အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်

သေချာပါသည်။

စာအုပ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ချဲ့ကားရေးသားထားသည့် ဖော်ပြချက်အချို့လည်း ပါဝင်လေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ‘လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့်က လောကကြီးတွင် မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းခဲ့ပြီး လူသားများကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ တစ်နေ့တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာကာ တောင်တစ်လုံးကို ရွှေ့ပြောင်း၍ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခဲ့ရာ ထိုတောင်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတောင်ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်’ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများထဲတွင် နတ်ဝိညာဉ်ကြောများကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ကမ္ဘာမြေ၏ စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုနိုင်သော အဆင့် ၂ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများပင်လျှင် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ပင်လယ်ကို ဖုံးလွှမ်းခြင်းကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် အမှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားသော ပုံပြင်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်အာရုံများ စာအုပ်ထဲသို့ နစ်ဝင်နေစဉ်။

ရုတ်တရက်။

ချန်မု တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆောင်းတွင်းဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်မှ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ချန်မုက စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မရီး... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မိုးနှင်းတွေကြားထဲ လာခဲ့ရတာလဲ။"

နင်းသခင်မသည် ချန်မု၏ မျက်နှာလေး တော်တော်ကောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသော်လည်း မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မတ်လေး... စောစောက လူလွှတ်ပြီး ရွှေလျန် ၄၀ လာပို့ခိုင်းတယ်လေ။ အဲဒီငွေတွေက ဘယ်က ရတာလဲ။ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား။"

သူမသည် ချန်မု၏ အခြေအနေကို သိထားသည်။ လစဉ်ရိက္ခာမှလွဲ၍ အခြားဝင်ငွေ မရှိသည့်အပြင် နေ့စဉ် အသုံးစရိတ်များကို ဖယ်လိုက်ပါက ငွေလျန် တစ်ရာကျော် စုဆောင်းရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခု ရုတ်တရက်ကြီး ရွှေလျန် ၄၀ တိတိ လာပေးသဖြင့် ချန်မု တစ်ခုခု အန္တရာယ်ရှိသော ကိစ္စများ လုပ်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ပြုံးရင်း လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်ထဲမှ လက်နွေးအိုးလေးကို နင်းသခင်မထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က စာအုပ်ထဲက နည်းလမ်းလေးတွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာကနေ ပစ္စည်းလေးတွေ ရလာလို့ ဝမ်ကျိန်း ကုန်သည်တိုက်မှာ သွားရောက် လဲလှယ်ခဲ့တာပါ။ မရီး သုံးစရာရှိတာ သုံးပါ။"

နင်းသခင်မတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အသုံးစရိတ်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ထားရစ်ခဲ့သော အမွေများ ရှိသော်လည်း လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်လုံး ချန်မုကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ရသဖြင့် အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှဘဲ ငွေကြေး အခက်အခဲ ရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

နင်းသခင်မက စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော အထုပ်နှင့် ကျန်ရှိနေသေးသော ရွှေတုံး ရှစ်တုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ။"

ဤသည်မှာ စုစုပေါင်း ရွှေလျန် နှစ်ရာပင် ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

သူမပင်လျှင် ဤမျှလောက် များပြားသော ငွေပမာဏကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက အပြင်ပစ္စည်းတွေပါ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မရီး တစ်ခုခု လိုအပ်လာရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။"

နင်းသခင်မက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်မု၏ ပုံစံကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။ ချန်မု၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှိနေသော တောက်ပမှု၊ စကားပြောပုံနှင့် ယုံကြည်မှုများက သူမအတွက် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိမိ၏ အနားတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်းမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မတ်လေး... အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့။ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရရင်ပဲ တော်ပါပြီ..."

နင်းသခင်မ ဘာကို စဉ်းစားနေသည်ကို ချန်မု သိရှိလိုက်သည်။

ဤမျှလောက် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အလှပဂေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် အသက် ၁၈ နှစ်၊ ၁၉ နှစ်ခန့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ဤကဲ့သို့ ဖူးစာပါသော်လည်း အတူပေါင်းသင်းရမည့် ကံမပါခဲ့ဟု ချန်မု ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိလိုက်သည်။

ရှေးခေတ်ဖြစ်စေ၊ ယခုခေတ်ဖြစ်စေ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့် ချန်မုက ထပ်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ နင်းသခင်မကို ခေတ္တမျှ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်။

သူမကို ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ချန်မု စာပေဆောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ရန်ယန် ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ပို့ပေးခဲ့ပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရွှေတုံးတွေကို သိမ်းလိုက်၊ ပြီးရင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ရန်ယန်က ရွှေတုံးများကို သတိထားကာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချန်မုနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးနှင်းများ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက ထီးကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

……

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်သည် မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ လမ်းမကြီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိလေသည်။ အမြင့် ပေတစ်ရာကျော်ခန့် ရှိပြီး ခုနစ်ထပ်အထိ မြင့်မားသဖြင့် လမ်းမပေါ်ရှိ အခြား အဆောက်အအုံများထက် အများကြီး ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်၏ အထဲမှ ကြည့်လျှင် တစ်ဖက်ရှိ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင်။

မိုးမချုပ်သေးသဖြင့် လမ်းမကြီးမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ အလွန် စည်ကားနေပြီး အပေါ်ထပ်မှ ရယ်မောသံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် အောက်တွင်။

