အခန်း ၂၃

အခန်း (၂၃) ဟေးရွှေဂိုဏ်း

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် ရန်ယန်သည် ဟေးရွှေဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ယူဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရန်ယန်၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို ချန်မု အမြဲတမ်း ကျေနပ်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို အနားတွင် အမြဲခေါ်ထားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်မု၏ ဘေးနားတွင် အလုပ်လုပ်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက်တော့ လိုအပ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ရန်ယန်မှာလည်း အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်သူဖြစ်သည်။ ချန်မု၏ အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိချိန်မှစ၍ ရိုးရိုးသားသားနှင့် သတိထားနေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ စည်းကျော်သည့် လုပ်ရပ်မျိုး တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။

ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာ လူယုံအဖြစ် ထားရှိရန် မသင့်တော်သော်လည်း ခိုင်းစေရန်အတွက်မူ အလွန် သင့်တော်ပေသည်။

"သခင်လေး... အဲဒီ ဟေးရွှေဂိုဏ်းက တုန်းလင်လမ်းမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုပါ။ အဲဒီက လမ်းလေးလမ်းကို ကြီးစိုးထားပြီး လူသုံးဆယ်လောက် ရှိပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငွေတွေ အများကြီး ကောက်ခံပေမယ့် အများစုကိုတော့ အထက်လူကြီးတွေကို ပေးကမ်းရာမှာ သုံးပစ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်း မြို့စောင့်တပ်က သူတို့ကို မျက်စိတစ်ဖက်ပိတ် ခွင့်လွှတ်ထားကြတာပါ။"

ချန်မု ဘာကြောင့် ဤအရာများကို စုံစမ်းခိုင်းသနည်းဟု ရန်ယန်က မမေးမြန်းခဲ့ဘဲ သူ စုံစမ်းသိရှိလာသမျှကို တစ်ခုချင်းစီ အစီရင်ခံလေသည်။

စံအိမ်တော်၏ အစေခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ သတင်းစုံစမ်းသည့် ကွန်ရက်တစ်ခုလည်း ရှိပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အသုံးမပြုသော်လည်း ယခု ချန်မုက အမိန့်ပေးလာသောအခါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ စုံစမ်းခဲ့ပြီး ရရှိလာသော သတင်းများမှာလည်း အများစုက တိကျသေချာလှသည်။

"ဒါဆိုရင် ဟေးရွှေဂိုဏ်းက မြို့စောင့်တပ်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာပေါ့။"

ရန်ယန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

မြို့စောင့်တပ်သည် မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူရပြီး အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်၊ အလယ် ဟူ၍ တပ်ဖွဲ့ ငါးဖွဲ့ ခွဲထားသည်။ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် တပ်ဖွဲ့များ၏ တပ်မှူးများမှာ အဆင့် ၆ အရာရှိများဖြစ်ပြီး ဒုတိယတပ်မှူးများမှာ အဆင့် ၇ ဖြစ်ကြသည်။

အလယ်တပ်ဖွဲ့မှာမူ အဆင့်ပိုမြင့်ပြီး တပ်မှူးချုပ်မှာ အဆင့် ၅ အရာရှိ ဖြစ်ကာ ဤရာထူးမှာ အတော်လေး မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။

ရန်ယန်က ချန်မု၏ စကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟေးရွှေဂိုဏ်းလို အောက်ခြေဂိုဏ်းငယ်လေးက မြို့စောင့်တပ်နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်ပါ့မလဲ။ လွန်ရောကျွံရော ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းဟိုင်က ဒုတိယတပ်မှူး တစ်ယောက်ယောက်ကို မိန်းမတွေ၊ ငွေတွေ ပေးကမ်းပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ထားတာလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အောက်ခြေလူတန်းစားများတွင်လည်း သူတို့အချင်းချင်း အထင်သေးမှု အဆင့်ဆင့် ရှိကြသည်။ ရန်ယန်ကဲ့သို့ စံအိမ်တော်ကြီးမှ အစေခံများသည် ဟေးရွှေဂိုဏ်းကဲ့သို့ ရမ်းကားသော ဂိုဏ်းများကို အလွန် အထင်သေးကြသည်။ ထိုသို့ အထင်သေးခြင်း၏ တစ်ဝက်မှာ မနာလိုမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သူက စံအိမ်တော်မှ အစေခံဖြစ်သဖြင့် အပြင်ရောက်လျှင် အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိပြီး ဟေးရွှေဂိုဏ်းသားများကပင် သူ့ကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံကြရသည်။ သို့သော် သူက ဟေးရွှေဂိုဏ်းသားများကဲ့သို့ တစ်နေကုန် လမ်းသလားကာ မိန်းမလိုက်စားနိုင်ခွင့်တော့ မရှိချေ။

