အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂) မတ်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရတာလဲ

ထိုအချိန်ရောက်မှသာ အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများအားလုံး အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ သတိဝင်လာကြသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အစေခံမများက ဝမ်သခင်မကို ကမန်းကတန်း သွားရောက်တွဲထူကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ယွဲ့ဟုခေါ်သော အစေခံမက ချန်မုကို အံကြိတ်စိုက်ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဝမ်သခင်မ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဆင့် ၉ သိုင်းသမားသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ချန်မု၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး သိုင်းပညာ မကျင့်ဖူးသူဖြစ်ရာ သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်ပင် အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု သူမ တွေးထားသည်။

သို့သော်။

သူမ အနားသို့ မရောက်လာမီမှာပင် ချန်မုက သူမကို အေးစက်စက် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် ရှောင်ယွဲ့ တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ရေခဲတိုက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော သိုးမွေးအင်္ကျီကို အချွတ်ခံလိုက်ရပြီး အေးခဲနေသော ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းရည်များထဲတွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် ရပ်နေရသကဲ့သို့၊ အေးစက်စူးရှသော အအေးဒဏ်က ခေါင်းမှနေ၍ ခြေဖျားအထိ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကြည့်ပဲ။

ဤကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးကို ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၌ အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော သခင်ကြီးများထံတွင်သာ သူမ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

အခြားသော အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများမှာလည်း ချန်မု၏ အကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး လေအေးများ တစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်မိကာ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြတော့ချေ။

"နင်တို့ ဘာကြောက်နေကြတာလဲ။ သူက သာမန်..."

ဝမ်သခင်မ ကိုယ်တိုင်လည်း ချန်မု၏ အကြည့်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားပင် မဆုံးလိုက်။

ဖြန်း...

ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံ တစ်ချက် ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ ပါးစပ်ပိတ်သွားရုံသာမက မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့သည်။

အစေခံမ နှစ်ယောက်ကသာ တွဲမထားလျှင် ဤတစ်ချက်ကြောင့် နှင်းရည်များထဲသို့ ထပ်မံ လဲကျသွားဦးမည် ဖြစ်သည်။

အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများ အားလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကြပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြတော့ချေ။

"ထွက်သွားကြစမ်း။"

ချန်မုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားမှသာ အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများမှာ သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့် ရသွားသကဲ့သို့ မေ့မြောနေသော ဝမ်သခင်မကို ကမန်းကတန်း တွဲမကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

နင်းသခင်မ၏ ခြံဝင်းထဲမှ မူလ အစေခံမ နှစ်ယောက်နှင့် အဘွားကြီး နှစ်ယောက်သာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နင်းသခင်မမှာ ချန်မု စတင် လှုပ်ရှားကတည်းက ကြောင်အမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ချန်မု လှည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်မိပြီး မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ လျှံကျလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"မတ်... မတ်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရတာလဲ..."

သူမ ရင်ထဲမှ အားကိုးရာ တိုင်ထောက်ကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စောစောက အခိုက်အတန့်လေးတွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အလင်းရောင်များ အသံတိတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တိုင်ထောက်အသစ်တစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် လုံးဝ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နောင်တတရားများ အဆုံးမရှိ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဘာကြောင့်များ ပြဿနာကို ဒီလောက်အထိ ကြီးကျယ်သွားအောင် လုပ်မိပါလိမ့်။ သူမသာ အနည်းငယ် ပိုမြန်မြန် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့လျှင် ချန်မုကို ဆွဲထားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သည်။

"ရပါပြီ။"

ချန်မုက နင်းသခင်မ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "မရီး ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အားလုံးကို ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပါ့မယ်။ ဒီနေ့ မရီး အတော်လေး လန့်သွားပြီဆိုတော့ အခန်းထဲ ပြန်နားလိုက်ပါတော့။"

စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင် ချန်မုက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နင်းသခင်မ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လက်က နင်းသခင်မ၏ ဆံစများနှင့် ထိမိချိန်မှသာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ထိရုံသာ ထိကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ယခင် ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်များက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးမှုမှာ မကြာသေးမီကစ၍ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခေတ်သစ်လူသား တစ်ယောက်၏ အကျင့်များက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် မရီးလေး၏ ခေါင်းကို အမှတ်တမဲ့ ပွတ်သပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်း။ တကယ်တော့လည်း သိပ်မငယ်လှပါဘူး။

ဒီခေတ်ကာလက အသက် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ် ဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ပြုကြသည့် အရွယ်မဟုတ်ပါလား။

ယခင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ တည်ကြည်ရင့်ကျက်သည့် အသွင်အပြင်များက နင်းသခင်မ၏ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည် ဆိုသော အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုရောင်ဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားရာမှ အသက်ငယ်ရွယ်သည့် အမှန်တရားက ရုတ်တရက် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

သို့တိုင်အောင်၊ ယခင်ဘဝကပင် သူ ဤသို့သော မိန်းကလေးမျိုးကို သိပ်မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ မိမိကိုယ်တိုင် အနစ်နာခံကာ သူ့ကို အပူမကူးစေလိုသော ဤသဘာဝလေးကို ချန်မု အတော်လေး သဘောကျမိသည်။ ယခင် ချန်မု၏ မသေဆုံးမီ စွဲလမ်းမှုသာ မရှိခဲ့လျှင်ပင် နင်းသခင်မ၏ အခြေအနေကို သူ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"......"

ဘေးနားရှိ အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများက ချန်မု၏ မရည်ရွယ်ဘဲ စည်းကျော်သွားသော အပြုအမူလေးကို မြင်လိုက်ကြသော်လည်း၊ အားလုံးက ကမန်းကတန်း ခေါင်းငုံ့ကာ နှာခေါင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဘာမှ မမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

နင်းသခင်မမှာလည်း အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မတ်လေး သိရဲ့လား... ချန်ရှင်းက အခု မြို့တော်တပ်မတော်ရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်နေပြီ။ ဒီနေ့ ကိစ္စအတွက် မတ်လေးကို အလွယ်တကူ ကျေအေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ ကိစ္စမရှိပါဘူးလို့။ မရီးက ကျွန်တော့်ကို မယုံလို့လား။"

"ဘယ်လိုလုပ် မယုံဘဲ နေပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့်..."

နင်းသခင်မက မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်မုကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စကြောင့် ချန်မု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူမ၏ အမှားကို မည်သို့ ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည်ကို သူမ မသိတော့ချေ။

သို့သော် ချန်မု၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းကာ စိတ်ချယုံကြည်ရသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ချက်ချင်း ပြေပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

"ကဲပါ... အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေပြီ။ မရီးက သွေးချီစွမ်းအင်လည်း အားနည်းနေတာဆိုတော့ အခန်းထဲ စောစောပြန်နားလိုက်ပါ။"

"ကျွန်တော်လည်း ပြန်တော့မယ်။"

ချန်မုက နင်းသခင်မ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အပြင်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဤစကားက နင်းသခင်မ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သူမကို အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားစေပြီး ပါးပြင်မှနေ၍ နားရွက်ဖျားအထိ ရဲတက်သွားကာ ခဏတာမျှ ခြေလှမ်းပင် မခိုင်ချင်တော့အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

သွေးချီလား။ အားနည်းနေတာလား။

ဒီရက်ပိုင်း သူမ တကယ်ပဲ... ဒါပေမယ့် ချန်မုက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ပါးစပ်ကနေ ထုတ်ပြောရက်ရတာလဲ။

"မတ်လေး ပြောသွားတဲ့ စကားတွေကို နင်တို့ အားလုံး မေ့ပစ်လိုက်ကြ။"

ချန်မု၏ ကျောပြင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နင်းသခင်မက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ စိတ်ခံစားချက်များကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ခေါင်းငုံ့နေသော အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အစေခံမများနှင့် အဘွားကြီးများ အားလုံး အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ချန်မုကမူ သူ၏ စကားကြောင့် နင်းသခင်မ အထင်လွဲသွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့် နင်းသခင်မ၏ သွေးချီစွမ်းအင် အားနည်းနေသည်ကို တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ အချိန်ကာလနှင့် မဆိုင်ဘဲ မွေးရာပါ အားနည်းမှုမျိုး ဖြစ်ရန် အလားအလာ ပိုများသည်။

