နှင်းများကို စင်ကြယ်အောင် လှည်းကျင်းနေကြသည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ စင်များပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားသော ဖန်ထည်များ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် အလွန်လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းပုရုပ်တုများမှာ လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများအား ငေးမောစေကာ မိမိတို့၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေမရှိခြင်းကိုသာ ဝမ်းနည်းစေတော့သည်။

ရန်ယန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် အစောင့်များက တားဆီးလိုက်ကြသည်။

ရန်ယန်က သူသည် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ သခင်လေး၏ အစေခံဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အမည်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ချိန်မှသာ အစောင့်များက အထဲသို့ ပေးဝင်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး အတွင်း၌ အဆင့်မြင့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်လေးအချို့က လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း ပစ္စည်းများကို အကဲခတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဘေးတွင်မူ အစေခံများနှင့် စီမံခန့်ခွဲသူများက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံ ရှင်းပြနေကြသည်။

ရန်ယန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ။

စီမံခန့်ခွဲသူ တစ်ယောက်က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်က ဘယ်သခင်လေးလဲ၊ ဘာပစ္စည်းများ ဝယ်ယူချင်လို့ပါလဲ"

ရန်ယန်က ထိုစီမံခန့်ခွဲသူကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စကားစရန် ခက်ခဲနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ထဲမှ စက္ကူကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင်လေးက ဒါကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူဆီကို ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဒါနဲ့ ရွှေလျန် နှစ်ရာ လဲချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်။

စီမံခန့်ခွဲသူမှာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး မှာ သာမန် ကုန်သည်တိုက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူ ဆိုသည်မှာလည်း သာမန်လူများ တွေ့ဆုံနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ချေ။ အများအားဖြင့် ကိစ္စအဝဝကို စီမံခန့်ခွဲသူများကသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလေ့ ရှိသည်။

အနီးနားရှိ လူအချို့ကလည်း စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

စီမံခန့်ခွဲသူက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ရန်ယန်၏ လက်ထဲမှ စက္ကူကို လှမ်းယူကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖတ်နေစဉ်အတွင်း ထိုသူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြုတ်လာခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ထူးဆန်းနေဟန် ပေါ်သလို၊ တစ်ခါတစ်ရံ တွေးတောနေဟန် ပေါ်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် စက္ကူကို ကိုင်ကာ အတွင်းဘက်သို့ အမြန် ဝင်သွားရင်း ရန်ယန်ကို ပြောခဲ့သည်။

"မင်း ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေဦး"

ရန်ယန်မှာ မူလက အပြင်သို့ အနှင်ထုတ်ခံရတော့မည်ဟု ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း စီမံခန့်ခွဲသူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက ထိုစက္ကူကို ဖတ်ပြီးနောက် တကယ်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ရန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ။

ရင်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်က ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်မြင့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူကား ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး ၏ ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူ ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ထိုစက္ကူကို ကိုင်ထားပြီး ယခုအခါ စက္ကူမှာ သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ရန်ယန်၏ အရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ သခင်လေး လိုချင်တာက ရွှေလျန် နှစ်ရာတင် မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို သေချာ ပြန်ပြောပြပေးပါဦး"

ရန်ယန်က ရှေ့မှ ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်နေပြီးမှ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယသခင်လေး ပြောတာက..."

……

ခဏအကြာတွင်။

ရန်ယန်မှာ ရွှေလျန် နှစ်ရာ တိတိ ထည့်ထားသော လေးလံလှသည့် အထုပ်ကြီးကို ကျောပိုးကာ ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်ကြီး အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အိပ်မက် မက်နေသကဲ့သို့ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများကို သူ နားမလည်သော်လည်း ချန်မုက ထိုစက္ကူတစ်ရွက်တည်းဖြင့် ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူနှင့် တွေ့ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ရုံတင်မက ရွှေလျန် နှစ်ရာ တိတိကိုလည်း ရရှိအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကိုတော့ သိရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရွှေလျန် နှစ်ရာ ဖြစ်သည်။ ငွေလျန် နှစ်ရာ မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးရှိ သခင်လေးများနှင့် သခင်မလေးများထဲတွင် တရားဝင်သားများသာ ဤမျှလောက်သော ငွေပမာဏကို ထုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး ကျန်သော ကိုယ်လုပ်တော်သားများမှာမူ ဤမျှလောက်သော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထိတွေ့နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်။

ရန်ယန်က ထိုအထုပ်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ ကြည့်ရင်း ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ဤမျှလောက် များပြားသော ငွေများကို ပိုက်ထားရသဖြင့် သူသည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှပင် ဖြတ်ယူလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်နေရင်း အထုပ်ကို ပွေ့ထားသော လက်များပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

……

စာပေဆောင်အတွင်း၌။

ချန်မုက မိစ္ဆာနှင့် သရဲတစ္ဆေ မှတ်တမ်း စာအုပ်ကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုနေသည်။

ကျွီ။

တံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... ထမင်းစားချိန် ရောက်ပါပြီ"

ရှောင်မေးက မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာဖြင့် လင်ဗန်းကို ကိုင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ စာပေဆောင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ဗန်းကို ဘေးနားရှိ လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် တင်လိုက်သည်။

ချန်မုက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ စာကိုသာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ရှောင်မေးက လင်ဗန်းကို တင်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်။

