အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) ထျန်းကျီးဆောင် (ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် မျှော်စင်)

နံနက်ခင်း။

ချန်မုက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ညလုံး နှင်းကြီးများ ထပ်မံ ကျဆင်းခဲ့သဖြင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး၊ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် အစေခံများစွာက တံမြက်စည်းများ ကိုင်ကာ နေရာအနှံ့ နှင်းလှဲနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသောအခါ အနွေးထည်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားစေသည်။

"သိုင်းပညာကတော့ လေ့ကျင့်မှ ရတော့မယ်။"

ချန်မုက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အခိုးအငွေ့များ ထွက်လာသည်အထိ လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများမှာ ဝိညာဉ်ခရီးနှင်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ပျံ၊ မြေလျှိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန် သွေးသားခန္ဓာကိုယ်သာ ဖြစ်ရာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ် ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ရေရှည်အတွက်တော့ အဆင်မပြေပေ။

သိုင်းသမားများမှာမူ အဆင့် ၉ ရောက်ရုံဖြင့် အပူအအေး ဒဏ်ခံနိုင်ရည်မှာ သာမန်လူထက် အများကြီး သာလွန်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော ဆောင်းရာသီတွင်ပင် လက်ရှည်အင်္ကျီ တစ်ထည်တည်းဖြင့် အပြင်ထွက်နိုင်ပြီး သွေးချီစွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို လုံးဝ မခံစားရချေ။

ရှောင်မေး ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ပင်။

အဆင့် ၉ သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မီးဖိုလေး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။

ချန်မုမှာ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် နေတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် အိပ်ရာနွေးပေးမည့် အစေခံမလေး ရှိနေလျှင် သဘာဝကျကျ အသုံးချမည်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အစေခံမလေးက မည်မျှပင် နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါစေ၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင် တိုးတက်အောင် လုပ်ခြင်းလောက်တော့ မကောင်းနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူ့အတွက် မည်သည့် သိုင်းကျင့်စဉ်မျိုးမဆို မခက်ခဲပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဆိုပါက သိုင်းပညာ၏ ကနဦး အဆင့်အနည်းငယ်ကို လေ့ကျင့်ရန်မှာ ထမင်းစားရေသောက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည်။

ထမင်းစားရေသောက်နေစဉ် သို့မဟုတ် အခြား အလုပ်များ လုပ်နေစဉ်တွင်ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထုတ်ကာ နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကျင့်စဉ်အရ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေါ့လေ။

အကယ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက် မဟုတ်ပါက၊ သိုင်းလမ်းစဉ် ဆိုသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လမ်းခရီး တစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က ပါရမီ ပါရုံသာမက၊ စိတ်ဓာတ်လည်း ကြံ့ခိုင်မာကျောရမည် ဖြစ်ပြီး ဇွဲရှိရှိနှင့် ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်မှသာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမည် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက် ထူးချွန်ထက်မြက်လာနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းပေါင်း များစွာထဲတွင်၊ တကယ်တမ်းတော့ သိုင်းလမ်းစဉ်မှာ အခက်ခဲဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆေးရည်စိမ်ခြင်း ကဲ့သို့သော ကနဦး လိုအပ်ချက်များကပင် လူအများအပြားကို တားဆီးထားနိုင်ပြီး၊ အဆင့်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။ လောကတွင် သိုင်းလေ့ကျင့်သူ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ် ဇွဲရှိရှိ ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပြီး အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနိုင်သူမှာ ဆယ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်ပင် မရှိချေ။

ယခင်က ချန်မု သိုင်းမကျင့်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဒုက္ခမခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှတ်ဉာဏ်များအရ အသက် ၁၄ နှစ် အရွယ်တွင် တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ခုနစ်ရက်သာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ မရှိသဖြင့် မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်လျှော့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မေးမှာ အစေခံမ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ခိုး၍ သိုင်းလေ့ကျင့်ကာ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ အလွန် ထူးချွန်လှသည်။ အကယ်၍ သူမသာ စံအိမ်တော်မှ သခင်မလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မည် ဆိုပါက ယခုအချိန်တွင် အဆင့် ၈ သို့ပင် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထျန်းကျီးဆောင် (ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် မျှော်စင်) ကို အရင်သွားရမယ်။"