သာမန် အားဆေးရည်များက သိပ်ပြီး အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက စောစောကတည်းက ပြန်လည် ကောင်းမွန်နေမည် ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ ကိုယ်တိုင် ရှားပါးသော အားဆေးရည်များ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော သဘာဝ နတ်သစ်သီးများကို ရှာဖွေပေးရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မုလည်း များများစားစား ဆက်မတွေးတော့ပေ။

မိမိ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်ခြံဝင်းရှိ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုဝိညာဉ်မီးသွေးတုံးကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ချထားသော ကြယ်နက်သံရိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သာမန် ချန်ရှင်း ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ သူ အချိန်ကုန်ခံပြီး ဂရုစိုက်နေရန် လုံးဝ မထိုက်တန်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ အများဆုံး ဂရုစိုက်နေသည်မှာ သူ သန့်စင်သွန်းလုပ်မည့် ဓားပျံပင် ဖြစ်သည်။ ဓားပျံ ရှိလာမှသာ အမှန်တကယ် တန်ခိုးရှင် တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မီးသွေးကို မီးညှိလိုက်သည်။

ချန်မုက ဝိညာဉ်အမြင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စုစည်းစမ်း။"

ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ အနီးနားရှိ နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလာပြီး မီးသွေးပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်ငယ်လေးဆီသို့ စီးဆင်းသွားကြသည်။

အဝါရောင် မီးတောက်ငယ်လေးမှာ နောက်တစ်ခဏမှာပင် ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး အပြာရင့်ရောင် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အပူချိန်ရော အရွယ်အစားပါ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်မီးလျှံ။

ဤသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများသာ ခြယ်လှယ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

ချန်မုက များများစားစား တွေဝေမနေတော့ဘဲ ဘယ်ဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ထိုကြယ်နက်သံရိုင်းမှာ အသံတိတ် လွင့်မျောလာပြီး အပြာရင့်ရောင် မီးလျှံပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ လောင်ကျွမ်းခံရတော့သည်။

ကြယ်နက်သံရိုင်းမှာ အလွန် မာကျောပြီး မီးဒဏ်ကိုလည်း အလွန် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် ကောင်းမွန်သော ပန်းပဲဖိုနှင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော မီးသွေးများ ရှိမှသာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အရည်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်ပေမည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ။

ထိုအပြာရင့်ရောင် ဝိညာဉ်မီးလျှံ၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် သံရိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုလုံး အနီရဲရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချန်မုက တစ်ဖက်မှ မီးရှို့နေသလို ညာဘက်လက်ချောင်းများကိုလည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အထဲရှိ အညစ်အကြေးများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး အသန့်စင်ဆုံး ကြယ်နက်သံကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ထိုကြယ်နက်သံမှာ ထပ်မံ လောင်ကျွမ်းခံရပြီး ပိုပို၍ ပျော့ပျောင်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် နီရဲနေသော သံရည်ပူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောကာ ပုံသဏ္ဌာန် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

ချန်မုက အတော်လေး အဆင်ပြေပြီဟု ထင်သောအခါ လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ တစ်ချက် ခြစ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ကွဲစမ်း။"

ထိုနီရဲနေသော သံရည်ပူမှာ ချန်မု၏ လက်ချောင်း တစ်ချက် ခြစ်ဆွဲမှုအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် အသံတိတ် ကွဲထွက်သွားပြီး ညီမျှသော သုံးပိုင်း ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသံရည်ပူ သုံးပိုင်းမှာ ဝိညာဉ်မီးလျှံမှ ခွဲထွက်သွားပြီးနောက် ချန်မု၏ ခြယ်လှယ်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာတော့သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ချန်မုက စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် သန့်စင်ပေးပြီး တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာသော ဓားပျံထဲတွင် မိမိ၏ အမှတ်အသားများကို ရေးထွင်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်ကာ ကြယ်နက်သံကို ထပ်မံ သန့်စင်ပေးပြီး ပိုမို ထက်မြက်ကာ မာကျောလာစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော ဓားသွား သုံးခု လေထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အပေါ်ယံ ကြည့်လျှင် သေးသွယ်ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ထိုအရာမှာ သိုင်းသမားများ၏ အမြင်အရသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ၏ လက်ထဲတွင်မူ ဤအရာမှာ ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး သရဲတစ္ဆေများကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော ဓားပျံများပင် ဖြစ်သည်။

