အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို ကြမ်းလွန်းတယ်

တာယွမ်နန်းတော်ကြီးသည် မြို့တော်၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင် ခန့်ညားစွာ တည်ရှိသည်။

နန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် နိမ့်ဆင်းသော အဆောက်အအုံများ ရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ သာမန်လူတို့ ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လေးလံဖိနှိပ်သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားရစေသည့် သိုင်းကျောင်းတော် ပင် ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင်မူ မြင့်မားသော စင်မြင့်သဏ္ဌာန် အဆောက်အအုံများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်တည်ရှိနေပြီး၊ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ထက် ပို၍ မှောင်မိုက်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ အလင်းရောင်များပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်လျှင် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ဤနေရာမှာ စစ်ထျန်းမျှော်စင် ပင် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ကြီးကို အရှေ့နှင့် အနောက်မှ ရံပတ်ကာ ကာကွယ်ပေးထားသော ဤအဆောက်အအုံ နှစ်စုသည်ကား... သိုင်းကျောင်းတော် နှင့် စစ်ထျန်းမျှော်စင် တို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

စစ်ထျန်းမျှော်စင်၏ ဗဟိုချက် အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်ထက်တွင်၊ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အမူအရာ ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လေဟာနယ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် လွင့်မျောနေသည်။

တစ်ခန်းလုံးတွင် တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့အကြား ပိုးမျှင်မျှင်လေးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားရာ ကြယ်တာရာမြေပုံတစ်ခုနှယ်... မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ရာမြောက်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ခမ်းနားလှပေသည်။

ရုတ်တရက်။

ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်ကာ မိမိ၏ ဘယ်ဘက် အရှေ့ဘက်ရှိ ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကြယ်ပွင့်မှာ ရုတ်တရက် လင်းလိုက်မှိန်လိုက် ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ပိုးမျှင်လေးများမှာလည်း ဝေဝါးလာကာ ပြတ်တောက်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်ပြီးနောက် လက်ညှိုးဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်ချက် တို့လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လင်းလိုက်မှိန်လိုက် ဖြစ်နေသော ကြယ်ပွင့်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အနီးနားရှိ မှေးမှိန်နေသော ပိုးမျှင်လေးများမှာလည်း ပြန်လည်၍ အလင်းလက်လာတော့သည်။

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းလိုက်ရာ၊ ဖြူလွှလွှ အလင်းတန်းတစ်ခု လေဟာနယ်ကို ခွဲထွက်သွားပြီး အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်။

"ဒါ..."

ရွှမ်ကော်သခင်ကြီး ချန်ကွမ်သည် အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများ၏ အငွေ့အသက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

သူသည် ရွှမ်ကော်သခင်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အချိန်တွင် တာအိုဆရာအချို့နှင့် ထိတွေ့ဖူးသော်လည်း၊ တာအိုပညာရပ်အဆင့်ရှိ တာအိုဆရာတစ်ဦး လက်စွမ်းပြသည်ကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သို့ဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားနှင့် အင်အားချင်း တူညီသည်ဟုသာ မှတ်ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ည ကျူးကျော်လာသော ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ အင်အားများပြားလှသဖြင့် ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေပါက သူတို့ဘက်မှ အရေးနိမ့်ရန်သာ ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အခြေအနေကို အသုံးချကာ အသံကို ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းထုတ်ပြီး မိမိဘက်တော်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးကာ ရန်သူများကို တုန်လှုပ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း။

ထိုတာအိုဆရာ၏ နည်းလမ်းများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လှပေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော အဆင့် ၄ သိုင်းသမား သုံးဦးစလုံးကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးမှာ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တာယွမ် တစ်ပြည်လုံးရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော လူတို့အနက် တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိပြီး၊ ထိုအထဲမှ အဆင့် ၅ အထက်တွင်ရှိသော အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ စုစုပေါင်း ခြောက်ဦးသာ ရှိပေသည်။

အဲဒီ ခြောက်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်များလား...

