အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) ယွမ်ဝူလမ်းကြား

"ငါ့တွင် ဓားတစ်လက် ရှိ၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ခပ်သိမ်းသောအရာများကို ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။"

ဤသည်မှာ ကြွေးကြော်သံသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ချန်မု၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် ဖြူလွှလွှဖြစ်သွားသော သူ၏ စိတ်နှလုံးကမ္ဘာတွင် လုံးဝကိန်းအောင်းသွားသည့် အမှတ်အသားဖြစ်သလို ချန်မု ရွေးချယ်လိုက်သော တာအိုပညာရပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

"စိတ်ဓား"

စိတ်ကို ဓားအဖြစ် ပုံဖော်ခြင်းဖြစ်ရာ စိတ်ကူးသမျှ အရာအားလုံးကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ချန်မုအနေဖြင့် သူ၏ရွေးချယ်မှုသည် အမှန်ကန်ဆုံး ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဓားနှင့်ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများမှာ အကြွယ်ဝဆုံး ဖြစ်နေသည်။

"ဓားတစ်လက်ဖြင့် မန္တန်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖြိုခွဲခြင်း" မှသည် "ဓားဖြင့် နတ်ဘုရားတံခါးကို ဖွင့်ကာ နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာတို့ကို ခုတ်ချခြင်း" အထိ ဖြစ်သည်။ ဤအတွေးအခေါ်များ၏ မြစ်ဖျားခံရာမှာ လက်တွေ့မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာလည်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသည်ဖြစ်ရာ ဤအတွေးစများမှာ "စိတ်ဓား" တည်ရှိမှု၏ အခြေခံ အမြစ်အဖျားများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် စိတ်ကူးနိုင်စွမ်းက ခွန်အားကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာမှ တာအိုဆရာများနှင့် သိုင်းပညာရှင် မြောက်မြားစွာထဲတွင် ဓားပညာ၌ အစွန်းရောက်အောင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနိုင်သော်လည်း သူတို့အတွက် ဓား၏ အဆုံးစွန်သော အတိုင်းအတာမှာ ဝေဝါးနေတတ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း "ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ခွဲမည်" ဟု တွေးကောင်းတွေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အတွေးမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်သော ယုံကြည်ချက်မျိုး ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် "ဓားဖြင့် တောင်ကို ဖြိုခြင်း" ဆိုသည်မှာပင် ဒဏ္ဍာရီဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မုမှာ မတူညီပေ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် အမြင်မှာ မည်သူနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်လှသည်။ မန္တန်မှန်သမျှ ဖြိုခွင်းခြင်း၊ နတ်ဘုရားတံခါးကို ဖွင့်ခြင်း၊ စကြဝဠာကြီးကိုပင် ဖန်တီးဖျက်ဆီးခြင်း စသည့် အတွေးပေါင်းစုံကို သူက ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်အဖြစ် စိတ်နှလုံးကမ္ဘာတွင် ဖြည့်သွင်းကာ မိမိ၏ စိတ်ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"စိတ်ဓား... ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ တာအိုပညာရပ်ပဲ။" ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

တာအိုပညာရပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားရရုံသာမက သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

(စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ လမ်းစဉ်တွင် အဆင့် ၉ မှ ၆ အထိမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ခွန်အားကိုသာ အခြေခံသော်လည်း အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိပါက ကိုယ်ပိုင် တာအိုပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်လာသဖြင့် ၎င်းတို့ကို တာအိုဆရာဟု လေးစားစွာ ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။)

အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ အဆင့်မှာ သိုင်းပညာ၏ အဆင့် ၄ နှင့် တန်းတူ ဖြစ်ပြီး လူသားဘောင်ကို ကျော်လွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ချန်မု၏ အာရုံထဲတွင်တော့ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ယောက်မှာပင် သူ၏ စိတ်ဓားရှေ့တွင် အလွန် အားနည်းနေလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ခိုင်မာမှု၊ စိတ်ဆန္ဒ ပြတ်သားမှုနှင့် စိတ်ဓား၏ သန့်စင်မှုတို့မှာ စနစ်မျက်နှာပြင်၏ အထောက်အကူကြောင့် အဆင့်တူ တာအိုဆရာများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။

ချန်မုကိုယ်တိုင် ခံစားနေရသည်မှာ "သန့်စင်မှု" ပင် ဖြစ်သည်။ တာအိုဆရာများသည် နိုးထလာချိန်မှာပင် အဆင့်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နိုးထလာချိန်မှာပင် အဆင့် ၅ ရောက်နေသော တာအိုဆရာများမှာ ထိုအချိန်တွင် ဒေါသထွက်နေပါက သူတို့၏ တာအိုပညာရပ်မှာ ဒေါသကို ကိုယ်စားပြုသော "မီး" ဖြစ်လာတတ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေပါက "ရေခဲ" ဖြစ်လာတတ်သည်။

