အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) အံ့အားသင့်ဖွယ်

ကျိဖန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးပုံရပြီး သာမန်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး လမ်းသွယ်အနောက်ဘက်မှ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျှောက်လာသော လူငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ကျိဖန်းသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ကာ၊ အက်ကွဲပြီး ထုံထိုင်းနေသော အသံဖြင့် "အင်း" ဟုသာ တိုးတိုးလေး အသံပြုလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်က အဝေးသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိဖန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းအစ်မကို ကယ်ချင်လား။"

ကျိဖန်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပြန်လည် တောက်ပလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုလူငယ်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အစ်မကို ကယ်ပေးနိုင်လို့လား။ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်... ငွေဆယ်လျန် ရရင် ရပါပြီ။"

ချန်မုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ ငွေမရှိဘူး။ မင်းအစ်မကို ပြန်သွားကယ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိလား။ ရဲတယ်ဆိုရင် ရှေ့ကနေ လမ်းပြ၊ ဟေးရွှေဂိုဏ်းကို သွားမယ်။"

လူငယ်လေးမှာ ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ချေ။

ချန်မုက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မရဲဘူးဆိုရင်လည်း နေတော့။"

ဤစကားကြောင့် ကျိဖန်း တစ်ယောက် ချက်ချင်း သွေးဆူသွားသည်။ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော အစ်မဖြစ်သူ ကျိလန်၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားကာ အံကိုကြိတ်လျက် "အစ်မသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်တော်လည်း ဆက်အသက်မရှင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်းနှင့်ပင်။

ချန်မုကို ကျော်တက်ကာ ဟေးရွှေဂိုဏ်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်သွားတော့သည်။

ချန်မုကမူ ခြေလှမ်းများကို မှန်မှန်သာ လျှောက်ကာ ကျိဖန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းသွယ်အချို့ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် တစ်ဆက်တည်း တည်ဆောက်ထားသော တဲအိမ်တန်းများရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤတဲအိမ်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဆက်စပ် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သေသပ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုဟုပင် ခေါ်၍ မရသော်လည်း ဧရိယာမှာမူ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းကာ အိမ်ခြေများစွာ ပါဝင်နေသည်။

တံခါးကြီးကို ပိတ်ထားသည်။

အထဲမှ ရယ်မောသံများ အခါအားလျော်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီကောင်မကို ဖမ်းလာနိုင်ပြီလား။"

"အင်း၊ ဖမ်းလာပြီ။ ကြည့်ရတာ အတော်လေး ချောတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ် ငြီးငွေ့သွားတဲ့အခါ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကို အပျော်အပါးအတွက် ဆုချမလား မသိဘူး။ တကယ်လို့ ဆုချခဲ့ရင် မင်းကောင်... အရင်တစ်ခေါက်ကလို သေအောင် မလုပ်ပစ်နဲ့ဦး။"

"မလုပ်ပါဘူး... အရင်တစ်ခေါက်က မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ။"

တဲအိမ်တန်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရိုင်းစိုင်းယုတ်မာသည့် စကားသံများကြောင့် ကျိဖန်း၏ ဒေါသများက ငယ်ထိပ်အထိ ဆောင့်တက်သွားတော့သည်။ နောက်ကွယ်မှ ချန်မုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးကြီးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မိမိ၏ အစ်မဖြစ်သူ ဤကဲ့သို့သော စော်ကားခံရမှုမျိုးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရမည်ဆိုပါက သူလည်း ဆက်လက် အသက်မရှင်လိုတော့ပေ။ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သေပါစေ၊ သရဲတစ္ဆေဘဝသို့ ရောက်သွားလျှင်လည်း ဟေးရွှေဂိုဏ်းသားများကို ငရဲပြည်အထိ ဆွဲခေါ်သွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကျိဖန်းက တံခါးကို အရူးအမူး ကန်ကျောက်ရင်း "ဟေ့ကောင်တွေ... ငါ့အစ်မကို လွှတ်ပေးစမ်း" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် အားကုန် ကန်ကျောက်လိုက်ပြီးနောက် ဆွေးမြည့်နေသော တံခါးလက်ကိုင်တုံးမှာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး တံခါးရွက် နှစ်ချပ်လုံးမှာလည်း ကျိဖန်း၏ ကန်ချက်ကြောင့် ပွင့်ဟသွားကာ ခြံဝင်းထဲရှိ မြင်ကွင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ကျောက်တုံးများပေါ်၌ ထိုင်နေသော ယောကျ်ားအချို့က ကျိဖန်း အတင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်။

