အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉) ထျန်းရှန်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်၊ သုခကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိမည်

ဒီနေ့ညက ထူးထူးခြားခြား လေထုပိတ်လှောင်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ညအမှောင်ထု လွှမ်းခြုံထားပြီး လခြမ်းကွေးကို မမြင်ရသလို၊ ကြယ်ရောင်တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တစ်စုံတစ်ရာက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ အမည်းရောင်သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။

ညဘက် လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လမ်းကြားတိုင်းမှာ အထီးကျန်ပြီး နက်ရှိုင်းနေကာ လူကို အသက်ရှူရကျပ်စေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုခြေသံများမှာ ညီညာမှုမရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်ပြီး အားပါလှသည်။

"ယန်လမ်းမကြီး၊ ယင်တစ္ဆေများ ဆုတ်ခွာစမ်း။"

မည်သူက အော်ဟစ်လိုက်မှန်း မသိပေ။

ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသောအခါမှ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စုစုပေါင်း လူဆယ်ယောက် ပါဝင်သော တပ်စုငယ် တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဦးဆောင်သူမှာ ကင်းမှူး ဝူဖန် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီစွမ်းအင်များ တဟုန်းဟုန်း ထကြွနေကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အစောင့်ကိုးယောက်၏ သွေးချီစွမ်းအင်များနှင့် ရောယှက်နေသည်။ ထိုစွမ်းအင်များက ညအမှောင်ထဲရှိ ယင်ဓာတ်များနှင့် ဖိနှိပ်မှုများစွာကို ဖယ်ရှားပေးနေသည်။

"ယန်လမ်းမကြီး၊ ယင်တစ္ဆေများ ဆုတ်ခွာစမ်း။"

နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံရှည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ညကင်းလှည့်ခြင်းသည် နေ့စဉ်မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရသော တာဝန်ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သိုင်းသမားများ စုစည်းထားသော သွေးချီစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ ညအချိန်တွင် စုဝေးလာနိုင်သော ယင်ဓာတ်များကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် တစ္ဆေမိစ္ဆာများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ဝူဖန်တို့ ကင်းလှည့်နေသော ရပ်ကွက်မှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များသာဆိုလျှင် သူတို့အားလုံး အတူတကွ သွားရောက် သောက်စားပျော်ပါးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တည်ရှိရာ လမ်းမများကို ကင်းလှည့်ရာတွင် မည်သူမျှ တာဝန်ဝတ္တရားမှ မခိုကပ်ရဲကြပေ။ တစ္ဆေသရဲများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြေ နည်းပါးသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပေါ်လာခဲ့လျှင် သူတို့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များလည်း တာဝန်ယူရမည်မှာ အသေအချာပင်။

လူအုပ်က ရှေ့သို့ ဆက်လက် ကင်းလှည့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အတော်လေး ပေါ့ပါးနေကြသည်။

ညဘက် မြို့တော်မှာ အန္တရာယ်ကင်းလှသည်မဟုတ်သော်လည်း သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သူတို့မှာ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ကင်းလှည့်များဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ သိုင်းသမားများဖြစ်ကြသည်။ အားအနည်းဆုံးသူပင်လျှင် အဆင့် ၈ သိုင်းသမား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေမိစ္ဆာများနှင့် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့ခဲ့လျှင်တောင် သိပ်မစွမ်းလှပါက၊ သူတို့အားလုံး စုစည်းထားသော ပြင်းထန်သည့် သွေးချီစွမ်းအင်များက တစ္ဆေများကို နောက်ဆုတ်သွားစေနိုင်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်ရိုက်ပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားစေနိုင်သည်။

