အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) ကောင်းကင်ယံ မိုင်ကိုးသောင်းအထိ ပျံသန်းခြင်း

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ကဗျာရွတ်ဆို ပျော်ပါးနေကြသော အခြားအိမ်တော်များမှ သခင်လေးများထဲတွင် ချန်မုကို သတိထားမိသူ အချို့ရှိသော်လည်း အများစုမှာ သူ့ကို မသိကြပေ။

လူတစ်ယောက်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ အရက်ခွက်ကို မြှောက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကို့မျက်နှာက စိမ်းနေပါလား။ ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ ခင်ဗျာ။"

"ချန်မု ပါ။"

ချန်မုက ညင်သာစွာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကလား။"

ဟယ်မင်ရွှမ်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သေချာ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ချန်မုဆိုသော နာမည်ကို မမှတ်မိပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ သာမန် ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ နှုတ်မဆက်တော့ချေ။

သို့သော် ဘေးနားရှိ လူအချို့က ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စွေကြည့်လာကြကာ အကဲခတ်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အစေခံက ‘ရာစုနှစ် ရှင်းဟွာ’ အရက်တစ်အိုးကို သတိထားကာ ပိုက်လျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာပြီး ချန်မု၏ အရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အန်းကော်စံအိမ်တော်၏ တရားဝင် ဒုတိယသခင်လေး လီယွီ ဖြစ်သည်။

လီယွီက ချန်မုကို ကြည့်ကာ အရက်ခွက်ကို မြှောက်၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးမု က အရည်အချင်းတွေ ပြည့်ဝနေတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ အခုလည်း အကောင်းဆုံး အရက်ကို မှာထားတာဆိုတော့ အကောင်းဆုံး အရက်က အကောင်းဆုံး ကဗျာနဲ့မှ လိုက်ဖက်မှာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့လည်း ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ရဲ့ လက်ရာကို ရှုစားခွင့်ရမလား။"

ထိုအသံက အခြားလူများ၏ ရယ်မောစကားပြောနေမှုများကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။

လူအများအပြားက လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

လီယွီက ချန်မုကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ကြသည်။ စကားနှစ်ခွန်းသုံးခွန်းဖြင့် အထက်သို့ မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်ရာ အကယ်၍ ကဗျာမစပ်ဆိုနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် စပ်ဆိုမှု မကောင်းလျှင် မျက်နှာပျက်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။

ချန်မု တစ်ယောက်တည်းသာမက သတင်းပျံ့သွားပါက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ပါ နာမည်ပျက်ရပေမည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ အံ့သြမနေကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အန်းကော်စံအိမ်တော်နှင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တို့မှာ အလွန် မတည့်ကြချေ။ အားပြိုင်မှုများနှင့် လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာချီနေပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်း၌သာမက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကြားတွင်လည်း အချင်းချင်း ရန်လိုနေကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့မှာလည်း ချန်မုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသလို၊ ချန်မုမှာ ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးက ပြုံးစိစိဖြင့် ပွဲကြည့်ရန် စောင့်နေကြသည်။

အစောဆုံး နှုတ်ဆက်ခဲ့သည့် ဟယ်မင်ရွှမ် တစ်ယောက်သာ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ လီယွီ တစ်ယောက် ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ဦးကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေခြင်းက သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မလျော်ညီဟု ထင်မိသော်လည်း ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။ ချန်မု ဤကိစ္စကို မည်သို့ ဖြေရှင်းမည်ကို သူလည်း ကြည့်ချင်နေသည်။

ချန်မုက လီယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လီယွီနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး မှတ်မိနေသည်။ ဤသူသည် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ ချန်ဇီလျန်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ချန်ဇီလျန် ဆိုသည်မှာ ချွေ့အာကို သေအောင် လုပ်ခဲ့သည့် တရားခံပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စအတွက် ချန်မုက သဘောကျမိသော်လည်း သူ့ဆီသို့ ပြဿနာ လာရှာမည်ဆိုပါက အခြားတစ်ကိစ္စ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ချန်မုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စက္ကူနဲ့ စုတ်တံ ယူခဲ့ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ဘေးနားရှိ အရက်ဆိုင်မှ အစေခံက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် စုတ်တံ၊ မင်တုံး၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်တို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အားလုံးက အံ့သြသွားကြသည်။

