အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) လှုပ်ခတ်သွားခြင်း

ချန်မုသည် ယခင်က ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကြီးအား စိတ်ထင်တိုင်း စူးစမ်းရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

အကြောင်းမူကား စံအိမ်တော်ကြီး၏ ဂုဏ်ဒြပ်က လူယုတ်မာအပေါင်းအား ခြောက်လှန့်နိုင်ရုံသာမက သူ့အပေါ်တွင်လည်း ဖိအားများစွာ ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဆင့် ၆ ညဘက် ဝိညာဉ်ခရီးနှင်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ရရှိလာတော့မှသာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်အား ပထမဆုံးအကြိမ် အမှန်တကယ် စူးစမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်မုသည် မိမိ၏ ယခင်က အတွေးအမြင်များ လွဲချော်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သည် မြို့တော်တွင် အရှိန်အဝါကြီးမားသော စံအိမ်တော်ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းလောကဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု သို့မဟုတ် နန်းတွင်း တော်ဝင်နယ်မြေတစ်ခု မဟုတ်သည့်အတွက် သိုင်းပညာရှင် အစောင့်အရှောက်များမှာ သူထင်သလောက် မများပြားလှပေ။

နောက်ဘက်ခြံဝင်းအတွင်း၌ အားကောင်းသော သွေးချီစွမ်းအင်များကို သိပ်မတွေ့ရချေ။

ရှေ့ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ အကြမ်းဖျင်း စူးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ အနည်းဆုံး လူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်၏ သွေးချီစွမ်းအင်မှာ အဆင့် ၆ နှင့်အထက်တွင် ရှိနေကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုသွေးချီစွမ်းအင်များသည် အားကောင်းသော်လည်း အဆင့် ၆ သိုင်းသမားများထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ သိသိသာသာ ကွာခြားနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ချန်မု၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ထို ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးထဲမှ အများစုမှာ အဆင့် ၅ သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သတိမမူမိစေဘဲ၊ ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ရှေ့ဘက်ခြံဝင်းရှိ အဆောင်တစ်ခုအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ထိုအဆောင်အတွင်းရှိ သွေးချီစွမ်းအင်မှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး အခြားသော အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများထက် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ဤနေရာမှာ ပြင်ပအဆောင်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အတွင်းပိုင်း နောက်ဘက်ခြံဝင်း မဟုတ်ပေ။ မှတ်ဉာဏ် မမှားလျှင် ထိုအဆောင်အတွင်းရှိသူမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော မျိုးရိုးခြား အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။

စံအိမ်တော်သခင်နှင့် အဘွားကြီးမှလွဲ၍ မည်သူမဆို သူ့ကိုတွေ့လျှင် ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြရသည်။

"အဆင့် ၄ လား။"

ချန်မုသည် အဝေးမှနေ၍ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအကြီးအကဲသည် အဆင့် ၄ သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ချန်မုသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် အံ့သြသွားမိသည်။ ကြီးကျယ်လှသော စံအိမ်တော်ကြီးတွင် အဆင့် ၄ တစ်ယောက်နှင့် အဆင့် ၅ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် အားနည်းနေသလို ခံစားရသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ယခင်က သူသည် သိုင်းသမားများနှင့် ပတ်သက်၍ တိကျသော အယူအဆ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် စံအိမ်တော်ကြီးတစ်ခုတွင် အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရလောက်အောင်ပင် အစွမ်းထက်လှသည် မဟုတ်ပါလော။

ချန်မု တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက်။

အရှေ့ဘက်ရှိ အဆောင်အတွင်းမှ အေးစက်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှောင်မိုက်သော ညယံတွင် နေဝန်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအင်များကြောင့် ချန်မု၏ ဝိညာဉ်အမြင်မှာပင် စူးရှနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း။"

ထိုဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချန်မု ခံစားမိနေသော သွေးချီအပြည့်နှင့် ပုံရိပ်သည် အဆောင်အတွင်းမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာသည်။

သို့သော် ချန်မုသည် လန့်ဖျန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

သူက စိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး မြေအောက်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ရွှီး..”

ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နှစ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူစာ အချိန်အကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချန်မု အစောက ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုသူမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိပ်ပြီး ထွားကြိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ပိန်ခြောက်ခြောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အရှိန်မှာမူ ညအချိန်တွင် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အကြီးအကဲ၊ ကျောက်လိ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချန်မု အစောက ရပ်နေခဲ့သော နေရာ၌ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း ကြုံ့သွားသည်။ သေချာစွာ ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ ဆိတ်ဆိတ်နေသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အခြားသော အရပ်မျက်နှာများမှ ပုံရိပ်အချို့သည်လည်း လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျောက်လိ၏ ဘေးနားတွင် စုရုံးလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာကျောက်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာကိစ္စ ပေါ်လာလို့လဲ... စံအိမ်တော်ထဲကို တစ်စုံတစ်ယောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာလား။"

ထိုသူများမှာလည်း သွေးချီစွမ်းအင် ပြည့်ဝနေကြပြီး ရှေ့ဘက်ခြံဝင်းရှိ အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ကျောက်လိသည် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး... အားလုံး ပြန်ကြတော့။"

ထိုသူများမှာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်သွားကြသည်။ စောစောက အခြေအနေမှာ ဘာမှမဟုတ်သည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျောက်လိက ဘာမှ ထပ်ပြောလိုပုံ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ မိမိတို့ တာဝန်ကျရာ နေရာများသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။

ကျောက်လိသည် မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် ခေတ္တမျှ ရပ်နေပြီးနောက် ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အကြီးဆုံးသော ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစေခံများနှင့် အစေခံမများ အားလုံး ကျောက်လိကို မြင်သည်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေပေးကြပြီး မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မပြုကြချေ။

ကျောက်လိသည် စံအိမ်တော်သခင်၏ စာပေဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ။"

စာပေဆောင်အတွင်းမှ ခံ့ညားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါး ပွင့်သွားသည်။

ရှေးမူမပျက် ခေတ်ဆန်လှသော စာပေဆောင်အတွင်း၌ အမွှေးနံ့သာနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး ဘေးနားရှိ ခရမ်းရောင် သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

"စံအိမ်တော်သခင်။"

ကျောက်လိက ထိုအမျိုးသားကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ လက်ရှိ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ သခင်ဖြစ်သူ ချန်ကွမ် ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်သည် ဝင်လာသူမှာ ကျောက်လိ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာကျောက် ပါလား... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောက်လိက ဘေးနားရှိ အစေခံမလေးများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ကွမ်၏ အကြည့်က အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အစေခံမလေးများကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အစေခံမလေးများ ထွက်သွားပြီးနောက်မှ ကျောက်လိက ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အခုလေးတင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက် စံအိမ်တော်ကို လာရောက် စူးစမ်းသွားပါတယ်။ ဘာခြေရာလက်ရာမှ မရှိဘူး၊ ညဘက် ဝိညာဉ်ခရီးနှင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးသွားတာပါ။"

"ဝိညာဉ်ခရီးနှင်တယ် ဟုတ်လား... အဆင့် ၆ လား။"

ချန်ကွမ် ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

မြို့တော်တစ်ခုလုံး၊ တာ့ယွမ် တော်ဝင်နက္ခတ်ဌာန တစ်ခုလုံးတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ အရေအတွက်မှာ ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိပြီး အဆင့် ၇ အထက်မှာမူ တစ်ရာပင် မပြည့်ချေ။ အဆင့် ၆ ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

အဆင့် ၆ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ဦးကို ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်အား ညဘက် စူးစမ်းရန် စေခိုင်းနိုင်သူမှာ အရှိန်အဝါ အကြီးဆုံးသော မင်းညီမင်းသားများပင်လျှင် လုပ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ချန်ကွမ် စဉ်းစားမိသည်မှာ တာ့ယွမ် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စု သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုက ဘာကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာကို လွှတ်ပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို ညဘက် စူးစမ်းခိုင်းရသနည်း။

