အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရခြင်းလော...

ယခုအချိန်တွင်...

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အရပ်မျက်နှာအသီးသီး၌ ဖြစ်ပွားနေသော တိုက်ပွဲများ၊ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ များပြားလှသော အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများနှင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အစောင့်အရှောက်များ အားလုံးသည် စွန်းဖျင်တို့ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်၍ အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံအပြည့် လွင့်မျောနေသော ပန်းရောင်ပန်းပွင့်ဖတ်များကို အကဲခတ်ရင်း၊ ပထမတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားကြသဖြင့် အသီးသီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။

"ဒါ... သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါက... တာအိုပညာရပ်ပဲ..."

"အဆင့် ၅ တာအိုဆရာလား..."

ရွှမ်ကော်သခင်ကြီး ချန်ကွမ်သည်လည်း အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းထဲသို့ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦး ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းကာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို ညတွင်းချင်း ဝင်ရောက်စီးနင်းသည့် ဤလုပ်ရပ်တွင် ပါဝင်နေခြင်းလော ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းဝင်နှစ်ဦးသည်လည်း အလားတူ အံ့အားသင့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ကာ၊ ဤအခြေအနေမှာ သူတို့၏ တွက်ဆမှုပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ချန်ကွမ်သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုတာအိုဆရာသည် ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းမှလူ မဟုတ်ပေ။

ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုများ လှိုက်တက်လာသည်။ မည်သည့် တာအိုဆရာက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ထဲသို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်ရှိနေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော တာအိုပညာရပ် တိုက်ကွက်မှာ သူတို့အတွက် ကောင်းကင်မှ နတ်ရေစင် ပက်ဖျန်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ သေတွင်းမှ အသက်ဆက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ ညတွင်းချင်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုမှာ တိကျလျင်မြန်လှပေသည်။ စတင်ချိန်မှ ယခုအထိမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်မျှသာ ရှိသေးပြီး၊ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးပန်းတိုင်မှာလည်း ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ရှိ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများသာ ဖြစ်ကာ အဆင့် ၆ အောက်ရှိသူများကိုမူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြသည်။

ရန်သူ့အင်အားမှာ များပြားလှသဖြင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ဘက်မှလူများမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သေတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်း ရောက်ရှိနေခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ...

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ ဗဟိုချက်တွင် ဖူးပွင့်လာသော ပန်းပွင့်ဖတ်များ၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော အရှိန်အဝါများနှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသော တာအိုပညာရပ် အတတ်ပညာများသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကြောင့် ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ ပိတ်ဆို့မှုများမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘဲ အချိန်မရွေး ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖောက်မထွက်နိုင်လျှင်ပင် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် အဆင့် ၄ သိုင်းသမားတစ်ဦး ပူးပေါင်းလိုက်ပါက ထွက်ပေါ်လာမည့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားနှစ်ဦး ပူးပေါင်းခြင်းထက် များစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် ဆက်လက်အနိုင်ရရန်ပင် ခက်ခဲသွားပြီဖြစ်ရာ၊ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်း လူအားလုံးကို အဆုံးစီရင်ရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် အဆင့် ၅ အစောင့်အရှောက်များမှာ မိမိတို့ထက် နှစ်ဆများပြားသော ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် အသည်းအသန် ခုခံနေကြရကာ ရင်ထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ကွမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာကြတော့သည်။

တာအိုပညာရပ်...

အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ...

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ထိုတာအိုဆရာသည် သူတို့ဘက်တော်သား ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ အဆင့် ၅ ဂိုဏ်းဝင်များမှာမူ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ထဲမှ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တာအိုဆရာတစ်ယောက် ထွက်လာရတာလဲ..."

"ဒုက္ခပါပဲ..."

အကယ်၍ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦးတည်းဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ အဓိကပြဿနာမှာ မထွက်ပေါ်လာသင့်သော အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အစီအစဉ်များ ကြိုတင်ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ခံလိုက်ရခြင်းလော...

"ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ တာအိုပညာရပ်က..."

ချန်ယောင်သည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်ရင်း အဝေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ ဗဟိုတွင် ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာသော သစ်ပင်တစ်ထောင်နှင့် ပန်းပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို အကဲခတ်ရင်း အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ယခင်တစ်ခေါက်က အဆင့် ၅ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးစီရင်ခဲ့စဉ်ကထက် ယခု ချန်မု အသုံးပြုလိုက်သော တာအိုပညာရပ်မှာ ပို၍ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

ထိုပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ပွင့်စီတိုင်းမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ကြသည်။

သိုင်းစိတ်ဆန္ဒသည်လည်း ကမ္ဘာမြေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သိုင်းသမားက မိမိ၏ စိတ်ဆန္ဒကို သွေးချီစွမ်းအင်နှင့် စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များထဲတွင် အရည်ကျိုထားခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ပုံရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဆွေးမြေ့နေသော အရာများကို အံ့ဖွယ်ဖြစ်အောင် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ တာအိုပညာရပ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ယောင်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထကြွနေစဉ်မှာပင်...