"ငါ သူတို့ကို အထင်ကြီးလွန်းသွားတာပဲ။"

ချန်မုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ယခု သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ ဟေးရွှေဂိုဏ်းနှင့် မြို့စောင့်တပ်တို့ မည်သို့ပင် ပူးပေါင်းထားစေကာမူ ၎င်းတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်မှာ လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်သွားရုံသာ ရှိမည်။

ယခုသိရပြီ ဖြစ်သဖြင့် များများစားစား တွေးတောနေရန် မလိုတော့ပေ။

"မင်း သွားလို့ရပြီ။"

ချန်မုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရန်ယန်ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။

တုန်းလင်လမ်း... ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သိပ်မရှိလှပေ။ မြို့တော်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး လမ်းမများ အသွယ်သွယ် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။ ယခင်က သူသည် အပြင်ထွက်လေ့ သိပ်မရှိသဖြင့် ဝေးလံသော လမ်းများအကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိချေ။

ရန်ယန်၏ ပြောပြချက်အရ တုန်းလင်လမ်းမှာ မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အစွန်အဖျားတွင် ရှိပြီး အဝေးလံဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ရာ အရှုပ်ထွေးဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုနှင့် နီးလေလေ လုံခြုံရေး ပိုကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ရှင်းဟွာအရက်ဆိုင် ကဲ့သို့သော နေရာများအနီးရှိ လမ်းများတွင် နေ့စဉ် ကင်းလှည့်သူများ ရှိပြီး အရေးကြီးသော သူဌေးသားများ သို့မဟုတ် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

အစွန်အဖျား နေရာများကိုမူ ထိုသူဌေးသားများ လာရောက်လေ့ မရှိသဖြင့် သာမန် ပြည်သူများ ဘာဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးလှဘဲ ကင်းလှည့်သူများလည်း မရှိကြချေ。

ဤသည်မှာ ဟေးရွှေဂိုဏ်းကဲ့သို့ ဂိုဏ်းငယ်လေးများ ရှင်သန်နိုင်ခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိန်းချုပ်မည့်သူ မရှိသောကြောင့်တည်း။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်မု မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

……

တုန်းလင်လမ်း။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ရှေ့ရှိ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လမ်းများမှာလည်း နေရာအနှံ့ ပျက်စီးနေပြီး ချိုင့်ခွက်များ၊ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤနေရာတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူ အများစု၏ အဝတ်အစားများမှာ ဖာထေးထားသော အရာများကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး ရွှံ့များ ပေကျံနေတတ်သည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောဆိုခြင်း သိပ်မရှိဘဲ ခပ်သုတ်သုတ်သာ သွားလာနေကြသည်။

ရုတ်တရက်။

ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တဲအိမ်တစ်လုံးရှေ့တွင် လူအချို့က မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အိမ်ထဲမှနေ၍ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်နေကြပြီး မိန်းကလေး၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

အိမ်ထဲမှ အသက် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာပြီး ထိုလူများကို အားကုန်ဆွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်ကြစမ်း။ ငါ့အစ်မကို လွှတ်ပေး။"

ဤဆူညံသံများက လမ်းပေါ်ရှိ လူအများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားသည်။

"ဖယ်စမ်း။"

