အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) မျက်စိအောက်က ကိစ္စ

စက္ကူပါးလေးပေါ်တွင် ခပ်စောင်းစောင်း ရေးသားထားသည်မှာ -

ကန်ဟယ်၏ ဇနီးမှာ လုံကျန်း ၁၁ နှစ်တွင် ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး၊ သမီးဖြစ်သူ ကန်ရုံမှာ လုံကျန်း ၅ နှစ်တွင် ဝူဖန် နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ကာ လုံကျန်း ၆ နှစ်တွင် သားတစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။ ဝူဖန် မှာ မြို့စောင့်တပ်ရင်း ငါးခု၏ ကင်းလှည့်အရာရှိ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ချင်းဖျင်လမ်း၊ နောက်ဘက်လမ်းသွယ်၊ အရှေ့ဘက်မှ ခြောက်လုံးမြောက် အိမ်တွင် နေထိုင်လျက် ရှိသည်။

"ဝူဖန်... ချင်းဖျင်လမ်း"

ချန်မုက စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အံ့သြရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ သူက ဝူဖန် ကို မှတ်မိနေရုံသာမက၊ ချင်းဖျင်လမ်းကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်းဖျင်လမ်းမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ လမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကင်းလှည့်အရာရှိ ဝူဖန် ၏ တာဝန်မှာလည်း ထိုနယ်မြေတစ်ဝိုက်ကို ကင်းလှည့်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ညစဉ်ညတိုင်း ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အပြင်ဘက်ရှိ နယ်မြေကျယ်ကြီးကို အချိန်မှန် ကင်းလှည့်လေ့ရှိကာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်နှင့်လည်း အနည်းငယ် အဆက်အသွယ် ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကွေ့ပတ်ရှာဖွေနေခဲ့ရပြီး၊ ထျန်းကျီးဆောင် အထိပင် အကူအညီ တောင်းခဲ့ရသော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ကိုယ့်မျက်စိအောက်မှာပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထျန်းကျီးဆောင် ၏ စုံစမ်းမှုသာ မရှိပါက ကန်ရုံမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အစေခံ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင် သူ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ထိုကာလအတွင်း ဧကရာဇ် အာဏာလွှဲပြောင်းမှုများပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထပ်မံ စကားမဆိုတော့ဘဲ။

ချန်မုက အဝါနုရောင် စက္ကူပါးလေးကို လုံးချေလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်အထိ ခြေမွပစ်လိုက်ကာ၊ ထျန်းကျီးဆောင် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လက်စွပ်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ စက္ကူမှုန့်များ အားလုံး အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်သားစားပွဲလေးမှာ ယခင်အတိုင်း သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။

……

ချင်းဖျင်လမ်း။

နောက်ဘက် လမ်းသွယ်။

မြို့စောင့်တပ်ရင်း ငါးခု၏ ကင်းလှည့်အရာရှိ ဆိုသည်မှာ မနိမ့်မမြင့် ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဒု-တပ်မှူး၏ အောက်တွင် ရှိကာ အဆင့် ၈ မှူးမတ်အဆင့် ရှိသည်။ နယ်မြို့များတွင် ဆိုပါက အတော်အသင့် မြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူအများအပြားကို အုပ်ချုပ်နိုင်သော်လည်း၊ မြို့တော်တွင်၊ အထူးသဖြင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်ကြီးများ၏ မျက်စိထဲတွင်တော့ ကင်းလှည့်သည့် သာမန်အရာရှိ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ကင်းလှည့်အရာရှိ ဝူဖန် နေထိုင်သော အိမ်မှာ အဆောင်နှစ်ခု ပါဝင်သော အိမ်တော်ငယ် တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ အဆောင်နှစ်ခုပါ အိမ်များထဲတွင်တော့ အတော်အတန် ကြီးမားပြီး ကောင်းမွန်သော အိမ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အစေခံ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်ခန့်လည်း ရှိရာ 'သခင်ကြီး' တစ်ယောက်ဟုတော့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ချန်မုက ထိုနေရာသို့ အလွယ်တကူပင် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝိညာဉ်အမြင်ကို ဖွင့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝူဖန် ၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် အစေခံကောင်လေး သုံးယောက်နှင့် အစေခံမလေး နှစ်ယောက်တို့က အိမ်မှုကိစ္စများကို အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ထို့နောက် ပင်မအဆောင်တွင် နေထိုင်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် အသက် ဆယ်နှစ်ခန့် အရွယ် ကလေးငယ် တစ်ယောက်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ ကင်းလှည့်အရာရှိ ဝူဖန် ကိုတော့ မတွေ့ရပေ။