အခြားကိစ္စများကို ပြောရလျှင် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ပုန်ကန်မှု ပြစ်မှုကြီးဖြစ်သည်။ ညအမှောင်အောက်ရှိ မည်သည့် လူဆိုးဂိုဏ်းမဆို သူတို့ကို မြင်လျှင် အဝေးမှနေ၍ ရှောင်ကွင်းသွားကြစမြဲပင်။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက် လမ်းမများဖြစ်သည်။ ဤအနီးတစ်ဝိုက်တွင် မည်သည့် လူမိုက်ဂိုဏ်းကမျှ ခြေဦးတောင် မလှည့်ရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် လုံခြုံရေးမှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ နေ့စဉ် ကြက်ဦးတွန်သည်အထိ ကင်းလှည့်ရခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုဝူ၊ မနက်ဖြန် သောက်ဖို့ သွားမလား။" ဝူဖန်၏ အနောက်မှ လိုက်လာသူတစ်ဦးက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မည်သူမျှ စကားမပြန်ကြပေ။ ဝူဖန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လောင်လျို... မင်းကို ပြောရဦးမယ်။ မနေ့က ငါ ပန်းအိမ်တော်မှာ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ တကယ်ကို မိုက်တာကွ။ နှမြောစရာက နည်းနည်း ဈေးကြီးသွားတာပဲ..."

လောင်လျိုက သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းမတွေက ဘာများ ကောင်းတာ ရှိလို့လဲ။ မင်းကိုယ်ထဲက သွေးချီစွမ်းအင်တွေ အကုန် စုပ်ယူခံရဖို့သာ သတိထား။"

ထိုသူက နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလောက် အပိုစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ မနက်ဖြန် အတူတူ သွားမလား။"

လောင်လျိုက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "မသွားဘူး။ ဒီနေ့ည အိမ်ကထွက်လာတုန်းက ငါ့မိန်းမကို ပြောခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန် ဘယ်လောက်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိရှိ၊ သူ့ကို အနောက်ဘက် ကွေ့လမ်းမကြီးဆီ တစ်နေကုန် လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့... အင်း၊ ငါ သေးသွားပေါက်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ ဆက်သွားနေကြ၊ ငါ့ကို စောင့်မနေနဲ့၊ ချက်ချင်း ပြန်လိုက်လာခဲ့မယ်။"

"မိန်းမကို လိုက်ပို့ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ လောင်လျို... မင်းက အဲဒီကိစ္စ သိပ်မစွမ်းလို့ နေမှာပါ။ အိမ်ပြင်ထွက်တာနဲ့ ယိုထွက်နေပြီလေ။" ဘေးနားရှိ လူများက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

လောင်လျိုကလည်း ဒေါသမထွက်ပေ။ အဝေးသို့ လျှောက်သွားရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ။ ငါ ပြန်လာရင် မင်းနဲ့ အရင်ဆုံး အချီသုံးဆယ်လောက် ဖိုက်မယ်။"

မကြာမီမှာပင် သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ယန်လမ်းမကြီး၊ ယင်တစ္ဆေများ ဆုတ်ခွာစမ်း။"

မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားထဲတွင် ဝူဖန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ၊ အေးစက်ပြီး ထုံထိုင်းနေသော ခံစားချက်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

လူအုပ်က ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားကြသည်။

မကြာမီပင် အရှေ့ဘက် လမ်းမ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဆက်သွားလျှင် အလွန်မြင့်မားသော ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းကြီး ရှိနေသည်။ ထိုနေရာမှာ မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ထိုနေရာမှာ ဧရိယာကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ပင်ဖြစ်သည်။

"စံအိမ်တော်ကြီးကတော့ ဘယ်နှစ်ခါကြည့်ကြည့် အရမ်းကို ခမ်းနားတာပဲ။" လူတစ်ဦးက ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အားကျနေတာလား။ အုတ်ခဲတစ်လုံးလောက် သွားရှာလိုက်လေ၊ နောက်ဘဝကျရင် အဲဒီထဲမှာ ဝင်ဝင်စားနိုင်မလားလို့။" ဘေးနားရှိ လူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ သူတို့၏ စကားပြောသံများမှာ များစွာ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ဦးဆောင်သူ ဝူဖန်၏ တစ်ခါတစ်ရံ အော်ဟစ်လေ့ရှိသော "ယန်လမ်းမကြီး၊ ယင်တစ္ဆေများ ဆုတ်ခွာစမ်း" ဆိုသည့် အသံမှာလည်း အလွန် တိုးညင်းပြီး ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ မပီဝေဝါပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"လောင်လျို ဘာလို့ မလာသေးတာလဲ။" သူတို့အချင်းချင်း ရယ်မောစကားပြောနေစဉ် လူတစ်ဦးက ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ညဘက် မှောင်မည်းနေသော်လည်း အဆင့် ၈ သိုင်းသမား တစ်ယောက်အတွက်မူ အမှောင်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသွားလျှင်တောင် ယခုအချိန်အထိ ပြန်မရောက်လာသေးခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခြားသူများလည်း ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသွားကြရာ၊ အားလုံးက စကားပြောရပ်လိုက်ကြပြီး အဝေးမှ လှုပ်ရှားမှုများကို နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤဘက်သို့ ပြေးလာနေသော ခြေသံများကို မကြားရချေ။