လူအချို့က အထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း တားဆီးခြင်း ခံနေရသည်။

တားဆီးနေသူမှာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ ဆိုင်ကြီးကြပ်သူ ဖြစ်ပြီး အရှေ့ရှိ သခင်လေး တစ်ဦးကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောနေသည်။

"ဒီသခင်လေးကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့အတွက် အရက်တွေ အကုန်လုံး ရောင်းကုန်သွားပါပြီ။ နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့ပါဦး။"

ထိုသခင်လေးက ဒေါသထွက်သွားပုံရသော်လည်း ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

"ရောင်းကုန်ပြီဆိုလည်း နောက်နေ့မှ လာတာပေါ့။"

ဆိုင်ကြီးကြပ်သူက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရက်ကုန်ပြီ ဆိုသည်မှာ စကားအလှ ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်က ငွေရှိလျှင် အပေါ်သို့ တက်ခွင့်ပြုလေ့ရှိသည်။ တားဆီးခံလိုက်ရသော လူငယ်မှာ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာန အရာရှိကြီး တစ်ဦး၏ သားဖြစ်သဖြင့် သာမန်အားဖြင့် ဝင်ခွင့်ရသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မတူညီပေ။

ယနေ့ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသော သူများမှာ မြို့စား၊ နယ်စား အိမ်တော်များမှ သခင်လေးများ၊ ၎င်းတို့ ခေါ်ဆောင်လာသော နာမည်ကြီး ပညာရှိများနှင့် အလှမယ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သာမန်လူများကို ပေးမဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာန အရာရှိကြီး၏ သားပင်လျှင် ဝင်ခွင့် မရရှိခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားလူများကလည်း ယနေ့ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်တွင် မျိုးရိုးမြင့် သခင်လေးများ ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားကြပြီး အခြားသော အရက်ဆိုင်များဆီသို့သာ ခြေဦးလှည့်သွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

မနီးမဝေးမှ ရောက်လာသော မြင်းလှည်းပေါ်မှ ချန်မု ဆင်းလာခဲ့သည်။ မြင့်မားလှသော ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆိုင်ကြီးကြပ်သူက ချန်မုကို မြင်သောအခါ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒီသခင်လေး ခဏလောက် ရပ်ပေးပါဦး။"

ချန်မုက အခြေအနေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နားလည်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်က... ချန်မု ပါ။"

ဆိုင်ကြီးကြပ်သူက ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး ချန်မုကို သေချာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးမု ကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်။ သခင်လေး အပေါ်ထပ်ကို ကြွပါ။"

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အမည်ကို မည်သူမျှ အတုလုပ်ရန် မဝံ့ရဲသလို၊ တရားဝင်သား မဟုတ်လျှင်ပင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ သခင်လေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရောက်ရန် အရည်အချင်း လုံလောက်လှသည်။

သို့သော် နောက်မှ လိုက်လာသော ရန်ယန်မှာမူ ဝင်ခွင့် မရရှိပေ။

ရန်ယန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... ကျွန်တော် ဒီအောက်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။"

အနီးနားတွင်လည်း အခြားသော အစေခံများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားလှေကားများအတိုင်း တစ်ထပ်ချင်းစီ တက်လာခဲ့သည်။

နေရာအနှံ့တွင် သွေးချီစွမ်းအင် အလွန် အားကောင်းကာ အသက်ရှူသံ မှန်ကန်လှသော လူအများအပြား ရှင်းဟွာအရက်ဆိုင် နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ သူတို့မှာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်၏ အစောင့်များ ဖြစ်ကြပြီး အနည်းဆုံး အဆင့် ၇ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြပုံရသည်။

အဆင့် ၇ သိုင်းသမား တစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်ကျလှပေ။ အစိုးရ ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်လျှင်ပင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရာထူးတစ်ခုကို ရရှိနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်က ဤမျှလောက် များပြားသော လူများကို ငှားရမ်းထားနိုင်ခြင်းကပင် ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်။

အမြင်အာရုံက ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဖြူဖွေးသော နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခြား အဆောက်အအုံများမှာ နှင်းများအောက်တွင် မြုပ်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ ဤအမြင့်ဆုံးသော ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် တစ်ခုတည်းသာ အရာအားလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မားမားမတ်မတ် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အပေါ်ထပ်တွင် လူငယ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် နေရာယူထားကြပြီး အများစုမှာ ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှိနေသော မြို့စား၊ နယ်စား အိမ်တော်များမှ သခင်လေးများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင် မြို့တော်၌ နာမည်ကြီးလှသော အလှမယ်များ၊ ကဗျာဆရာမများလည်း အဖော်အဖြစ် ပါဝင်နေကြသည်။

ကဗျာရွတ်ခြင်းနှင့် ပျော်ပါးခြင်းများအပေါ် ချန်မု စိတ်မဝင်စားပေ။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ အရက်ဝယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မုက နေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အစေခံကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီက အကောင်းဆုံး အရက်က ‘ရာစုနှစ် ရှင်းဟွာ’ ပဲ မလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မပြောင်းလဲသေးပါဘူး။"

"ဒါဆို အဲဒါ တစ်အိုးလောက် သွားယူခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ။"

အစေခံက ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဆင်းသွားတော့သည်။