သို့သော် ချန်မုကလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ဝူဖန် အပေါ်တွင်ရော၊ သူ၏ ကလေးအပေါ်တွင်ပါ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ သူ လာရောက်ခြင်းမှာ ဝူဖန် ၏ ဇနီးကို လာရှာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး။

ချန်မုက တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

မကြာမီ တံခါးပွင့်လာပြီး အစေခံ တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ချန်မု၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရိုသေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ဘာကိစ္စများ ရှိပါသလဲခင်ဗျာ။"

"တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီ တောင်းလိုက်လို့ မင်းတို့ သခင်မကို ကိစ္စတစ်ခု လာမေးတာပါ။"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစေခံမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

မူလက ချန်မုမှာ သခင်ကြီး ဝူဖန် ထံသို့ ကိစ္စတစ်ခုခုဖြင့် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဝူဖန် မှာ ကင်းလှည့်အရာရှိ ဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝူဖန် အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မမေးဘဲ သခင်မ ကန်ရုံ ကို တိုက်ရိုက် လာရှာခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။

သို့သော် ချန်မု၏ အသွင်အပြင်မှာ ထူးခြားမြင့်မြတ်နေသဖြင့် သူက ရိုင်းပျရဲခြင်း မရှိဘဲ၊ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အရိုအသေပေးကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်၍ သတင်းပို့ရန် ပြေးသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကန်ရုံမှာ နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲ၌ သားဖြစ်သူ ဝူမင် ကို စာရေးသင်ပေးနေသည်။

သူမ အသက် ရှစ်နှစ် အရွယ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ကန်ဟယ် က ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို လောင်းကစား၍ ကုန်သွားသဖြင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ထိုမတိုင်မီက သူမလည်း အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် စာရေး၊ စာဖတ် သင်ယူခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင်လည်း လက်မလွှတ်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ လေ့ကျင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။

အစေခံ၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားသောအခါ ကန်ရုံလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ ဝူဖန် ကို မရှာဘဲ သူမကို လာရှာရသည့် အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားမရသလို၊ အကူအညီ တောင်းလိုက်သည့် မိတ်ဆွေဟောင်း ဆိုသည်မှာလည်း မည်သူဖြစ်မည်ကို တွေးမရပေ။

ချက်ချင်းတော့ စဉ်းစားမရပေ။

သို့သော် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် လူရွယ်တစ်ယောက်က အိမ်သို့ လာရောက် လည်ပတ်ခြင်းမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ကန်ရုံက အစေခံနှင့်အတူ အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူရွယ်လေးမှာ အစေခံ ပြောပြသည်ထက်ပင် ပို၍ ငယ်ရွယ်နေပြီး အသက် ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးကာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားမြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင် ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာဖြင့် ချန်မုကို ခြံဝင်းအတွင်း ဧည့်ခန်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး အစေခံများကို လက်ဖက်ရည် တည်ခိုင်းကာ၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဘာကိစ္စများ ရှိပါသလဲရှင်။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက သခင်လေးကို လွှတ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာ သိပါရစေ။"

ချန်မုက ကန်ရုံကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အမြင်က သွေးချီစွမ်းအင်များနှင့် ဝိညာဉ်ကြောများကို မြင်နိုင်သော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသေးစိတ် မမြင်နိုင်ပေ။ ယခု သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကန်ရုံမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းပြီး စိုးရိမ်သောက ကင်းမဲ့နေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြည့်ဖြိုးနေသဖြင့် ဝူဖန် ၏ တရားဝင် ဇနီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ဘဝမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ စူးစမ်းသော အကြည့်များက ကန်ရုံကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ငယ်စဉ်က ဒုက္ခမျိုးစုံ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လောက၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးရာ၊ အချို့သော သခင်ကြီးများက မိန်းမပျိုလေးများကို မနှစ်သက်ဘဲ အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးသမီးများကိုသာ နှစ်သက်တတ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်စိရှေ့မှ ချန်မုမှာ ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ်သာ ရှိသေးရာ ထိုသို့သောသူမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မိသည်။

ကန်ရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ချန်မုက မသိရှိပေ။ သူက ကန်ရုံ၏ အခြေအနေကို သေချာစွာ အကဲခတ် အတည်ပြုပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာက ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူက ဒီဘဝမှာ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး ခင်ဗျားကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့တဲ့အတွက် ဘယ်လို ပြန်တောင်းပန်ရမှန်း မသိဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကိုလည်း မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို လာမေးခိုင်းတာပါ။ ဒါပေမယ့် ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားမှာ ဘာရောဂါမှ မရှိဘဲ ဘဝကလည်း အဆင်ပြေနေပုံရပါတယ်။"

စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင်။

ချန်မုက သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ရွှေလက်မှတ် နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မနေ့က ဝမ်ကျန်းလုံ (ရတနာတစ်သောင်း အဆောက်အအုံ) မှ ရွှေလက်မှတ် အစောင် နှစ်ဆယ် လာပို့ပေးခဲ့ပြီး တစ်ရွက်လျှင် ရွှေ ၅၀ တန်ဖိုးရှိသည်။ သူတို့က ဖန်ချက်လုပ်နည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပထမဆုံး ဖန်ထည်ပစ္စည်းကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့ရာ ရွှေ ၂၀၀၀ ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရသဖြင့် ထက်ဝက်ကို လာပို့ပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ရွှေ ၂၀၀၀ ဆိုသည်မှာ သာမန် မိသားစုများအတွက် မစဉ်းစားဝံ့လောက်အောင် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် ချမ်းသာသော မိသားစုများအတွက်တော့ ပုံမှန် သုံးစွဲနေကျ ငွေကြေးပမာဏမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဖန်ချက်လုပ်နည်းကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ အစပိုင်းတွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလွန် ရရှိနိုင်ပြီး ကျောက်စိမ်းထက်ပင် ပိုမို ကြည်လင်တောက်ပလှသည်။ ဝမ်ကျန်းလုံ သာ သည်းခံပြီး တစ်လလျှင် အရေအတွက် အနည်းငယ်မျှသာ ထုတ်ရောင်းမည် ဆိုပါက၊ တဖြည်းဖြည်း ဈေးကျလာမည် ဆိုသော်လည်း အလွန် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုတွင် ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ရွှေလက်မှတ်များကို ကန်ရုံထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက သူ ခင်ဗျားကို ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ နေ့စဉ် သုံးစွဲဖို့အတွက်ပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချို့တဲ့စေနဲ့တဲ့။"

"ဒါ..."

ကန်ရုံက ရွှေလက်မှတ်များ၏ တန်ဖိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမက ယခုအခါ သာမန် မိသားစု တစ်ခုတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ရွှေ ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ ကင်းလှည့်အရာရှိ ဝူဖန် အတွက်ပင် အလွန် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လာဘ်မစားဘဲ နန်းတော်မှ ပေးသော လစာကိုသာ အားကိုးမည် ဆိုပါက ဆယ်နှစ်ခန့် စုဆောင်းလျှင်ပင် ဤမျှ ပမာဏကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင်။

ကန်ရုံက သူမတွင် မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ ထို့အပြင် ရွှေ ၁၀၀ ကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ပေးနိုင်သည် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှရာ၊ ချန်မု ကိုယ်တိုင်က ထုတ်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ထင်မိသည်။

ချန်မု ပေးသော ပမာဏက အလွန် များပြားလွန်းသော်လည်း၊ သူမ၏ ကလေးကပင် အသက် ဆယ်နှစ် ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက အရမ်းများလွန်းပါတယ် သခင်လေးရယ်။ ကျွန်မ တကယ် လက်မခံရဲပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီ မိတ်ဆွေဟောင်း ဆိုတဲ့သူကလည်း မိတ်ဆွေဟောင်း ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ကျွန်မကို ဘာလို့ ပြန်လာရှာနေရဦးမှာလဲ။"

ကန်ရုံက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မုက ပြန်မသိမ်းသလို ကန်ရုံ၏ အတွေးများကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းကိစ္စကို စိတ်အေးအေးထားပြီး လက်ခံလိုက်ပါ။ နောက်ပြီး အဲဒီ မိတ်ဆွေဟောင်းက ခင်ဗျားရဲ့ မိခင်အကြောင်းကိုလည်း မေးမြန်းထားပြီး သူကိုယ်စား သွားရောက် ဂါရဝပြုပေးဖို့လည်း အကူအညီ တောင်းထားပါတယ်။"

ချန်မုက သူမ၏ မိခင်အကြောင်းကို ထည့်ပြောလိုက်သောအခါ ကန်ရုံမှာ ချက်ချင်း မှင်သက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေဝေသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ တကယ်ပဲ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်က ချန်မုကို အကူအညီ တောင်းလိုက်ခြင်းများလား။

ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ကန်ရုံက ချန်မု၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး၊ သူမ မိခင်၏ သင်္ချိုင်းနေရာကို ပြောပြကာ အစေခံ တစ်ယောက်ကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။

ချန်မုက ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အစေခံ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ကန်ဟယ်၏ ဇနီး မြှုပ်နှံထားသော နေရာသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနေရာမှာ ဝူဖန် မိသားစု၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကန်ရုံ၏ မိခင်ကို ဤနေရာတွင် မြှုပ်နှံခွင့် ပြုထားခြင်းက ဝူဖန် အနေဖြင့် ကန်ရုံအပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။