ချန်ကွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။

သူသည် ရွှမ်ကော်သခင်ကြီး ရာထူးကို ဆက်ခံထားသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုခြောက်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ရိုသေခန့်ညားစွာ နေထိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူခြောက်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ သခင်ကြီးများထက်ပင် သာလွန်သောကြောင့်တည်း။

သူသည် ရင်ထဲမှ လှိုင်းလုံးများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရှေ့မှ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းဝင် နှစ်ဦးကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ အစောင့်အရှောက် ကျောက်လီ လျင်မြန်စွာ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ချိန်တွင် သူသည် စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သတ်စမ်း။"

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ချန်ယောင်မှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။

ချန်မု လက်စွမ်းပြလိုက်ခြင်းမှာ အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းရန်လောက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော အဆင့် ၄ သိုင်းသမား သုံးဦးစလုံး သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မတွေးထားခဲ့မိပေ။

"ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို ကြမ်းလွန်းတာပဲ..."

အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများသည် ချန်မု၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခြင်းမှာ ချန်ယောင်ကို အံ့အားသင့်စေရုံသာမက၊ သူမ၏ သိုင်းလမ်းစဉ် ယုံကြည်မှုကိုလည်း အတော်လေး ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ချန်မု၏ ခြေရာကို အမီလိုက်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကြည့်ရသည်မှာ အဆင့် ၄ ဆိုသည်မှာ ချန်မု၏ အဝတ်စကိုတောင် ထိခွင့်ရရန် မလွယ်ကူဘဲ၊ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အဆင့် ၃။

တာအိုဆရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သိုင်းသမားအရေအတွက်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော်လည်း၊ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူမှာ လူသောင်းပေါင်းများစွာထဲတွင် တစ်ယောက်မျှသာ ရှိပေသည်။ မည်သည့် သိုင်းဆရာသခင်မဆို သူ၏ ခေတ်ကာလတွင် ပါရမီအထူးချွန်ဆုံး သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်စမြဲပင်။ ပထမမျိုးဆက် ရွှမ်ကော်သခင်ကြီး ဆိုသည်မှာလည်း အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်ယောင်၏ သိုင်းလမ်းစဉ် ယုံကြည်မှုမှာ ခိုင်မာလှသော်လည်း၊ သိုင်းလမ်းစဉ် ဆိုသည်မှာ ခြေတစ်လှမ်းချင်း မှန်မှန်ကန်ကန် လျှောက်လှမ်းရမည်ဖြစ်ရာ သူမသည် သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်။

သူမသည် မိမိ၏ နဖူးကို ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက လှမ်း၍ ခေါက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မသိစိတ်အရ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

"ဘာက ကြမ်းတာလဲ။"

ချန်မု၏ အသံမှာ သူမ၏ နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး၊ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် မကျေနပ်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ပညာတတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှယ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ရန် မတောင်းဆိုသော်လည်း၊ သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးမျိုးဖြင့် ခိုင်းနှိုင်းခြင်းမှာတော့ အနည်းငယ် လွန်လွန်းလှပေသည်။

အနည်းငယ်မျှ ဆုံးမလိုက်ပြီးနောက်။

ချန်မုသည် ချန်ယောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်စွာပင် မိမိ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ချန်ယောင်မှာတော့ နဖူးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။

"တကယ်ကို ကြမ်းလွန်းတာပဲကို..."

သူမသည် အံ့အားသင့်ရာမှ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ချန်ယောင်သည် အဝေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ စံအိမ်တော်ထဲရှိ အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများ၏ အငွေ့အသက်များမှာ အစောင့်အရှောက် ကျောက်လီ၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ချိန်တွင် သူမက ပြုံးလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ အခြားတစ်ယောက်ယောက်က တာအိုပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ဆိုပါက၊ သူမ၏ သိုင်းလမ်းစဉ် ယုံကြည်မှုမှာ အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၆ သို့ တက်လှမ်းရန်ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ချန်မုကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချန်မု၏ ကျောပြင်ကိုသာ ကြည့်ကာ လိုက်ပါခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချန်မုက ရှေ့မှ ထပ်မံ၍ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်းမှာ သူမကို စိတ်ဓာတ်ကျစေခြင်း မရှိဘဲ၊ ပိုမို၍ပင် ယုံကြည်မှု ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