ဓားပျံများ တဖြည်းဖြည်း အေးခဲလာပြီး နီရဲသော အရောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်မုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ရေးဆွဲလိုက်ရာ ဓားပျံ သုံးလက်၏ လက်ကိုင်ပိုင်းများတွင် မတူညီသော စာလုံးများ အသီးသီး ပေါ်လာတော့သည်။

ထျန်းဝမ်။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံး ဓားပျံပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးဖြစ်သည်။

ဒုတိယ ဓားပျံပေါ်တွင် ချန်မုက ယွမ်ဟုန် ဟု ရေးသားခဲ့ပြီး တတိယ ဓားပျံကိုမူ ထိုက်အာ ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာ။

နောက်ဆုံး စာကြောင်း ရေးဆွဲအပြီးတွင် ဓားပျံ သုံးလက်ပေါ်ရှိ အနီရင့်ရောင်များလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များသာ တောက်ပနေကာ ချန်မု၏ ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်ထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

"ပြီးသွားပြီ။"

ချန်မုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

သူက စိတ်အာရုံကို ညွှတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဓားပျံ သုံးလက်မှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် မျဉ်းကွေးများအတိုင်း ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပေါ်လာကာ သံတူရွင်း တစ်ချောင်းကို အလွယ်တကူပင် အပိုင်းပိုင်း အစအနများ ဖြစ်အောင် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

ထို့အပြင် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိဘဲ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်မှာ သံထည်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံး တစ်တုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"သွားစမ်း။"

ချန်မုက အာရုံကို စုစည်းလိုက်သည်။

ယွမ်ဟုန် နှင့် ထိုက်အာ တို့မှာ သူ၏ ဘေးနားတွင် ငြိမ်သက်နေပြီး ထျန်းဝမ် မှာမူ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လေကိုခွဲကာ ပျံသန်းထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြေလှမ်းတစ်ရာ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဝေးရှိ ခြံဝင်းတစ်ခု၏ အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းကို အသံမထွက်စေဘဲ ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

ချန်မုက စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ၏ စွမ်းအားကို စောစောကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပြီး အဆင့်တူချင်းဆိုလျှင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများက ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် မိမိပိုင် ဓားပျံကို အမှန်တကယ် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိုတစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုအောက်ရှိ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရမှသာ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ၏ စွမ်းပကားကို အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသာ ဆန္ဒရှိလျှင်။

ထျန်းဝမ် ဓားပျံ၏ ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး စိတ်တစ်ချက် ကူးလိုက်ရုံဖြင့် မြေကြီးကို ခြေလှမ်းတစ်ရာ အရှည်ရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုဖြစ်အောင် ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤသည်မှာ အဆင့်တူ သိုင်းသမားများ လုံးဝ မမှီနိုင်သော စွမ်းပကားပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက လက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။

ရွှီး...

အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထျန်းဝမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး ယွမ်ဟုန်၊ ထိုက်အာ တို့နှင့် ယှဉ်တွဲကာ ချန်မု၏ လက်ဖဝါး အထက်တွင် လွင့်မျောနေသည်။ သူ စိတ်အာရုံကို ညွှတ်လိုက်သည်နှင့် အားလုံးက အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မုက မတ်တပ်ရပ်ကာ ခြံဝင်းအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အဆုံးအစမရှိသော နှင်းဖြူဖြူများက ကောင်းကင်ယံမှ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထပ်မံ ကျဆင်းလာသည် မသိဘဲ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ပထမဆုံး နှင်းကျစဉ်ကနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ရပ်ကာ နှင်းများကို ကြည့်နေသူမှာ သာမန် လောကီသား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။