အခန်း ၅၄

အခန်း (၅၄) ဓားပျံဖြင့် လောကကို တုန်လှုပ်စေခြင်း

မည်သည့် အဆင့် ၄ သိုင်းသမားမဆို သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်သော တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး၊ သွေးနှင့် အရိုးများကို နင်းဖြတ်ကာ လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏ ပြတ်သားမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုမှာ သာမန်လူတို့ လိုက်မမီနိုင်သော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် ယခင်က တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း၊ ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ တည်ရှိရာနေရာမှာ အထက်အရပ် ဆယ်ကျန်းခန့် အမြင့်တွင် ရှိနေကြောင်းကိုတော့ အာရုံခံမိနေကြသည်။

"ဘုန်း..."

စွန်းဖျင်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်ရာ၊ အစွန်းဆုံးအထိ လည်ပတ်သွားသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများပင် ပျက်စီးသွားနိုင်သော်လည်း၊ တောက်ပလှသော ဖြူလွှလွှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ရွှီကျန့်ရှို့သည်လည်း သူ၏ ငွေရောင်လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လခြမ်းကွေးပုံသဏ္ဌာန် ရောင်စဉ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ စွန်းဖျင်၏ ဓားအလင်းတန်းနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသော ထိုတိုက်ကွက်သည် အနီးနားရှိ ပန်းပွင့်ဖတ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြေပြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် မြေပြင်မှ ကန်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာဆီသို့ ဦးတည်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ သိုင်းသမား၏ သွေးချီစွမ်းအင်မှာ ယင်ဓာတ်များကို ဖြိုခွင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များမှာ နာမ်ဝိညာဉ်များကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိရာ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ကိုယ့်အားကိုယ်မသိဘဲ လှည်းဘီးကို ဟန့်တားသည့် ပုစဉ်းရင်ကွဲနှယ်..."

အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများ၏ စွမ်းအားကို အကဲခတ်ပြီးနောက်၊ ချန်မုအနေဖြင့် ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူသည် အထက်အရပ် မှနေ၍ တိုက်ခိုက်လာသော လူနှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်လိုက်သည်။

"ရွှစ်..."

နက်မှောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လေဟာနယ်ကို ခွဲထွက်လာပြီး၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် စွန်းဖျင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

စွန်းဖျင်သည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နှစ်ပေါင်းများစွာမှ ရရှိလာသည့် ဗီဇစိတ်အရ သူသည် အစွန်းဆုံးအထိ တုံ့ပြန်လိုက်ကာ၊ ဓားသွားကို အတင်းရွှေ့လိုက်ပြီး ထိုနက်မှောင်သော အလင်းတန်းနှင့် ပွတ်ကာသီကာ ထိရှသွားရင်း အသက်လု ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

"ကျွတ်..."

သူ့လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။

သူ၏ ဆံပင်အဖျားအချို့မှာလည်း ဦးရေပြားနှင့် ကပ်လျက်ပင် တိတိရိရိ ပြတ်တောက်သွားသည်။

စွန်းဖျင်၏ မျက်နှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ထိုနက်မှောင်သော အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းရှိ ပြိုကျနေသော အုတ်ကျိုးအုတ်ပဲ့များ၊ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးများ အားလုံးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေသော ကြေးမုံပြင်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် အသံမထွက်ဘဲ အထက်အောက် တိခနဲ လွဲချော်သွားကာ ပြတ်တောက်သွားသော မျက်နှာပြင်များမှာ အလွန်ပင် ညီညာလှပေသည်။

ကမ္ဘာလောကကြီးရှိ အရာအားလုံးမှာ...

နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ပင်...

အကယ်၍ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် သူသာ အစွမ်းကုန် မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပါက၊ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ သီးခြားစီ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခက်ခက်ခဲခဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း စွန်းဖျင်မှာ သိုင်းဆရာသခင် မဟုတ်သဖြင့် လေထဲတွင် ကြာကြာမနေနိုင်ဘဲ၊ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

နောက်ထပ် နက်မှောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လေဟာနယ်ကို ထိုးခွဲကာ ရွှီကျန့်ရှို့၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွှီကျန့်ရှို့ မျက်နှာပျက်သွားကာ လှံရှည်ကို အတင်းဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ငွေရောင်လှံရှည်နှင့် ထိုနက်မှောင်သော အလင်းတန်းတို့ ထိခိုက်မိသွားသည်။

"ချွင်..."

