အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) ဝေမြစ်

လုံကျန့်ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်ပြီ။ မြို့တော်အတွင်းရှိ မိသားစုကြီးများနှင့် မှူးမတ်များ အားလုံးသည် ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း နှင့် ကျိလဲ့ဂိုဏ်း တို့ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်သုတ်သင်ကြတော့သည်။ သို့သော် သုတ်သင်နေစဉ်အတွင်း အချင်းချင်း အားပြိုင်မှုများနှင့် ပဋိပက္ခများပါ ရောပြွမ်းလာခဲ့သဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပိုမို၍ ရှုပ်ထွေးပွေလီလာခဲ့သည်။

မြို့တော်ရှိ အင်အားစုကြီးများ အားလုံး မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ရှာဖွေနှိမ်နင်းနေကြချိန်တွင်၊ ချန်မုကမူ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်နှင့် မြို့တော်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စွန့်ခွာ၍ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ချန်မုအတွက် မြို့တော်ပြင်ပသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် အမှန်တကယ် ခြေဆန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ချန်မုသည် မြို့တော်ပြင်ပသို့ တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တော်အပြင်ဘက်သည် မြို့ထဲထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအန္တရာယ်များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသက်နှုတ်မည့် ဝိညာဉ်နတ်ဆိုးများ ရှိသကဲ့သို့၊ လူသားတို့ကို စားသောက်မည့် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများလည်း ကျင်လည်ကျက်စားနေကြသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် မြို့တော်နှင့် အလှမ်းဝေးသော အခြားမြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ ခရီးသွားရန်မှာ အနောက်ဘက်သို့ ဘုရားဖူးသွားသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်ရာကျပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတွင် ဘေးအန္တရာယ်များ ရှိနေသည်ဟူသော အချက်မှာမူ လုံးဝ မလွန်လှပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သိုင်းပညာ အဆင့် ၇ ရှိမှသာ မြို့ပြင်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မည့် စွမ်းအားအနည်းငယ် ရှိပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ မြို့ပြင်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ဂူတစ်ခုခုကို သိမ်းပိုက်၍ အင်အားစုလေးတစ်ခု တည်ထောင်လိုပါက အနည်းဆုံး သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ အထက် ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ယခုအခါ ချန်မု၏ သိုင်းပညာအဆင့်မှာ မနေ့ကတင် အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဤအချက်ကပင် သူ့ကို မြို့တော်မှ ထွက်ခွာ၍ အပြင်လောကသို့ လှည့်လည်ရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်းကို ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့တော်နှင့် ဝေးရာ မြောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ပြီးနောက်၊ ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့်အခါ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤတောင်တန်းမှာ သေးငယ်ပြီး တောင်ကုန်း ခြောက်ခု၊ ခုနစ်ခုခန့်ဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဤနေရာတွင် အန္တရာယ်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ အင်အားကြီးသော မိစ္ဆာများလည်း မရှိသလောက်ပင်။

တစ်ဖက်တွင် မြို့တော်နှင့် နီးကပ်လွန်းသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော မိစ္ဆာများကို အစောကြီးကတည်းက သုတ်သင်ထားပြီး ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဤနေရာမှာ မြို့တော်မှ မိသားစုဝင်များ အမဲလိုက်ထွက်ကာ လေ့ကျင့်ကြသော နေရာဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ အရှေ့နှင့် အနောက်သို့ သွယ်တန်းနေသော ကြီးမားလှသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အောက်ခြေတွင်မူ ပေတစ်ရာကျော်ခန့် ကျယ်ဝန်း၍ တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသည့် မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိနေသည်။ အဲဒါကတော့ ဝေမြစ် ပင် ဖြစ်သည်။ ဟိန်းဟည်းစီးဆင်းနေသော မြစ်ရေများသည် အနောက်မှ အရှေ့သို့ ဦးတည်စီးဆင်းနေပြီး၊ ရေလှိုင်းဖြူဖြူများသည် ချောက်ကမ်းပါး နံရံများကို ရိုက်ခတ်နေကာ မိုးကြိုးပစ်သံနှယ် ဟိန်းထွက်နေသည်။ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ဤမြင်ကွင်းက လူတစ်ယောက်၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ပေသည်။

ဝေမြစ်သို့ လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ လင်းယိဂိုဏ်း မှ ထူယွဲ့သည် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ ညတွင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ချန်မုတွင် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် တာအိုဆရာ အဆင့်ကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းရန် လိုအပ်နေပြီဟု ခံစားမိသဖြင့်၊ ဒုတိယမြောက်နေ့မှာပင် အခြားကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထား၍ ထူယွဲ့၏ ခြေရာကို အစွမ်းကုန် လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း ဝေမြစ်၏ ကမ်းပါးနံရံများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ ထျန်းကျီးမျှော်စင်မှ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ၊ ဝေမြစ်၏ အကျယ်ဆုံးနေရာမှာ ပေတစ်ရာကျော်ခန့် ရှိပြီး ရေစီးမှာ တည်ငြိမ်သည်။ သို့သော် မြို့တော်နှင့် နီးသော နေရာတွင်မူ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အန္တရာယ်များပြီး ရေစီးမှာလည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းသည်။