သူ ချန်ကွမ်သည် ရာထူးကို ဆက်ခံကတည်းက အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းဂဏ တိုက်ပွဲများတွင်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ လာဘ်ငွေ အနည်းငယ် ရယူခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုကိစ္စလေးအတွက်နှင့် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုက စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ လွှတ်ပြီး စစ်ဆေးလောက်သည်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ချန်ကွမ် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား။"

အဆင့် ၆ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာဆိုသည်မှာ တော်ဝင်နက္ခတ်ဌာနတွင်ပင် ၂၀၊ ၃၀ ခန့်သာ ရှိပြီး ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူတိုင်းမှာ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

"မသိရပါဘူး။"

ကျောက်လိက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အဆင့် ၆ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာက ညဘက် ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ပြီး စူးစမ်းတာဆိုတော့ သိုင်းပညာက အဆင့် ၃ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်နေမှ သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်အနားမှာ ကပ်နေမှပဲ ခြေရာလက်ရာကို ဖမ်းမိနိုင်မှာပါ။" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အကြောင်းမူကား စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများမှာ ပျံသန်းနိုင်သလို မြေငုပ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိကြသည်။ သိုင်းသမားများမှာ အဆင့် ၄ ဆိုသော လူသားလွန် အဆင့်သို့ ရောက်နေလျှင်ပင် မြေအောက်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုး၍ မရနိုင်သဖြင့် ခြေရာခံလိုက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချန်ကွမ်သည် ခေတ္တမျှ ဆိတ်ဆိတ်နေသွားသည်။ သူသည် မကြာသေးခင်က မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သေချာ ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း မည်သည့် ပြဿနာမျှ ရှာမတွေ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါက ပုံမှန် စစ်ဆေးမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စံအိမ်တော်သခင် အဲဒီလို ထင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

ကျောက်လိက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူလည်း ဘာကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို လာရောက် စူးစမ်းသည်ကို မသိပေ။ လာရောက် သတိပေးခြင်းမှာ ချန်ကွမ် ပြဿနာကြီး တစ်ခုခုထဲ ရောက်နေမည်ကို စိုးရိမ်၍သာ ဖြစ်သည်။ ချန်ကွမ် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်မှသာ သူလည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"အင်း။"

ချန်ကွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျောက်လိ၏ အကြည့်က ချန်ကွမ်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစာကြောင်း အနည်းငယ်က တကယ်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်လှတာပဲ။ ဒါ စံအိမ်တော်သခင်ရဲ့ လက်ရာလား။"

ချန်ကွမ်က ရယ်လိုက်ပြီး "ဒါက ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာပါ။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ လူငယ်ဆိုတော့ နည်းနည်း စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ မပျက်စေခဲ့ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး။"

ကျောက်လိ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ကဗျာကို နှစ်ခေါက်ခန့် သေချာ ရေရွတ်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စံအိမ်တော်သခင် ဘာကိစ္စမှ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး။"

ချန်ကွမ်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျောက်လိကို စာပေဆောင် အပြင်အထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပြန်လည် ဝင်လာကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ထိုစာရွက်ကို ကြည့်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ချန်မုနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်သားများစွာ ရှိပြီး သူ၏ သားအရင်းလည်း မဟုတ်ရာ၊ ထိုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိသော သူများထဲမှ တစ်ယောက် နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားလျှင်ပင် သူ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ကွမ်သည် ထိုစာရွက်ကို ဘေးသို့ ပစ်ထားလိုက်သည်။

ထို 'မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ အထက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားလေသည်' ဆိုသော စာကြောင်းမှာ လူငယ်တို့၏ မာန်မာနများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ အကယ်၍ သူက တစ်ခုခု ထပ်မံ ဆုချလိုက်ပါက ထိုလူငယ် မည်မျှအထိ မာန်တက်သွားမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

နားလည်ပေး၍ ရသော်လည်း အားမပေးသင့်ပေ။