လျိုဆန်းက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျိဖန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းကတော့ တကယ်ကို သေချင်နေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ ကျိဖန်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့အစ်မ ဘယ်မှာလဲ။"

ရန်သူနှင့် တွေ့သောအခါ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး ကျိဖန်းက လျိုဆန်းဆီသို့ မျက်လုံးများ နီရဲကာ ပြေးဝင်သွားသည်။

လျိုဆန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ကျိဖန်းကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် လဲကျသွားအောင် ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ အခြားသူများနှင့် အသံကြား၍ အိမ်ခန်းများထဲမှ ထွက်လာကြသော ဟေးရွှေဂိုဏ်းသား အားလုံးက နံရံများကို မှီကာ ဤမြင်ကွင်းကို ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော်။

ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လျိုဆန်း မြှောက်လိုက်သော လက်သီးမှာ ကျိဖန်းဆီသို့ ရောက်မလာဘဲ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျိဖန်း၏ အတင်း ဝင်တိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"ခွပ်... ဘုန်း... ဘုန်း..."

ကျိဖန်းက မျက်လုံးများ နီရဲကာ လျိုဆန်း၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အဆက်မပြတ် ထိုးကြိတ်ရင်း "ငါ့အစ်မ ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့အစ်မကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေး" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ခြံဝင်းထဲရှိ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လျိုဆန်းက ပြန်လည် ခုခံရန် မကြိုးစားဘဲ ထိုအတိုင်း လဲကျကာ အထိုးခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ လူအချို့က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု တဖြည်းဖြည်း ခံစားမိလာပြီး "ဟေ့ လျိုကြီး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်ကြသည်။

ဘေးနားရှိ လူတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ကျိဖန်းကို ဆွဲဖယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

ကျိဖန်းက လက်သီးများကို ရမ်းသမ်း ထိုးကြိတ်နေရာမှ ထိုလူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးတစ်ချက် ထိသွားသည်။

ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်၏ ရမ်းသမ်း ထိုးကြိတ်မှုက ဘယ်လောက် အားပါမည်နည်း။ သို့သော် ထိုလက်သီးချက် မိသွားပြီးနောက် ထိုလူမှာ မျက်လုံးများ အပြင်သို့ ကျွတ်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပုစွန်ဆိတ်ကဲ့သို့ ကွေးကောက်သွားတော့သည်။

"ခွပ်..."

ခေါင်းကို နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိသွားပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုလူမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှောက်ရက် လဲကျသွားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ သွေးများကလည်း နှာခေါင်း၊ နားရွက်နှင့် ပါးစပ်တို့မှ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာတော့သည်။

ဤအခါကျမှသာ လူအားလုံးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

"ဟေ့... အဋ္ဌမအစ်ကို။"

"သတိထား... ဒီကောင်လေးက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်။ လက်နက်တွေ ယူကြ။"

ခြံဝင်းထဲရှိ ပွဲကြည့်နေသော ဟေးရွှေဂိုဏ်းသား အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အော်ဟစ်ကာ သစ်သားတုတ်များ၊ သံဆူးပါ တုတ်ရိုက်များနှင့် ဓားမကြီးများကို အသီးသီး ဆွဲယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့ အားလုံး ကျိဖန်းကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကျိဖန်းကလည်း သူ၏ လက်သီးက ဘာကြောင့် ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးနေရသနည်း ဟု အံ့သြနေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အစ်မဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ဒေါသများက ပိုမို ကြီးမားနေသဖြင့် ထိုအတွေးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနီးဆုံး လူတစ်ယောက်ဆီသို့ အော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုလူက သစ်သားတုတ်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ ကျိဖန်း၏ ခေါင်းကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