အကျယ်မှာ ဆယ်ပေကျော်ခန့်သာ ရှိပြီး၊ မြစ်နှစ်ဖက်လုံးတွင် မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးများ ရှိနေသဖြင့် သာမန်လူများ ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ဤနေရာမှာ ဝိညာဉ်သွေးကြောများ စုစည်းရာ နေရာလည်း ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ငါးနှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ရေလှိုင်းကြီးများ ထကြွလေ့ရှိပြီး၊ ထိုအချိန်တိုင်းတွင် မြစ်ထဲ၌ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ပုလဲတစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာလေ့ ရှိသည်။ ၎င်းကို ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ ဟု ခေါ်ကြသည်။

ဤ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ သည် ကမ္ဘာလောကကြီး၏ ဖန်တီးမှုကြောင့် ပေါ်ထွက်လာသည့် ထူးခြားသော ရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ဟင်းရည်ချက်သောက်ပါက ခန္ဓာကိုယ်၏ အားအင်များကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ရုံသာမက၊ အခြေခံကို ခိုင်မာစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ အဆင့် ၄ အောက်တွင် ရှိသော သိုင်းသမားများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အကောင်းဆုံးသော ရတနာတစ်မျိုးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ ပေါ်ထွက်မည့် အချိန်ရောက်တိုင်း၊ သာမန်သိုင်းသမားများသာမက ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်များသည်ပါ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ မြို့တော်ဆီသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် အချင်းချင်း သိုင်းပညာ လက်ရည်စမ်းရန် ဖြစ်သလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဝေမြစ်၏ ရေလှိုင်းကြီးများ ထကြွချိန်၌ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲကို လုယူရန် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၄ သို့ မတက်လှမ်းမီ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အခြေခံကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် ပြုလိုကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝေမြစ်၏ ကမ်းပါးနှစ်ဖက်လုံး၌ လူရိပ်များစွာကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီစွမ်းအင်များမှာ တရစပ် ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြကာ အများစုမှာ အဆင့် ၆ များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဤအဆင့် ၆ သိုင်းသမားများသည် အဆင့်နိမ့် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲများကိုသာ လုယူနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်သော ပုလဲများကိုမူ အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများကသာ လုယူနိုင်မည့် အရည်အချင်း ရှိကြသည်။

ဝေမြစ်တွင် ရေလှိုင်းကြည့်ခြင်းအတွက် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒါကတော့ သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ နှင့် အထက်ရှိသူများ ဝင်ရောက်မပတ်သက်ရန် ဖြစ်သည်။ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များ အချင်းချင်းသာ ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲမှာ အခြေခံကို အပြီးတိုင် ခိုင်မာသွားပြီဖြစ်သော အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများအတွက် မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းနှင့် မြို့တော်ရှိ အင်အားစုများ အားလုံး သဘောတူထားသော စည်းမျဉ်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာများ အတွက်ကမူ ဤစည်းမျဉ်းများ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသည်။ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲသည် တာအိုဆရာများအတွက် အသုံးမဝင်ချေ။ သို့သော် ချန်မုကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲသည် အဆင့် ၄ အောက် သိုင်းသမားများအတွက် အခြေခံကို ခိုင်မာစေရုံသာမက၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ အားအင်များကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ပြီး မွေးရာပါ အားနည်းချက်များကိုလည်း ကုသပေးနိုင်သောကြောင့်ပင်။

နင်းသခင်မ အတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန် ထိရောက်မည့် အရာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က အားအင်ဖြည့်တင်းရန် ဆေးနည်းကောင်းကောင်း ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ယခုမူ ဤ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ က ထိုလိုအပ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဆေးနည်းများပင် မလိုတော့ဘဲ၊ ဤပုလဲဖြင့် ချက်ထားသည့် ဟင်းရည်သည် မည်သည့်အားဆေးထက်မဆို ပိုမိုအစွမ်းထက်လှသည်။

ချန်မုသည် ကမ်းပါးနှစ်ဖက်လုံးရှိ သိုင်းသမားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှ တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသည့် ဝေမြစ်ရေများကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဝိညာဉ်အမြင် က မြစ်ရေများကို ထိုးဖောက်ကာ မြစ်အောက်ခြေရှိ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နေရသည်။

မြို့တော်တွင် စုစည်းနေသော ဝိညာဉ်သွေးကြောများ၏ အနည်းဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ဝေမြစ်၏ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤနေရာရှိ မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြောများသည် စုစည်းမှု အားကောင်းလွန်းပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေက ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ အပြီးသတ် ပုံမပေါ်သေးဘူး။" ချန်မုသည် ထိုဝဲဂယက်လေးများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤဝဲဂယက်များသည် အကြီးအသေး အမျိုးမျိုး ရှိကြပြီး၊ အကြီးဆုံး တစ်ခုမှာ ဆယ်ပေ နီးပါးခန့်အထိ ကျယ်ဝန်းနေသည်။ ထိုအထဲမှာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတွေ စုစည်းနေတာဟာ ကမ္ဘာလောကကြီးက ဖွင့်ထားတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးနှယ် ဒီကမ္ဘာကြီးကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပါပဲ။ အဆင့်မြင့် ဖြစ်မလား၊ သို့မဟုတ် အထူးအဆင့် ဖြစ်မလား ဆိုသည်ကိုတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။