လူတစ်ယောက်က ဟောက်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်လေးကို မြေကြီးပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများ ဝိုင်းကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသော လျိုဆန်းအမည်ရှိသူက လှောင်ပြုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ မိသားစုက ငါတို့ဆီက ငွေချေးထားတာ တစ်နှစ်လောက် ရှိနေပြီ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သဘောကောင်းလို့ အချိန်ဆွဲခွင့် ပေးထားတာကို မင်းတို့က ကျေးဇူးမသိတတ်ဘဲ အခုထိ ပြန်မဆပ်သေးဘူး။"

"အခု ဂိုဏ်းချုပ်က ငွေပြန်တောင်းခိုင်းတယ်။ မူလကတော့ မင်းအစ်မကို ပြည့်တန်ဆာရုံ ရောင်းစားမလို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းချုပ်က သဘောကောင်းလို့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သိမ်းပြီး အကြွေးကြေအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးမယ်တဲ့။ မင်းက ဒီမှာ လာပြီး ဆူပူနေသေးတယ်... တကယ့်ကို အခြေအနေ မသိတဲ့ကောင်။"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်နေသူများ အားလုံး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဟေးရွှေဂိုဏ်း၏ အကျင့်စရိုက်ကို မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင် မည်သူကမျှ ဟေးရွှေဂိုဏ်းကို အလွယ်တကူ မစော်ကားရဲသလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သူတို့က ငွေကြွေးကိစ္စကို အကြောင်းပြထားသဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

လူအများအပြားက ခေါင်းခါကာ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူ အချို့ကမူ သက်ပြင်းချကာ ရုန်းကန်နေသော မိန်းကလေးကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေကြသည်။

"အလကား လျှောက်ပြောမနေနဲ့။"

ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ လဲကျသွားသော ကျိဖန်းက ရုန်းကန်ထလာပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငွေသုံးလျန်ပဲ ချေးထားတာကို၊ ဆယ်လျန် ပြန်ဆပ်ပြီးတာတောင် အကြွေးမကြေသေးဘူးဆိုတာ ဘယ်လို ဥပဒေမျိုးလဲ။"

လျိုဆန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ တပည့် နှစ်ယောက်နှင့်အတူ မိန်းကလေးကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ကျိဖန်းက မျက်လုံးများ နီရဲကာ ပြေးဝင်လာပြီး လျိုဆန်းကို အတင်းဆွဲထားလိုက်သည်။ လျိုဆန်းကို ဆွဲ၍ မရသော်လည်း သူ၏ အင်္ကျီလက်ကိုမူ တစ်ဝက်ခန့် စုတ်ပြဲသွားစေသည်။

"ခွေးကောင်..."

လျိုဆန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိလန်ကို လွှတ်ကာ ကျိဖန်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်သည်။

ကျိဖန်းက အစွမ်းကုန် ပြန်လည်ခုခံသော်လည်း ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက လျိုဆန်း၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ သုံးလေးချက်ခန့် အကန်ခံရပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သွေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မရိုက်ပါနဲ့တော့။"

ကျိလန်က ငိုယိုကာ "ရပ်လိုက်ပါ... ရှင်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဟွန့်"

"အခြေအနေကို မသိဘူး။"

လျိုဆန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ အားကုန် တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ကျိလန်က ကျိဖန်း၏ အခြေအနေကို သွားကြည့်ချင်သော်လည်း လျိုဆန်းတို့က အတင်းဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် လဲကျနေသော မောင်ဖြစ်သူကို မျက်ရည်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်လုပ်ကာ ပါသွားရတော့သည်။

ကျိဖန်းသည် ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် ထိုအတိုင်း လဲကျနေသည်။ ခဏအကြာမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခဲစွာ ထူမလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ ဝိညာဉ်လွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများက အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ကျိလန် ပါသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသည်။ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ "အစ်မ... အစ်မ..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

အနီးနားရှိ လူအချို့က ကျိဖန်း ထလာသည်ကို မြင်သောအခါ အသံတိတ် လူစုကွဲသွားကြသည်။ အဘိုးအို တစ်ယောက်ကသာ "ကျိဖန်းက ကလေးလိမ္မာလေးပါကွာ" ဟု သက်ပြင်းချကာ သူ၏ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အသံတိတ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲဒါ ဟေးရွှေဂိုဏ်းက လူတွေလား။"