ဒုန်း ဒုန်း။

တံခါးကို နှစ်ချက် ခေါက်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

ချန်မုက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရန်ယန်က တံခါးဝတွင် ခြေထောက်မှ နှင်းများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် စာပေဆောင်ထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကျောပေါ်မှ အထုပ်ကို ချန်မု၏ အရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ။

အတွင်း၌ စီတန်းထားသော ရွှေတုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

စာပေဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော ရှောင်မေးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ တံခါးဘောင်ပေါ်သို့ လှမ်းထားသော ခြေထောက်မှာလည်း လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ မှင်တက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်မု ပြောလိုက်သော စကားကို အိပ်မက်ထဲတွင်ကဲ့သို့ ကြားလိုက်ရသည်။

"ပေးလိုက်တာက ရွှေတုံးတွေလား။ ကောင်းပြီလေ... ကျန်တာကကော ဘာပါသေးလဲ"

"စာတစ်စောင် ပါပါသေးတယ်"

ရန်ယန်က ရင်ဘတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ချန်မုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်မုက စာကို ယူကာ သေချာစွာ စတင် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။

တံခါးဝရှိ ရှောင်မေးမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စာပေဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုပေါ့ပါးလှသော စက္ကူဖြူ တစ်ရွက်နှင့် လေးလံလှသော ရွှေတုံးများမှာ ကွာခြားချက် အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အမြင်မှားနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေမိသည်။

ရွှေတုံး ဆယ်တုံး တိတိ။

ရွှေလျန် နှစ်ရာ။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင်ပင်လျှင် ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ငွေအနည်းငယ် မဟုတ်ပေ။ ချန်မုက နံနက်ခင်းတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း တကယ်ပင် ယူဆောင်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး ရှိနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် အရင်က စာပေရော သိုင်းပညာပါ ထူးချွန်ခြင်း မရှိဘဲ အစေခံများ၏ လစဉ်ရိက္ခာ ဖြတ်တောက်ခြင်းကိုပင် ခံခဲ့ရသနည်း။ အစေခံမလေး ရှောင်ဖုန်း ကိုပင် အဘယ်ကြောင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သနည်း။

ရှောင်မေး သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်။

သူမ မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမက လေကို အဝရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အားအချို့ကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ စိတ်အနည်းငယ် အခြေကျသွားပြီး စိတ်တည်ငြိမ်သွားချိန်တွင် သိုင်းပညာကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

……

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ချန်မုက စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကလောင်ကို ယူကာ မိမိ၏ နာမည်ကို ရေးထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးနားတွင် ရပ်စောင့်နေသော ရန်ယန်ထံသို့ စာကို ပြန်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစာကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ ဒီအတိုင်းဆို အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ"

"နာခံကြောင်း ပြန်ကြားလိုက်ပါသည်"

ရန်ယန်က ရိုသေစွာဖြင့် နာခံကြောင်း ပြန်ကြားလိုက်သည်။

"နေဦး"

ချန်မုက ရန်ယန်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရွှေတုံးတစ်တုံးကို ယူကာ ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရွှေတုံး နှစ်တုံး ယူသွားလိုက်။ လမ်းကြုံရင် အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းကို သွားပို့ပေးလိုက်ဦး"

"ရိုသေစွာ နာခံလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပါသည် ဒုတိယသခင်လေး"

ရန်ယန်က ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ နာခံလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင် အရှေ့ဘက်ခြံဝင်း အများအပြား ရှိသော်လည်း ချန်မု ဆိုလိုသော အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းမှာ ချန်မု၏ မရီးဖြစ်သူ နင်းသခင်မ ရှိသော ခြံဝင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

"မင်း ကိုယ်တိုင် သူမရဲ့ လက်ထဲကို အရောက်ပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ပြောလိုက်ဦး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူမရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုတွေကို အများကြီး ခံခဲ့ရတယ်။ ပုံမှန် နေမကောင်းဖြစ်တဲ့ အခါတွေမှာလည်း မရီးကပဲ သမားတော် ခေါ်ပေးခဲ့တာမို့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း သတိရနေပါတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ ငွေအချို့ ရရှိလာတာမို့ မရီးကို အိမ်အသုံးစရိတ်အတွက် ထောက်ပံ့ပေးတာလို့ ပြောလိုက်ပါ။ နောက်ဆိုရင် သိပ်ပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ပါနဲ့တော့လို့လည်း ပြောလိုက်ဦး"

"ကျွန်တော် မှတ်ထားလိုက်ပါပြီ"

ရန်ယန်က ရိုသေစွာ နာခံကြောင်း ပြန်ကြားလိုက်ပြီး ရွှေတုံးနှစ်တုံးကို သတိထားကာ ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်မုက ဘေးတွင် ချထားသော မိစ္ဆာနှင့် သရဲတစ္ဆေ မှတ်တမ်း ကို ပြန်လည် ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဤမှတ်တမ်းမှာ ထူးဆန်းသော ပုံပြင်ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ အထဲတွင် ပါဝင်သော ပုံပြင်အများစုမှာ အတိတ်က အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များကို ကိုးကားထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် မိစ္ဆာများနှင့် သရဲတစ္ဆေများ၏ ရုပ်သွင်ပြင်နှင့် စွမ်းရည်များကိုလည်း အမြောက်အမြား မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မုက သူ၏ အမြင်နှင့် ဗဟုသုတများ တိုးပွားစေရန်အတွက် ထိုစာအုပ်ကို အလွန် သေချာစွာ ဖတ်ရှုနေတော့သည်။