ချန်မုက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကန်ဟယ်၏ စွဲလမ်းမှုကို အရင် ဦးစားပေးပြီး ထျန်းကျီးဆောင် ကို သတင်းစုံစမ်းခိုင်းမည်။

ချန်မုက အလျင်အမြန် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင် အဆင်သင့် စောင့်နေသော မြင်းလှည်းကို စီးကာ မြို့တော် မြောက်ဘက်ရှိ လမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤလမ်းမှာ အလွန် ခြောက်ကပ်နေပြီး မနက်ခင်းအချိန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ကျန်း ကုန်သည်ဆောင်နှင့် ရှင်းဟွာ အရက်ဆိုင် ကဲ့သို့သော နေရာများတွင် လူအများအပြား သွားလာနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ လူရိပ်တစ်ခု နှစ်ခုသာ ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရသည်။

ချန်မုက လမ်းအပြင်ဘက်တွင် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

လမ်းထဲသို့ ခြေကျင် ဝင်သွားပြီး ဆက်လက် လျှောက်သွားရာ နောက်ဆုံးတွင် သုံးထပ် မျှော်စင်ဆောင်ကြီး တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤမျှော်စင်ဆောင်မှာ ဖုန်တစ်မှုန် မရှိအောင် သန့်ရှင်းနေသော်လည်း အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေပုံရပြီး အရောင်မှာလည်း မှိုင်းညို့နေကာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ထျန်းကျီးဆောင်။

ဤသည်မှာ အဆောက်အအုံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်ပင် ဖြစ်သည်။

စာလုံးများမှာ ယိုင်နဲ့နေပြီး အလွန် ရှုပ်ထွေးကာ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ရေးခြစ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ချန်မုက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်။

ဤစာလုံးများထဲတွင် သိုင်းအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ သိုင်းအငွေ့အသက်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများမှာမူ အဆင့် ၄ နေ့ခင်းဘက် ဝိညာဉ်ခရီးနှင်နိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ မိမိ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ပြင်ပအရာဝတ္ထုများပေါ်တွင် ရေးထွင်းနိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မပျောက်ပျက်ဘဲ တည်ရှိနေစေနိုင်သည်။

ဤဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ကြာမြင့်နေပြီဟု ထင်ရပြီး ဤမျှ ကြာမြင့်သော အချိန်အထိ ရေးသားသူ၏ သိုင်းအငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"သိုင်းသူတော်စင်လား။"

"ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၂ စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာလား။"

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထျန်းကျီးဆောင် ထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ အခြားသူများသာ ဆိုပါက ဤဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လန့်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော်လည်း၊ ချန်မုက မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်များမှာ ဤစာလုံး အနည်းငယ်က ပြသနိုင်သည့် အရာများထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားများပြားလှသည်။

ထိုသင်္ချိုင်းမြေပေါ်ရှိ သွေးနက်များမှာ ခြောက်သွေ့နေသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီမှန်း မသိသော်လည်း ထိုမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်ရာ စနစ်၏ ကာကွယ်မှု ရှိနေသည့်တိုင်အောင် သူ အနားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့သလို အာရုံခံကြည့်ရန်ပင် မဆိုထားနှင့်။

ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုလောက်နှင့် သူ့ကို လန့်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထျန်းကျီးဆောင် ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အတွင်းပိုင်း တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။

ကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းကြီးတစ်ခု။

စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံး၊ လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုးနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်သာ ရှိသည်။

အထဲသို့ ဆက်ကြည့်လိုက်လျှင် မှိုင်းညို့ညို့ ရှုခင်းပန်းချီ ရေးဆွဲထားသော ဧရာမ အခန်းကန့်ကြီး တစ်ခုဖြင့် ကာရံထားပြီး နောက်ကွယ်မှ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

ချန်မုက ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စားပွဲဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

ယောကျ်ား၊ မိန်းမ၊ အသက်အရွယ်ကို ခွဲခြား၍မရသော ဝေဝါးသည့် အသံတစ်သံက ဘယ်ဆီကမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထျန်းကျီးဆောင် ရဲ့ သုံးသိန်းလေးသောင်းခြောက်ထောင်နှစ်ရာလေးဆယ့်တစ်ယောက်မြောက် ဧည့်သည်..."