"... လမ်းမကြီး... ယင်တစ္ဆေများ..."

ထိုကဲ့သို့ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် ဝူဖန်၏ ထုံထိုင်းပြီး မပီဝေဝါ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကြားလိုက်ရသော အသံက ရှိနေသူ အားလုံးကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကြက်သီးထသွားစေသည်။ တစ်ဦးက အရှေ့ဘက်ရှိ ဝူဖန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဝူ၊ ခဏလောက် မအော်နဲ့ဦး၊ လောင်လျို ပျောက်သွားပြီ။"

သို့သော်လည်း။

သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ဝူဖန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်နေပြီး တိုးညင်းနှေးကွေးသော အသံများကို ဆက်လက် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကထက် ပိုမို ထုံထိုင်းပြီး မပီဝေဝါ ဖြစ်နေသည်။

လူအများက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ယောက်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဝူဖန်၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်သွားပြီး၊ ဝူဖန်၏ ပခုံးကို လှမ်းပုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဝူဖန်၏ ထုံထိုင်းနေသော ရေရွတ်သံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ထိုရေရွတ်သံမှာ "ယန်လမ်းမကြီး၊ ယင်တစ္ဆေများ ဆုတ်ခွာစမ်း" ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ကြားရင်းကြားရင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ အခြား စာကြောင်းနှစ်ကြောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ထျန်းရှန်း... ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်... သုခကမ္ဘာသို့... ရောက်ရှိမည်..."

ထိုအသံမှာ ထုံထိုင်းပြီး လေးလံနေသော်လည်း နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ထိုသူ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကြက်သီးထသွားတော့သည်။ သူ၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။

သူက ဝူဖန်၏ ကျောပြင်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

"ဝူ... အစ်ကိုဝူ..." သူက ခက်ခက်ခဲခဲ အသံထွက်လိုက်သည်။

သူ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာကာ သူ့အပေါ် ဖိကျိတ်ထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးချီစွမ်းအင်များ ရူးသွပ်စွာ ထကြွလာပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် ခက်ခက်ခဲခဲ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ ပြုလုပ်၍ မရပေ။ သူ၏ ခေါင်းကို စွမ်းအားတစ်ခုက လိမ်ချိုးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ လှည့်သွားကာ "ဂျွတ်... ဂျွတ်..." ဟူသော အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ အတင်းအကျပ် နောက်ကျောဘက်သို့ လှည့်ချိုးခံလိုက်ရတော့သည်။

"အစ်... အစ်..."

သူက အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေပြီး လက်မောင်းများကို အတင်းမြှောက်ကာ မိမိ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး မူလအတိုင်း ပြန်လှည့်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး သွေးရဲရဲ နီသွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း အနီရောင်ရင့်ရင့် ပြောင်းသွားကာ ပါးစပ်မှ "အစ်... အစ်..." ဟူသော အသက်ရှူကျပ်သံများကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့သည်။

အသိစိတ် လွတ်ထွက်သွားမည့် နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင်...

သူ၏ အနောက်ဘက် လမ်းမပေါ်၌ ကင်းလှည့်စစ်သည်များ အားလုံး ဖရိုဖရဲ လဲကျသေဆုံးနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတိုင်းက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ထားသော အနေအထား ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း၏ ခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လိမ်ချိုးခံထားရသည်။

အသိစိတ်များ လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။ လက်နှစ်ဖက်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ အောက်သို့ ကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့သည်။

အရှေ့ဘက်တွင်...