သို့သော် မည်သည့်အရာမျိုးပင် ဖြစ်ပါစေ လုံးဝ သန့်စင်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက် တစ်မျိုးတည်း သို့မဟုတ် ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဘဲ အညစ်အကြေးများ ရောနှောနေတတ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် တာအိုဆရာ အများစုမှာ တာအိုပညာရပ်၏ စွမ်းပကားကို အဆုံးစွန်ထိ အသုံးမချနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မုမှာ မတူညီပေ။ အဆင့်နိမ့်မှ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး စိတ်နှလုံး မီးတောက်ဖြင့် အညစ်အကြေးနှင့် အတွေးရှုပ်များကို လောင်ကျွမ်းသန့်စင်ပြီးမှ မိမိကိုယ်တိုင် တာအိုပညာရပ်၏ ဦးတည်ရာကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မု၏ စိတ်နှလုံးကမ္ဘာတွင် စိတ်ဓား၏ ပုံရိပ်သာ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မရှိပေ။ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားများကို အဆုံးစွန်ထိ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခု သူ မည်မျှထိ အားကောင်းနေသနည်း။ ချန်မုကိုယ်တိုင်လည်း ဤအဖြေကို မသိသေးပေ။

ချန်မု၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ ဧည့်သည်တော် အကြီးအကဲ ကျောက်လီကို သတိရသွားသည်။ တာအိုပညာရပ် စိတ်ဓား အောင်မြင်သွားခြင်းနှင့် အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းတို့ကြောင့် ချန်မုသည် သူ၏ လက်ရှိ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ကျောက်လီနှင့် သူက မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိသဖြင့် ကျောက်လီကို စမ်းသပ်ရန်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၆ နှစ်

သိုင်းပညာ - မြင်းလေးကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၁၀ (+)

ဝိညာဉ်မှတ် - ၅၇ မှတ်

ဝိညာဉ်ခရီးနှင်ခြင်း (မြေအောက်ကမ္ဘာ) - ဖွင့်လှစ်နိုင်သည်

ချန်မုက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်မှတ် ၅၇ မှတ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သိပ်စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိုမှတ်များကို စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဆက်တိုက် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက်တွင်တော့ နောက်ပိုင်း အဆင့်မြှင့်တင်မှုများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ် ခွန်အားကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ တိုးမြှင့်ပေးနေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၁၄ အထိ တစ်ဟုန်ထိုး မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်မှတ်မှာ ၇ မှတ်သာ ကျန်တော့သဖြင့် နောက်ထပ် အဆင့်မြှင့်ရန် မလုံလောက်တော့ချေ။

အဆင့် လေးဆင့် ဆက်တိုက် တက်သွားခဲ့သဖြင့် ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ် ခွန်အားမှာ ယခင်ကထက် လေးဆခန့် ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို ခံစားရပြီး ဤသည်မှာလည်း သေးငယ်သော တိုးတက်မှုမျိုး မမဟုတ်ပေ။

"ဝှစ်"

ချန်မု မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အမြင်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ယခင်ကထက် အာရုံခံနိုင်သော အတိုင်းအတာမှာ အများကြီး ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ တစ်ဝက်ကျော်ရှိ အခြေအနေများမှာ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများကိုလည်း မြင်ရသလို သိုင်းခြံဝင်းကြီးထဲရှိ အကြီးအကဲမုန့်ကိုလည်း မြင်နေရသည်။ ထို့အပြင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် နေထိုင်သော အဆင့် ၄ ဧည့်သည်တော် အကြီးအကဲ ကျောက်လီကိုပင် တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် အကြီးအကဲမုန့် ဖြစ်စေ ကျောက်လီ ဖြစ်စေ သူ၏ အကြည့်ကို မည်သူမှ ရိပ်မိခြင်း မရှိကြချေ။

သိသာလှသည်မှာ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာမှာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီနေပြီဖြစ်ရာ အဝေးမှ ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့် ကြည့်နေခြင်းကို အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများပင်လျှင် ရိပ်မိရန် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေရခြင်းမှာ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အရာကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှပြီး ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်နှလုံးထဲတွင် အားရကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်မု၏ အကြည့်များက အမိုးတန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်များက တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ "အင်း... သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