"ကြိုဆိုပါတယ်။"

"အိုးထဲမှာ လက်ဖက်ရည် ရှိပါတယ်။"

ချန်မုက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ညင်သာစွာ မကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သော်လည်း တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "မြို့တော် နန်ဖျင်လမ်းက ကန်ဟယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပြီးတဲ့နောက် သူ့ဇနီးနဲ့ သမီး အခု ဘယ်မှာရှိလဲ၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာကို သိချင်တယ်။"

အသံက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်သံမျှ မထွက်ပေါ်လာသလို ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်းလည်း မရှိချေ။

အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင်၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း အေးလာချိန်၌ ယခင်က ယောကျ်ား၊ မိန်းမ ခွဲမရသော အသံက တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကန်ဟယ်၊ နန်ဖျင်လမ်းက သာမန် ပြည်သူ၊ ယုံလိ နန်းသက် ၄၉ နှစ်မှာ သေဆုံးတယ်။"

"သူ့ဇနီးနဲ့ သမီးက လိုင်ဖုန်း ပြည့်တန်ဆာရုံ ကို ရောင်းစားခံရတယ်။ လိုင်ဖုန်းရုံ က ယုံလိ နန်းသက် ၅၂ နှစ်မှာ အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ပျက်စီးသွားတယ်။"

"သူ့ဇနီးနဲ့ သမီးရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို စုံစမ်းချင်ရင် ရွှေသုံးဆယ် ကျသင့်ပါမယ်။"

ယုံလိ မင်းဆက်မှာ နန်းသက် ၅၂ နှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ယခု လုံကျန့် နန်းသက် ၁၆ နှစ် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ယုံလိ နန်းသက် ၄၉ နှစ်မှစ၍ တွက်လျှင် ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြာမြင့်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ချန်မုက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရွှေတုံး အကြီးတစ်တုံးနှင့် အသေးတစ်တုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ရွှေသုံးဆယ် ဆိုသည်မှာ အလွန် များပြားသော ငွေကြေးပမာဏ ဖြစ်သော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ကိုးနှစ်က လူကို စုံစမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် ပြောင်းလဲမှုများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤဈေးနှုန်းမှာ မများလွန်းလှသလို ချန်မုထံတွင်လည်း လုံလောက်အောင် ရှိနေသေးသည်။

ချန်မု ရွှေတုံးများ ချထားလိုက်ပြီးနောက်။

ဝှစ်...

အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး ချန်မု ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ကျဆင်းလာကာ စားပွဲပေါ်တွင် ချက်ချင်း စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် သစ်သားပြားလေး တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

၎င်းပေါ်တွင် စာလုံးများ ရေးထွင်းထားသည်။

ကန်း • နှစ်ဆယ့်ခုနစ်

"ဧည့်သည်... ဒီပြားလေးကို ယူသွားပါ၊ ဆယ်ရက်နေရင် ဒီပြားလေးနဲ့ သတင်းလာယူပါ။"

ထိုဝေဝါးသော အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်မုက လက်ဆန့်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အနက်ရောင် သစ်သားပြားလေးကို ညင်သာစွာ ယူလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ထျန်းကျီးဆောင် ထဲမှ ခြေလှမ်း ထွက်ခွာသွားပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မု ထွက်သွားပြီးနောက် မကြာမီ။

မီးခိုးရောင် အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသူ တစ်ယောက် ပေါ်လာကာ စားပွဲအနီးသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ပြီး ရွှေတုံးများကို ယူဆောင်သွားသည်။ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ပေါ်လာချေ။

ထို့နောက် အခြား မီးခိုးရောင် အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်နှင့် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ညင်သာစွာ သိမ်းဆည်းသွားပြီး အသစ် တစ်စုံကို ပြန်လည် ချထားပေးကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အသံတိတ်စွာဖြင့်ပင်။

အရာအားလုံးက မူလအတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းကြီးထဲတွင် စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံး၊ လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်နှင့် အခန်းကန့်ကြီး တစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။