သူက ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းဟိုင် ထံတွင် သိုင်းပညာ သင်ယူဖူးပြီး အနည်းငယ် အောင်မြင်မှု ရထားသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဆင့် ၉ သိုင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သာမန် အရွယ်ရောက်ပြီး ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကိုပင် အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ကျိဖန်းက လက်နက်မဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဟေးရွှေဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ဓားမကြီး မဟုတ်သော်လည်း သာမန် သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်၍ ရနိုင်မည့် အရာမဟုတ်ပေ။ ထိုပိန်လှီသော လက်မောင်းလေးမှာ အပိုင်းပိုင်း ကျိုးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော်။

ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ကျိဖန်း၏ လက်မောင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သောအခါ တုံးတိတိ အသံတစ်သံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရသကဲ့သို့ တုတ်ကို ပြန်လည် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် ထိုလူမှာ ခုခံ၍ မရနိုင်သော အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မြင်းစီးစစ်သည် တစ်ယောက်က အရှိန်အပြည့်ဖြင့် လှံဖြင့် ထိုးချလိုက်သကဲ့သို့ ထိုစွမ်းအားက ရင်ဘတ်မှနေ၍ ကျောဘက်အထိ ဖောက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

"ဝေါ့..."

သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျိဖန်းကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပျော့ခွေ လဲကျသွားတော့သည်။

"စတုတ္ထအစ်ကို။"

ဟေးရွှေဂိုဏ်းသား အချို့မှာ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အစောဆုံး လျိုဆန်းနှင့်အတူ ကျိလန်ကို သွားဖမ်းခဲ့သော ဟေးရွှေဂိုဏ်းသား နှစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ခဏလေးမတိုင်ခင်က အသုံးမကျသော ကောင်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ရာမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂိုဏ်းထဲရှိ အဆင့် ၉ သိုင်းသမား အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ဝမ်လေး ကိုပင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သေမလို ဖြစ်အောင် ထိုးနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"အားလုံး အတူတူ ဝင်တိုက်... မြန်မြန် ဝင်တိုက်ကြ။"

လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အနီးနားရှိ ဟေးရွှေဂိုဏ်းသား အားလုံး အံကိုကြိတ်ကာ ဓားမကြီးများ၊ ဓားရှည်များနှင့် သံဆူးပါ တုတ်ရိုက်များဖြင့် ကျိဖန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဝိုင်းဝန်း ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။ ကျိဖန်းကို အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

ကျိဖန်းက လင်းလက်နေသော ဓားမကြီးများနှင့် လေးလံသော အရှိန်အဝါရှိသည့် သံဆူးပါ တုတ်ရိုက်များ မိမိ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရသောအခါ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိတော့သဖြင့် သေရင်လည်း သေပါစေတော့ဟုသာ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ယူလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိမိမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ခွန်အားများ ကြီးမားလာပြီး လူအချို့ကိုလည်း သတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ငရဲပြည်သို့ အတူတူ သွားကြရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိဖန်းက မရှောင်တော့ဘဲ အနီးဆုံး လူတစ်ယောက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက် သတ်သွားချင်သေးသည်။

"ဘုန်း..."

ထိုလူမှာ ကျိဖန်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလင်းလက်နေသော လက်နက်များ အားလုံး သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း သူက အနည်းငယ်မျှပင် နာကျင်မှုကို မခံစားရချေ။

အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ။

ကျိဖန်းက အားကုန် ရုန်းကန်လိုက်ရာ လက်နက်များ အားလုံး လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ရမ်းသမ်း ဆွဲယူ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်နေသော ဟေးရွှေဂိုဏ်းသားများ အားလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

ဤအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိဖန်းမှာ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ မည်မျှပင် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေပါစေ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ခွန်အားများ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာခြင်းက ထားပါတော့။ ထက်မြက်သော ဓားသွားများ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မိသည်အထိ ဘာမှ မဖြစ်ခြင်းမှာ လုံးဝကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ သူကိုယ်တိုင်တွင် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပေ။

အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများစွာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်မု၏ ပုံရိပ်၌သာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူများလား။

လုံးဝ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသော်လည်း ချန်မုမှလွဲ၍ သူ့ကို ကူညီမည့်သူ အခြား မည်သူမျှ မရှိနိုင်ပေ။ သို့သော် ချန်မုမှာ သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးပုံရပြီး ဤမျှလောက် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေမည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။