ရွှီကျန့်ရှို့၏ လက်ထဲမှ ငွေရောင်လှံရှည်မှာ ကျိုးပဲ့သွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အတွင်းဘက်သို့ ချိုင့်ဝင်သွားကာ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ထူးခြားသော ကုန်ကြမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ငွေရောင်လှံရှည်ကြောင့် ထိုနက်မှောင်သော အလင်းတန်းကို မနည်း ခုခံနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ ထိုအရာမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ရွှီကျန့်ရှို့ သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တစ်တောင် ခန့်ပင် မရှိသော သေးသွယ်သည့် ဓားငယ်လေး တစ်လက် ဖြစ်နေသည်။

ဓားပျံ ထျန်းဝမ်။

"လှံက မဆိုးဘူးပဲ..."

ချန်မုက တစ်ချက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ညှိုးဖြင့် ထပ်မံ ညွှန်လိုက်ရာ၊ ထျန်းဝမ်သည် လခြမ်းကွေးပုံစံအတိုင်း လှည့်ပတ်ကာ ခုတ်နှက်လိုက်သည်။

ရွှီကျန့်ရှို့၏ လက်ထဲရှိ ငွေရောင်လှံရှည်မှာ ကောက်ကွေးနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူသည် အစွမ်းကုန် ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထျန်းဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များမှာ ခဏချင်းအတွင်း အပေါက်ဖောက်ခံလိုက်ရပြီး၊ ဓားအလင်းတန်းမှာ သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ၊ လည်ပင်းရှေ့မှ နောက်ဘက်အထိ သွေးစင်းကြောင်းတစ်ခု ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရွှီကျန့်ရှို့မှာ ရူးသွပ်နေသူနှယ်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ကျတော့မည့် ဦးခေါင်းကို ဘယ်လက်ဖြင့် လည်ပင်းပေါ်တွင် အတင်းဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာလက်ရှိ ကောက်ကွေးနေသော လှံရှည်ကို ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

"လခြမ်းခွဲ..."

လှံဦးဖျားမှ တောက်ပသော လရောင်စဉ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော လှံရှည်မှာ လမင်းကြီး တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ချန်မုနှင့် အတူတူ သေဆုံးရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချွင်..."

သံမဏိချင်း ထိခိုက်မိသည့် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွမ်ဟုန် က လှည့်ပတ်ခုတ်နှက်လိုက်ရာ ငွေရောင်လှံရှည်မှာ လွင့်စဉ်ထွက်သွားပြီး၊ လှံရိုးမှာ ထပ်မံ၍ ကောက်ကွေးသွားကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ဓားအလင်းတန်းမှာ အရှိန်မသတ်ဘဲ ရွှီကျန့်ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒေါင်လိုက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အသံပင် မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ရွှီကျန့်ရှို့၏ မျက်ခုံးအလယ်တွင် သွေးစင်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ထိုသွေးစင်းကြောင်းမှာ ဝမ်းဗိုက်အထိ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့သွားကာ လည်ပင်းရှိ သွေးစင်းကြောင်းနှင့် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

ရွှီကျန့်ရှို့သည် သူ၏ ညာလက်ကို ခက်ခဲစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ အားနည်းနေသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်စိတ်မွှာမွှာ မဖြစ်သွားအောင် မနည်း ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူ၏ လခြမ်းခွဲလှံမှာ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤမျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိရခြင်းကို သူ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"အသက်ဓာတ်ကတော့ တော်တော်လေး ပြင်းထန်သားပဲ..."

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေးပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း သေဆုံးခြင်း မရှိသေးသဖြင့်၊ ဤအသက်ဓာတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် 'လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သည်' ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။ ချန်မုက တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ရွှစ်..."

ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခု ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ရွှီကျန့်ရှို့၏ အားနည်းနေသော အကာအကွယ် စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များမှာ စက္ကူကဲ့သို့ပင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် အပြီးတိုင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစင်းကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲကြေသွားကာ၊ သွေးမိုးများအဖြစ် အောက်ဘက်ရှိ ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လခြမ်းခွဲ လှံရှည် ရွှီကျန့်ရှို့၊ သေဆုံးပြီ။

အောက်ဘက်တွင် ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျနေသော စွန်းဖျင်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတိုဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ဖတ်များကို အသည်းအသန် ခုခံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှီကျန့်ရှို့၏ အငွေ့အသက်များ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာတွင် နာကြည်းမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလိုက်ပါက အနည်းဆုံးတော့ ခုခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ နည်းလမ်းများမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူနှင့် ရွှီကျန့်ရှို့တို့ ပူးပေါင်းလျှင်ပင် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။

ဒါက အဆင့် ၅ လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၄ လား။

ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိနေမှတော့၊ ယနေ့ည၏ သွေးပူဇော်မှုမှာ ကျရှုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပေပြီ။

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲလား..."

"နောက်ဆုံးတော့လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါလား..."

စွန်းဖျင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာရှိရာဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်မုအနေဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားထောင်ရန် စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိဘဲ၊ အောက်ဘက်သို့ အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ဖတ်များမှာ တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းသွားပြီး စွန်းဖျင်၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ကာ၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် သွေးစအချို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရေခဲဓား စွန်းဖျင်၊ သေဆုံးပြီ။

ခဏအတွင်းမှာပင် လောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော အဆင့် ၄ သိုင်းသမား နှစ်ဦးစလုံး နေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

ကျောက်လီမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မူလနေရာတွင် ရပ်နေမိသည်။

ဤလောကတွင် သိုင်းသမားများစွာ ရှိသော်လည်း တာအိုဆရာများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့် ၅ နှင့် အထက်မှာ ပို၍ပင် ရှားပါးသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တာအိုပညာရပ်အဆင့်ရှိ တာအိုဆရာနှင့် တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးဘဲ၊ တာအိုဆရာတစ်ဦး လက်စွမ်းပြသည်ကို အဝေးမှ တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း မိမိအနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုမြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ အသိတရားများကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုထက်မြက်လှသော ဓားပျံများနှင့် ဓားချီများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် အဆုံးမဲ့ ပန်းပွင့်ပင်လယ် တာအိုပညာရပ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေရာ၊ ရွှီကျန့်ရှို့နှင့် စွန်းဖျင်တို့ ခုခံနိုင်မည့်အရာ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဒါက တာအိုပညာရပ်အဆင့်ရှိ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားလား။

အထက်အရပ်တွင်...

ချန်မုသည် ကျောက်လီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေရင်း အောက်ဘက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကို စူးစမ်းနေသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် ကိုယ်ကို ခပ်ဖွဖွ လှည့်လိုက်ကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်သည်။

"ရွှစ်..."

ထျန်းဝမ်ဓားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုဦးတည်ရာမှာ သိုင်းကျောင်းတော် မှ အကြီးအကဲမုန့်နှင့် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အဆင့် ၄ သိုင်းသမားတို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွမ်..."

ကောင်းကင်ယံအထိ ဟိန်းထွက်သွားသော သံမဏိချင်း ရိုက်ခတ်သံကြီးတစ်ခု ဦးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အား..."

ထို့နောက်တွင် နာကျင်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ရောပြွမ်းနေသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ တတိယမြောက် အဆင့် ၄ သိုင်းသမား၏ သွေးချီစွမ်းအင်နှင့် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများမှာ လျင်မြန်စွာ အားနည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုလူသုံးဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် ကျောက်လီ တစ်ဦးတည်း၏ သွေးချီစွမ်းအင်နှင့် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒသာ ကျန်ရှိတော့ပေတော့သည်။