ချန်မု၏ စိတ်အာရုံမှာမူ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းဝင်များ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ထိုအဆင့် ၅ သိုင်းသမားများကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ယခုအခါ သူသည် လေဟာနယ်တွင် လွင့်မျောနေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ပန်းပွင့်ဖတ်များကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့ကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စူးစမ်းနေသည်။

"ဒါက အဆင့် ၄၊ လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ သိုင်းသမားတွေလား..."

အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများကို လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သူများဟု ခေါ်ဆိုကြသဖြင့် ချန်မုအနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း...

ထိုအဆင့် ၄ သိုင်းသမားနှစ်ဦးနှင့် အမှန်တကယ် လက်ရည်စမ်းလိုက်ရချိန်တွင်မှ၊ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများသည် သူထင်ထားသလောက် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ... အနည်းငယ်ပင် အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အားကုန်ထုတ်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့မှာ သူ၏ တာအိုပညာရပ်ထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်မုအနေဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ အားနည်းချက်ကိုပင် ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများထက် များစွာ ပိုမိုခိုင်မာကြသော်လည်း သူ၏ 'စိတ်ဓား' တာအိုပညာရပ် ရှေ့မှောက်တွင်မူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေပေသည်။

ညအချိန်တွင် သဘာဝတရား၏ အားသာချက်ကို ရရှိထားခြင်းမှာ အဓိကအချက် မမဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ် အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အင်အားပင် ဖြစ်သည်။

စနစ်မျက်နှာပြင်၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုများကြောင့် ရရှိလာသော သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြည့်စုံသန့်စင်လှပေသည်။ သူ၏ တာအိုပညာရပ်မှာလည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို သန့်စင်သော 'စိတ်ဓား' အဖြစ် သွန်းလောင်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ဤအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည်ကား...

အဆင့် ၅ တာအိုဆရာများ၏ အစွန်းဆုံး အကန့်အသတ်၊ တာအိုပညာရပ် အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ထဲတွင် ကျောက်လီသည် ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ ပိတ်လှောင်မှုကို ခံထားရသော ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့ကို အကဲခတ်ရင်း၊ အံ့အားသင့်ရာမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုတာအိုဆရာ၏ တာအိုပညာရပ်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး အဆင့် ၄ သိုင်းသမားနှစ်ဦးကိုပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူသည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေ၍ တစ်ဖက်လူကို ကူညီပေးရမည်လော၊ သို့မဟုတ် အကြီးအကဲမုန့်ရှိရာသို့ သွား၍ ကူညီပေးရမည်လော ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ပွင့်စီတိုင်းမှာ ဓားချီစွမ်းအင်များဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သူသာ ဇွတ်အတင်း ဝင်ပါမိပါက တာအိုပညာရပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရနိုင်သဖြင့် ဤနေရာတွင် နေနေခြင်းမှာ အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ...

ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့မှာ ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နီးကပ်လာနေသည်ကို သူ အာရုံခံမိနေသည်။ အကယ်၍ ထိုသူနှစ်ဦး ပူးပေါင်းသွားပါက ဤတာအိုပညာရပ်က ဆက်လက်ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည်လော ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်လီသည် ယခုကဲ့သို့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေခြင်းမှာ မှားယွင်းနေမှန်း သိသော်လည်း၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မှားယွင်းသွားပါက အခြေအနေတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ ညတွင်းချင်း ဝင်ရောက်စီးနင်းမှုမှသည် ချန်မု၏ လက်စွမ်းပြမှုအထိမှာ ရှည်လျားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့ ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ ပိတ်လှောင်မှုကို ခံလိုက်ရချိန်မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦး ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲတွင် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နီးကပ်သွားသည့် အချိန်အထိမှာ အသက်ရှူအကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများ၏ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်သည်ပင် ထိုလွင့်မျောနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကို မခုခံနိုင်တော့ချေ။ အကယ်၍ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များဖြင့် ကာကွယ်ထားခြင်း မရှိပါက သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရိုးစုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်နေရာတည်းတွင် ပူးပေါင်းမိသွားချိန်တွင်မူ၊ တစ်ဦးလျှင် ပန်းပွင့်ပင်လယ်၏ တစ်ဝက်စီကိုသာ ခုခံရန် လိုအပ်တော့သဖြင့် ကျောချင်းကပ်ကာ ခုခံလိုက်ကြရာ ဖိအားများ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားပြီး အသက်ရှူချောင်သွားကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနားယူနေခြင်း မရှိပေ။

ပူးပေါင်းမိသွားသည့် ခဏမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တိုက်စမ်း။"

ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ပူးပေါင်းလိုက်ရုံဖြင့် ဤကျယ်ပြောလှသော ပန်းပွင့်ပင်လယ်ကို မနည်းခုခံနေရသော်လည်း၊ ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက် အချိန်ဆွဲနေပါက အရှုံးပေးလိုက်ရသည်နှင့် မခြားနားပေ။ သို့ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံး စဉ်းစားလိုက်သည့် အရာမှာ ခုခံရန် မမဟုတ်ဘဲ အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။