သူမသည် တာအိုဆရာ တစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ချန်မုကို အမီလိုက်ရန်မှာ သိုင်းလမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ချန်မုကို အမီလိုက်နိုင်ရန်အတွက် သူမသည် အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရမည်သာ ဖြစ်ပေတော့မည်။

ဒုတိယအစ်ကိုက သူမကို အထင်မသေးစေရဘူး။

အိပ်ခန်းဆောင်ထဲတွင်။

ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အဆင့် ၄ သိုင်းသမား သုံးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ လွယ်ကူလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အင်အားကုန်ခမ်းမှု လုံးဝ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သိုင်းသမားများ၏ သွေးချီစွမ်းအင်နှင့် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို အမှန်တကယ်ပင် ရိုက်ခတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"သာမန် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာသာ ဆိုရင်တော့ အသာစီးရဖို့ မလွယ်ဘူး။ နီးကပ်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်ကတင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အင်အားကို အများကြီး ကုန်ခမ်းစေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက စိတ်ကို ဓားအဖြစ် သွန်းလောင်းထားတာမို့၊ သူတို့ရဲ့ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒတွေက ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို လုံးဝ မလှုပ်ခတ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ့အပေါ်မှာ ထိခိုက်မှု သိပ်မရှိတာ..."

ချန်မုသည် စိတ်ထဲမှ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ အင်အားကုန်ခမ်းမှု ရှိသော်လည်း မများလှပေ။

ညအချိန်တွင် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာများက အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများကို အသာစီးရနိုင်သည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာဖြင့် လွင့်မျောကာ မိုင်ပေါင်းရာချီသော အကွာအဝေးမှနေ၍ သတ်ဖြတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သိုင်းသမားများအနေဖြင့် တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ရှာမတွေ့သရွေ့ သူတို့မှာ အမြဲတမ်း အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုသာ ပြန်လည် တိုက်ထုတ်နိုင်သော်လည်း၊ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာကို အဆုံးစီရင်ရန်မှာတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သာ အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပါက အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင်မူ ခြားနားလှပေသည်။ တာအိုဆရာများသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို အပြင်သို့ မထုတ်နိုင်သဖြင့်၊ အဝေးဆုံး တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ ပေရာဂဏန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤအကွာအဝေးမှာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများအတွက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည့် အကွာအဝေးပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၄ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ တာအိုဆရာများသည် နေ့နှင့် ည၏ အကန့်အသတ်ကို အပြီးတိုင် ကျော်လွန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ရုံသာမက အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင်များကိုပင် ကြောက်ရွံ့ရန် မလိုတော့ပေ။

"မတ်လေး... အပြင်မှာ ဆူညံသံတွေ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီ ထင်တယ်..."

နင်းသခင်မသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို စိုးရိမ်တကြီး နားစွင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အသံများ တိုးသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာကာ ဘေးနားရှိ ချန်မုကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ချန်မုက လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချလိုက်ကာ ဆိုသည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

အဆင်ပြေသွားပြီလား...

နင်းသခင်မမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားမိသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူမသည် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အစောင့်အရှောက် တစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ပြီး၊ ဩဇာအပြည့်ဖြင့် ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ကျူးကျော်လာတဲ့ ရန်သူအားလုံးကို အဆုံးစီရင်ပြီးပါပြီ။ လွတ်မြောက်သွားသူတွေ ကျန်ရှိနိုင်တာမို့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် ရှာဖွေနေပါတယ်။ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးများ အားလုံးပဲ ခြံဝင်းထဲမှာပဲ နေထိုင်ကြပါ။ အပြင်ကို လုံးဝ ထွက်မလာကြပါနဲ့ဦး..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မှ နင်းသခင်မသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်တော့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲမှ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးမှာလည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။