အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) ကောင်းပြီ

ဝုန်း...

ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

လူတိုင်း မျက်လုံးပွင့်သွားကြပြီး ထိုဓားစိတ်ဆန္ဒရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သွေးသတ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ရင်း လီဖျင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ခဏတာ အမောဖြေနေသည့် ကွေ့ယွမ်ဓားအိမ်တော်မှ လင်းမော့သည် သူ၏ဓားကို ပြန်လည်ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လင်းယိဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း ထူယွဲ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ဒီဓားက... နောက်ဆုံးတော့ သွေးလို့ ကောင်းသွားပြီပဲ..."

ထူယွဲ့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လျှောက်လာနေသော လင်းမော့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ရင်းများနှင့် မြို့တော်မှ ပါရမီရှင်များမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်မရောက်နိုင်ကြသကဲ့သို့၊ အချို့မှာလည်း သူတို့၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။

လင်းမော့ တစ်ဦးတည်းသာ သွေးသတ်ဂိုဏ်းမှ လီဖျင်ကို ဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ ဓားလမ်းစဉ်ကို သက်သေပြပြီးနောက် ဤအမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒမှာ ပြည့်စုံသွားပြီး အဆင့် ၅ အတွင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လူက ဓားကို သွေးသလို၊ ဓားကလည်း လူကို သွေးရတာပဲ..."

လင်းမော့သည် ဓားကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ကိုင်ထားရင်း ထူယွဲ့၏ အရှေ့ နှစ်ကျန်းခန့် (ပေနှစ်ဆယ်ကျော်) အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "ကျုပ် ဓားတစ်ချက် သွေးထားတယ်။ ဒီတစ်ချက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားသာ ဒီဓားချက်ကို ခံနိုင်ရင် ခင်ဗျားကို ဘယ်သူမှ ဆက်တားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

သူ၏ အသံမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး ထိုဓားချက်ကို မခံနိုင်ပါက မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူ မပြောခဲ့ပေ။ ပြောစရာလည်း မလိုချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဓားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ဓားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ ဓားချက်ကို မခံနိုင်ပါက သေဆုံးရန်သာ ရှိတော့သည်။

"လာစမ်းပါ..."

ထူယွဲ့၏ အဖြေမှာလည်း ရိုးရှင်းလှသည်။

အကယ်၍ သူသာ လင်းမော့ လက်ထဲရှိ ဓားကို ချိုးဖျက်နိုင်ပါက၊ သူသည် ဤခေတ်ကာလ၏ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ပါရမီရှင်များ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများအနေဖြင့် အဆင့် ၅ တွင် သူ့ကို မည်သို့မျှ မှီနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် ဖုန်းလန်ဖြစ်စေ၊ လင်ရှီဖြစ်စေ၊ လင်းယွဲ့တို့ဖြစ်စေ အားလုံးက ထူယွဲ့နှင့် လင်းမော့တို့ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ အဆင့် ၅ တွင် ထူယွဲ့နှင့် ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ လင်းမော့ တစ်ဦးတည်းသာ ဓားတစ်ချက်ကို သွေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေမြစ်ရေလှိုင်းတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိမည့်သူမှာ ဓားတစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လင်းမော့လား သို့မဟုတ် အသာစီးရနေသည့် ထူယွဲ့လား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ တိတိကျကျ မသိကြသော်လည်း၊ လူတိုင်းကမူ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့...

လင်းမော့ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုဓားချက် ထိုးထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး အရောင်အသွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဖြူနှင့် အမည်းသာ ကျန်ရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုဓားအလင်းတန်းမှာ အမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုနှယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဆင့် ၅ တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဤဓားစိတ်ဆန္ဒကြောင့် အဝေးရှိ အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများစွာမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်အာရုံလွဲမှားမှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြရသည်။ လင်းယွဲ့အပါအဝင် ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ရင်းများပင်လျှင် မိမိတို့၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်မှသာ ထိုစိတ်အာရုံလွဲမှားမှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ပြီး အပြင်လောကကို ပြန်လည် မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ ဝိညာဉ် ရှိတယ်..."