ချန်မု၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ချန်ယောင် တစ်ယောက် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲကာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အစေခံများနှင့် ကင်းစောင့်များကို တမင် ရှောင်တိမ်းပြီး တံခါးမှ မထွက်ဘဲ နံရံကို ကျော်တက်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအချက်က ချန်မုကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားစေသည်။ သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချန်မုလည်း တိတ်တဆိတ် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ချန်ယောင်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသော အဝတ်ကြမ်းများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး မည်သည့် အလှဆင်ပစ္စည်းမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ခါးတွင် ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားပြီး ခေါင်းတွင် ဝါးခပတ် ဦးထုပ်တစ်လုံး ဆောင်းထားရာ သိုင်းလောကမှ လေလွင့်သိုင်းသမား တစ်ယောက်နှင့် အတော်လေး တူနေပေသည်။

သူမက လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြိုလမ်းကြားများကို ရွေးချယ်ကာ အမြန် လျှောက်လှမ်းနေပြီး မြို့တော်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ မြင့်မားသော တံတိုင်းများဖြင့် ကာရံထားသော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လမ်းကြား၏ အဝင်ဝတွင် ကင်းစောင့် အချို့ ရှိနေသည်။

ချန်ယောင်က သူတို့အနားသို့ ရောက်သောအခါ စကားမပြောဘဲ ခြေထောက်ကို ညင်သာစွာ တစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးချီစွမ်းအင်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး အဆင့် ၈ သိုင်းသမား၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသလိုက်သည်။ ကင်းစောင့်များက ခေါင်းညိတ်ပြကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သဖြင့် ချန်ယောင် အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ ချန်မု၏ ပုံရိပ်မှာ အမိုးတစ်ခု၏ အောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာပြီး ချန်ယောင် ထိုလမ်းကြားထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို အဝေးမှ ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ယွမ်ဝူလမ်းကြားလား။"

သူ ဤလမ်းကြားသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသော်လည်း ဤလမ်းကြား၏ နာမည်ကြီးမှုကိုတော့ အတော်လေး ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။ ဤနေရာမှာ မြို့တော်၏ အရှုပ်ထွေးဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး လူမျိုးစုံ၊ အလွှာစုံ ရောနှောနေသော နေရာ ဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့်တော့ အဆင့် ၇ အောက်ရှိ အခြေခံ သိုင်းသမားများ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်ပြီး ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသူများကတော့ ဤနေရာသို့ လာလေ့ မရှိကြပေ။

သိုင်းလေ့ကျင့်ရန် ခက်ခဲလှ၏။ အထူးသဖြင့် သာမန်လူများအတွက် ဆိုပါက သိုင်းကျင့်စဉ် ရရှိခဲ့လျှင်ပင် သိုင်းလေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သော ငွေကြေးများကို တတ်နိုင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ပုံမှန် အစားအသောက်များတွင် သွေးချီစွမ်းအင် ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အရည်အသွေးမြင့် အသားများကို စားသုံးရမည့်အပြင် အချို့သော အထူးလေ့ကျင့်ခန်းများတွင် ဆေးရည်စိမ်ခြင်း စသည်တို့လည်း လိုအပ်သေးသည်။

များသောအားဖြင့် အခြေခံ သိုင်းသမား အများစုမှာ သိုင်းလေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သော ကုန်ကျစရိတ်များကို မတတ်နိုင်ကြချေ။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ယွမ်ဝူလမ်းကြား ဆိုသော နေရာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ လောင်းကစားဝိုင်းများ ရှိသလို အခြေခံ သိုင်းသမားများ ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ကြသော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က သိုင်းလေ့ကျင့်နိုင်ရန်အတွက် ဤနေရာတွင် မိမိတို့၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ကြရပြီး တစ်ပွဲ နိုင်လျှင် ငွေကြေး အနည်းငယ် ရရှိကြသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကန်ဟယ် ကဲ့သို့သော လူမျိုးများမှာ ဤနေရာတွင် အရာအားလုံးကို ရှုံးနိမ့်သွားတတ်ကြသည်။

ထို့အပြင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသူများ၊ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသူများလည်း ရှိနေတတ်သည်။ ချန်ယောင်၏ ကျွမ်းကျင်လှသော အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာသို့ တစ်ခါထက်မက ရောက်ဖူးကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သူမ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ သူများ တိုက်ခိုက်သည်ကို ကြည့်ရန်လား သို့မဟုတ် လောင်းကြေးထပ်ရန်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရပေ။

"ဒီလိုနေရာမျိုးကို ခဏခဏ လာနေတော့လည်း သိုင်းလောကသားတွေရဲ့ အကျင့်တွေ စွဲနေတာ မဆန်းပါဘူးလေ။" ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။