လီယွီ၏ အထက်သို့ မြှောက်ပင့်ပေးခြင်း ခံရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ချန်မုက တကယ် ကဗျာစပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ဤနေရာမှာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်၏ အပေါ်ထပ်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှ ကိစ္စများမှာ တစ်ရက်အတွင်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်သည်ကို သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စပ်ဆိုလိုက်သော ကဗျာက အသင့်အတင့် ကောင်းမွန်လျှင် တော်သေးသော်လည်း အလွန် ညံ့ဖျင်းနေပါက ချက်ချင်းပင် ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားကာ လူအများ၏ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းများတွင် ပြောစမှတ်ပြုစရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချန်မုက စုတ်တံကို ကိုင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရေးချလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်။

စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ။"

စက္ကူပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ကြည့်ကာ ချန်မုက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးနားရှိ အရက်အိုးကို ဆွဲကိုင်ကာ အောက်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသွားတော့ရာ ကြောင်အမ်းနေသော လူအများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မြို့တော်မှ ပညာရှိတစ်ဦးက ဦးစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲနားသို့ လျှောက်သွားကာ စက္ကူပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အခြားလူများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အသီးသီး မတ်တပ်ရပ်လာကြသည်။ ဟယ်မင်ရွှမ် အပါအဝင် အားလုံးက စားပွဲနားသို့ ရောက်လာကြပြီး စက္ကူကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီယွီက နောက်ဆုံးမှ သွားသူဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားလူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သူ ရိပ်မိနေသည်။ စားပွဲနားသို့ ရောက်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူလည်း ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

လက်ရေးက သိပ်မလှပလှပေ။

အလွန် ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်။

သို့သော် အပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ -

တာ့ဖန်ငှက်ကြီးသည် လေနှင့်အတူ ပျံတက်သောအခါ၊ မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ အထက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားလေသည်။

လေငြိမ်၍ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာရလျှင်ပင်၊ သမုဒ္ဒရာရေပြင်ကို လှိုင်းထန်စေနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

……

အားလုံး ကြည့်ရှုပြီးသွားသောအခါ။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မည်သူကမျှ စကားမပြောကြပေ။ လီယွီ၊ ဟယ်မင်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများဖြစ်စေ၊ မြို့တော်တွင် နာမည်ကြီးလှသော ပညာရှိများဖြစ်စေ အားလုံး နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအချိန်တွင် မည်သည့်စကားလုံးများကမျှ အဓိပ္ပာယ်ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ အားနည်းကာ အသုံးမဝင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤစာကြောင်း အနည်းငယ်သည် တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိပေ။

ဟယ်မင်ရွှမ်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ရဲ့ ဒီမျိုးဆက်မှာ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ရှိနေသေးတာပဲ... ဒါပေမယ့် နှမြောစရာပါပဲ။"

ဘေးနားရှိ လူအချို့က ဟယ်မင်ရွှမ်၏ နှမြောသည်ဆိုသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် ယခုအခါ တရားဝင် သခင်လေး နှစ်ယောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က စာပေဘက်တွင် ထူးချွန်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က သိုင်းပညာဘက်တွင် ထူးချွန်ကာ အသီးသီး နေရာယူထားကြသည်။ တတိယမြောက် တရားဝင် သခင်လေးပင်လျှင် လုယူစရာ နေရာမရှိတော့ရာ ချန်မုကဲ့သို့ ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

မည်မျှပင် အရည်အချင်း ရှိနေပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဖုံးကွယ်ခံထားရသော ပုလဲတစ်လုံးကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အရက်သောက်ကာ ပျော်ပါးနေရုံသာ ရှိပေတော့မည်။

အမှန်တကယ်တော့။

ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာမှာ သိုင်းပညာ သက်သက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆင့် ၁ သိုင်းသမား ဖြစ်လာကာ ထိုခေတ်၏ သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာပါက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သာမက လက်ရှိ ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုကပင်လျှင် ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စောစောက ဟယ်မင်ရွှမ် အတိအလင်း ခံစားမိလိုက်သည်မှာ ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သိပ်သည်းသော သွေးချီစွမ်းအင်များ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက အခြေခံအကျဆုံး သိုင်းပညာကိုပင် စတင် လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

“……”

လီယွီကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

ဟယ်မင်ရွှမ်၏ နှမြောစရာ ဟူသော စကားကြောင့် သူလည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ အစောပိုင်းက ချန်မု၏ ကဗျာကြောင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်မိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်အတွက်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်ခံစားမှု မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားရသည်ကို ပြန်လည် လှောင်ပြောင်မိနေသည်။

"ဒီကဗျာက နောင်တစ်ချိန်မှာ လောကအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားမှာပါ။"

လီယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စောစောက အရှက်ရမှုများကို လုံးဝ မေ့ပစ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကဗျာက မည်မျှပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်နေပါစေ၊ အများဆုံး လူအများ၏ ချီးကျူးပြောဆိုခြင်းကိုသာ ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ ပျံသန်းသွားသော တာ့ဖန်ငှက်ကြီးသည် အနာဂတ်တွင် သူ လီယွီပင် ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