ထုံထိုင်းစွာ ရေရွတ်နေသော ဝူဖန်က ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ တစ်ခွန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သုခကမ္ဘာသို့... ရောက်ရှိမည်..."

ထိုစကားသံ အဆုံးတွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဝေးမှ အမှောင်ထုထဲတွင် လူရိပ် အနှစ်ဆယ်ခန့် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အားလုံးက အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အသံလုံးဝ မထွက်ဘဲ ညအမှောင်ထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

"အထက်လူကြီးမင်းတို့ကို... ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ဝူဖန်က ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

ရောက်လာသော အဖြူရောင်ဝတ် လူများက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှေ့ဘက်ရှိ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။

အနောက်ဆုံးတွင် ရပ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးက အလံငယ်တစ်အုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး မှတ်ထားကြ။ အများဆုံး ၁၅ မိနစ်ပဲ။ ၁၅ မိနစ် ကျော်သွားရင် နက္ခတ်တာရာဌာန က ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ဝိုက်က ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေ ပြတ်တောက်သွားတာကို သေချာပေါက် သိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံး ဆုတ်ခွာရမယ်။"

အခြား အဖြူရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လုံလောက်ပါတယ်။ ဒီ ၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပြီး သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ အပြင်မထွက်သွားနိုင်ရင် ရပြီ။"

အလံငယ်များကို ထုတ်ယူခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ် လူက သူ၏ လက်ထဲရှိ အလံငယ်များကို တစ်ဦးချင်းစီထံ ခွဲဝေပေးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူကြီးရဲ့ ဝင်္ကပါအလံတွေက ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး မြေပြင်အခြေအနေကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မယ်။ အတွင်းအပြင် အကုန် ပြတ်တောက်သွားမှာမလို့ ၁၅ မိနစ် အတွင်းမှာ ခြင်တစ်ကောင်တောင် ပျံထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် မှာ သိုင်းအဆင့် ၄ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူ့ကိုတော့ အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။"

"မီးတောက်လက်သီး ကျောက်လီ မဟုတ်လား။ ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင်တော့ ငါက သူ့ရဲ့ လက်သီးပညာကို စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်။ နှမြောစရာက အချိန် အရမ်းကပ်နေပြီး အရေးကြီးကိစ္စကို အပျက်ခံလို့ မရဘူးလေ။ မြန်မြန်ပဲ ရှင်းပစ်လိုက်ကြတာပေါ့။"

"သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ဘာပြဿနာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"

"လုံးဝ အမှားအယွင်း မရှိစေရဘူး။"

"ဟက်... ဒီ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် က အရင်တုန်းက ပထမမျိုးဆက် ရွှမ်ကော်နယ်စားကြီးက အဆင့် (၃) သိုင်းသခင်ကြီး အဆင့်နဲ့ မိစ္ဆာတွေ အများကြီးကို နှိမ်နင်းခဲ့တာ။ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။ အခုတော့ သာမန် အဆင့် ၄ တစ်ယောက်က ကိုးကွယ်ခံ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ထိုင်နေနိုင်ပြီ။"

"လောကီရေးရာတွေရဲ့ အတက်အကျဆိုတာ ကံကြမ္မာ အတိုင်းပဲလေ။ ကျင့်ကြံသူသခင်ကြီး ရဲ့ အစောင့်အရှောက် မရှိရင် သဘာဝအတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကို မကျော်လွန်နိုင်ဘူး။ အခု ကျင့်ကြံသူသခင်ကြီး အတွက် ကံကြမ္မာစွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပူဇော်ခွင့်ရတာကလည်း သူတို့ရဲ့ ကုသိုလ်ကံလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။"

အဖြူရောင်ဝတ် လူများက အလံငယ် တစ်ခုစီကို ယူဆောင်သွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ တည်ငြိမ်နေသလို၊ သရော်လှောင်ပြောင်နေသလိုလည်း ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးနှင့် ဘေးတွင် ဝပ်တွားနေသော ဝူဖန်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။