အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) ဖူထျန်းဂိုဏ်းမှ လင်းယွဲ့

ငါးနှစ်တစ်ကြိမ်ပေါ်ထွက်လာသည့် ရေလှိုင်းကြီးများအတွင်း ဖြစ်တည်လာသော ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ များ၏ အရည်အသွေးမှာ အမြဲတမ်းပုံသေမရှိလှပေ။ အများစုမှာ အဆင့်မြင့် အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်တတ်ပြီး၊ ရံဖန်ရံခါမှသာ ပိုမိုပြည့်စုံသော အထူးအဆင့် ပုလဲများ ပေါ်ထွက်လာတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် မှတ်တမ်းအချို့မှတစ်ဆင့် ဤအချက်ကို သိရှိထားသော်လည်း၊ ယခုလက်ရှိ ဝိညာဉ်အမြင် ဖြင့် မြင်တွေ့နေရသည့် ပုံရိပ်များမှာ ပုလဲများ အပြီးသတ်ပုံမပေါ်သေးသဖြင့် အဆင့်မြင့် ဖြစ်မလား သို့မဟုတ် အထူးအဆင့် ဖြစ်မလားဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း တိတိကျကျ မခွဲခြားနိုင်သေးချေ။

သို့သော် သူပုလဲတစ်လုံးယူမည်ဆိုပါက အကောင်းဆုံးတစ်လုံးကိုသာ ရွေးချယ်ယူမည်မှာ သေချာလှသည်။ ကျန်ရှိသော ပုလဲများကိုမူ သူအကုန်အစင်ယူရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုနေလျှင်လည်း အသုံးမဝင်သဖြင့် ထိုပုလဲများကို ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်များနှင့် မြို့တော်ရှိ အင်အားစုကြီးများမှ လူငယ်လူရွယ်များ လုယူကြရန်သာ ချန်ထားပေးမည်ဖြစ်သည်။

ချန်မု ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်အရပ်မှ လူရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ အနီရောင် ဝတ်စုံခမ်းနားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သူနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကြီး တစ်ခုပါ ပါရှိလာရာ အရှေ့ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း နီရဲသွားတော့သည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်အာရုံလွဲမှားမှုမှာ ဝေမြစ်ကမ်းပါးနှစ်ဖက်ရှိ အဆင့် ၆ သိုင်းသမားများစွာကို ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို အစွမ်းကုန်စုစည်းကာ သွေးချီစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲစေမှသာ ထိုစိတ်အာရုံထဲမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ချီယွန်းဂိုဏ်း က ဖုန်းလန် ပဲ..." လူအချို့က လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းလန်သည် ထိုဂိုဏ်း၏ ဤမျိုးဆက်တွင် တပည့်ရင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ တစ်လောကလုံးက သိထားကြသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ်ကို စောစောစီးစီး ရောက်လာတာပဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူနဲ့ လင်းယိဂိုဏ်း က ထူယွဲ့ တို့ မြို့တော်တောင်ဘက်မှာ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသေးတာ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သရေကျပြီး ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရသွားကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူ ဝေမြစ်ကို လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ..." လူအချို့က တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။

လင်းယိဂိုဏ်း မှ ထူယွဲ့ ကို လူအများက မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲတွင် ထိပ်ဆုံးသုံးဦးစာရင်းဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး၊ ဖုန်းလန် ကမူ ထိုထူယွဲ့နှင့် သရေကျအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူသည်လည်း အဆင့်မြင့်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဖုန်းလန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ဝေမြစ်၏ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတစ်နေရာသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်တန့်လျက် အောက်ဘက်မှ ဝေမြစ်ရေများကို ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို သူက အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။

လူတိုင်းက ဖုန်းလန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝေမြစ်ရေများ၏ ဟိန်းဟည်း စီးဆင်းသံနှင့် ကမ်းပါးနံရံများကို ရိုက်ခတ်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံနှယ် ကျယ်လောင်နေသော်လည်း၊ ဤရယ်မောသံကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စောစောစီးစီး ရောက်နေတာလဲ။ ကြည့်ရတာ နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် ထပ်စောင့်ရဦးမယ် ထင်တယ်..."