လီယွီပင်လျှင် စကားပြောလာသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားလူများကလည်း ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလိုက်ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ဟယ်မင်ရွှမ်က ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်မှ အစေခံကို ညွှန်ပြကာ ဤစာရွက်ကို သေချာ သိမ်းဆည်းထားရန်နှင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် မှန်ပေါင်သွင်းကာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားရန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင်။

နောင် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာသည့်တိုင်အောင် လူမည်မျှလောက်က ဤကဗျာအတွက် လာရောက်ခဲ့ကြမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သူတို့သည် ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်၏ အပေါ်ထပ်တွင် ရပ်ကာ 'တာ့ဖန်ငှက်ကြီးသည် လေနှင့်အတူ ပျံတက်သောအခါ၊ မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ အထက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားလေသည်' ဟူသော စာကြောင်းကို လာရောက် ကြည့်ရှုကြပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဤနေရာတွင် ချန်မု ဤကဗျာကို စပ်ဆိုခဲ့စဉ်က သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မည်မျှလောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်ကာ ကျယ်ပြန့်နေမည်ကို လွမ်းဆွတ် တွေးတောကြပေလိမ့်မည်။

……

ချန်မုက အရက်အိုးကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် အောက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆိုင်ကြီးကြပ်သူက ချန်မု အရက်တစ်အိုးသာ ဝယ်ပြီး အဘယ်ကြောင့် ထွက်သွားသည်ကို မမေးတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှေလျန် ၃၀ သာ ကျသင့်ပါတယ်။"

"ရန်ယန်။"

ချန်မုက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က ချက်ချင်း ထူးလိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေတုံးများကို ထုတ်ကာ ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင်ကို ပေးချေလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ 'အရက်တစ်အိုးကို ရွှေလျန် ၃၀ တဲ့။ ဒါက လူသတ်ချင်နေတာပဲ' ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

ချန်မုက သူ၏ လက်ထဲမှ အရက်အိုးကို ရန်ယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရာ ရန်ယန်က အလျင်အမြန်ပင် သတိထားကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။

"သွားရအောင်။"

ဆိုင်ကြီးကြပ်သူ ပြန်အမ်းသော ငွေစက္ကူများကို သိမ်းယူပြီးနောက် ချန်မုက ခြေလှမ်းစတင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရန်ယန်က နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... ပြန်တော့မလို့လား။"

ချန်မုက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်းဆန်းရဲ့ အုတ်ဂူနေရာ အတိအကျကို မင်း သိလား။"

ရှောင်ချင်းဆန်းကို မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်တွင် မြှုပ်နှံထားကြောင်း သိသော်လည်း မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်လျှင်ပင် သေချာ ရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်လည်း ထိုနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မသွားဖူးပေ။

ရန်ယန်ကမူ ရှောင်ချင်းဆန်း ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း နားမလည်ပေ။ သူက ချန်မုကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... အဲဒါက ဘယ်သူလဲ။"

ချန်မုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စာအုပ်ထဲက သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ငါနဲ့ ကိုက်ညီနေလို့ အရက်သွားတင်ပြီး အရိုအသေပေးမလို့။"

ရန်ယန်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

ဤမျှလောက် အချိန်ကုန် လူပန်းခံကာ ရွှေလျန် ၃၀ လည်း အကုန်ခံပြီးမှ စာအုပ်ထဲက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို သွားရောက် အရိုအသေပေးမည်တဲ့လား။ မိမိတို့၏ ဒုတိယသခင်လေးကို နားလည်ရ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အဲဒီလူကို ဘယ်မှာ မြှုပ်ထားလဲ မသိပေမယ့် သူက နာမည်ကြီးတဲ့သူ ဆိုမှတော့ ဘယ်မှာ သွားစုံစမ်းရမလဲ သိပါတယ်။ ခဏလောက်ပဲ အချိန်ပေးပါ။"

ချန်မုသည် ထိုအချိန်တွင် မြင်းလှည်းရှေ့သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားစုံစမ်းချေ။"

ထို့နောက် ရန်ယန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ရန်ယန်က ချက်ချင်း ပြန်ထူးလိုက်ပြီး အရက်အိုးကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တင်ကာ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားတော့ရာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အချိန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ ရန်ယန်က ပြေးလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ အမောတကော ဖြစ်နေသည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... စုံစမ်းလို့ ရပါပြီ။"

"ဒါဆို ထွက်ကြတာပေါ့။"

ချန်မု၏ အသံက မြင်းလှည်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။