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အသံထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ သေးသွယ်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အဝါနုရောင် အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ကြည့်လိုက်သူတိုင်း သနားချစ်ခင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် သူမကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ကမ်းပါးနှစ်ဖက်လုံးရှိ သိုင်းသမားများစွာမှာ မျက်စိများ ဝေဝါးသွားခဲ့ရသည်။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒပါပဲ။ "ဖူထျန်းဂိုဏ်း က လင်းယွဲ့ ပဲ..." လူတစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့ခြင်းများစွာ ပါဝင်နေသည့် အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖူထျန်းဂိုဏ်း ၏ ဤမျိုးဆက်တွင် လင်းယွဲ့ နှင့် လင်ရှီ ဟု ခေါ်သည့် တပည့်ရင်း နှစ်ဦး ရှိသည်။ လင်ရှီမှာ ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက ထူယွဲ့၏လက်တွင် အရေးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း၊ လင်းယွဲ့မှာမူ တစ်ခါမျှ အရေးနိမ့်ဖူးခြင်း မရှိသေးချေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း သူမသည် ကွေ့ယွမ်ဓားအိမ်တော် မှ လင်းမော့နှင့် ခဏတာ လက်ရည်စမ်းခဲ့ရာ သရေကျခဲ့သေးသည်။

"လင်ရှီကော ဘယ်မှာလဲ..." ဖုန်းလန်က လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ထူယွဲ့ကို ရှုံးပြီးတဲ့နောက် စိတ်ဓာတ်တွေကျပြီး အိမ်ကိုပဲ ပြန်ပြေးသွားပြီလား..."

လင်းယွဲ့က တဟိဟိ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"သူ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်သိမှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အစွမ်းကုန် ကျင့်ကြံပြီး ထူယွဲ့ဆီမှာ ကလဲ့စားသွားချေနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ မင်းအတွက်ကတော့ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်လျော့သွားတာဆိုတော့ ပိုပြီး သဘောကျနေမှာ မဟုတ်လား..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့်ပင် လင်းယွဲ့သည် ဝေမြစ်ကမ်းပါးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ အနီးနားရှိ အဆင့် ၆ သိုင်းသမားများမှာ သူမ၏ အလှအပကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း သူမ၏ ဆိုးသတင်းများကြောင့် ပေပေါင်းများစွာ အကွာသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။

သို့သော်လည်း... များပြားလှသော သိုင်းသမားများ ဆုတ်ခွာသွားကြသော်လည်း၊ လူတစ်ဦးမှာမူ ဖယ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ လင်းယွဲ့ ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိသကဲ့သို့ မူလနေရာမှာပင် ဆက်လက်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် အောက်ဘက်မှ ဝေမြစ်ရေများကိုသာ အေးအေးလူလူ ကြည့်နေတော့သည်။

"ဟင်... ရှင်ပါလား..." လင်းယွဲ့ ကမ်းပါးအစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နေရာဖယ်မပေးသည့် ထိုလူကို စိတ်ဝင်တစား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချန်မုသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ဝိညာဉ်အမြင် ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနားသို့ လျှောက်လာသည့် လင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိလို့လား..."

"သိတာပေါ့..."

လင်းယွဲ့က ချန်မုကို အထက်အောက် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။ "တာအိုဆရာ ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ။ အရင်တစ်ခါ တွေ့တုန်းက ရှင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တာ မတွေ့ရသေးဘူး။ အခု တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘဲ အဆင့် ၇ ကို ရောက်နေပြီပဲ။ ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်..."

ချန်မုသည်လည်း လင်းယွဲ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းကိုး... အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေးပဲ..."

တကယ်ကို သိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ချွေ့အာ ၏ အာဃာတကို ဖြေဖျောက်ပေးစဉ်တွင် လင်းယွဲ့နှင့် ခဏတာ ဆုံတွေ့ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က လင်းယွဲ့က သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူကမူ လင်းယွဲ့ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ဘဲ ဝိညာဉ်အမြင် ဖြင့်သာ ခြေရာခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မှတ်မိသွားပြီလား..."

လင်းယွဲ့က ချန်မုကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ ဝိညာဉ်အမြင် ကို လျှောက်မသုံးနဲ့ဦး။ ငါ အခု အဆင့် ၅ ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ ငါ့အပေါ်မှာ ထပ်ပြီး သုံးဦးမယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်..."

လင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"နှမြောစရာပါပဲ။ ရှင်က ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်က ဖြစ်နေလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ရှင့်ကို ငါတို့ ဖူထျန်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်ချင်တာ..."

ချန်မု၏ တာအိုဆရာအဆင့်မှာ မြင့်မားလှသည် မဟုတ်သော်လည်း၊ အဆင့် ၉ မျှသာ ရှိလျှင်ပင် ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ မည်သည့်ဂိုဏ်းမဆို သူ့ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

လင်းယွဲ့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ချန်မုသည် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ ဖြစ်သဖြင့် ဖူထျန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ သိထားသော်လည်း၊ တာအိုဆရာ တစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးအောင် ပေါင်းသင်းထားခြင်းက ရန်သူဖြစ်ရခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အချိန်တွင် တာအိုဆရာ၏ အကူအညီ လိုအပ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့်ပင်။