ထူယွဲ့က မူလနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ ခြေအောက်မှ ပန်းပွင့်လေးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာပြီး လေးဘက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ပင်။

သူ၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒနှင့် လင်းမော့၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒတို့မှာ လေဟာနယ်တွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိသွားပြီး အချင်းချင်း ရောယှက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြည့်နှက်နေသည့် ပန်းပွင့်ကမ္ဘာကြီးမှာ မှန်များကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

စိတ်အာရုံလွဲမှားမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်...

လင်းမော့မှာ ထူယွဲ့၏ အရှေ့ နှစ်ကျန်းခန့်အကွာ မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ခါမျှ မဝှေ့ယမ်းခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သို့သော် ဓားသွားပေါ်တွင်မူ နီရဲသော သွေးစက်များ ရှိနေသည်။

ရွှစ်...

ထူယွဲ့၏ ပခုံးတွင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သွေးစက်လေးများမှာ ဆီးနှင်းပန်းများကဲ့သို့ အင်္ကျီပေါ်တွင် စွန်းထင်းသွားသည်။

သို့သော် ထူယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးစက်ကာ မာနထောင်လွှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလနေရာတွင် ရပ်လျက် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဂျွတ်...

ကျိုးပဲ့သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းမော့ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ အလယ်တည့်တည့်မှ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ဓားကိုယ်ထည်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ပိုင်းကျိုးကျသွားတော့သည်။

"ခင်ဗျား နိုင်သွားပြီ..."

လင်းမော့က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းမော့၏ ရင်ထဲ၌ မည်သို့ တွေးတောနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ လင်းမော့သည် ကျိုးနေသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အကြီးဆုံး ဝဲဂယက်အနီးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထူယွဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ထူယွဲ့သည်လည်း ဆက်လက်၍ မတိုက်ခိုက်တော့သလို၊ လင်းမော့ကိုလည်း လိုက်လံမသတ်ဖြတ်တော့ပေ။ သူသည် အေးအေးလူလူပင် မြစ်ထဲရှိ ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စုစည်းနေသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများမှာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းမော့ကို အနိုင်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤခေတ်ကာလ၏ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် လင်းမော့တို့ အနေဖြင့် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသော်လည်း၊ သူ၏ ယုံကြည်ချက်မှာမူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လင်းမော့တို့ကို မျက်လုံးထဲ ထည့်တော့မည် မဟုတ်သလို၊ သူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သူများကိုလည်း နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ထူယွဲ့ နိုင်သွားပြီပဲ..."

လင်းယွဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လူတစ်ဦးကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထူယွဲ့ကို စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပခုံးမှ ဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည်သက်သာလာမည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်တော့သည်။

"..."

ဖုန်းလန်သည် ထူယွဲ့၏ အရှေ့ဘက် မြစ်ထဲရှိ အကြီးဆုံး ဝဲဂယက်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်သည်။

လင်းမော့လည်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထူယွဲ့ကို ဒဏ်ရာအချို့ ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ထူယွဲ့၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သွားရောက်စိန်ခေါ်မည်ဆိုပါကလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သလို၊ အနိုင်ရနိုင်မည်လည်း မဟုတ်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အထူးအဆင့် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ တစ်လုံးတည်းမှာ သူတို့ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ရင်းများအတွက် အသက်တမျှ အရေးကြီးသော ကမ္ဘာလောက၏ ရတနာ မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အခြေခံမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ထပ်မံ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် အခြားသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

"အဆင့် ၄ ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှပဲ ဘယ်သူက ထိပ်ဆုံးရောက်မလဲဆိုတာ ဆက်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လူအချို့က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထူယွဲ့ရှိရာသို့ ဆက်မကြည့်ကြတော့ပေ။

မလှမ်းမကမ်းတွင်...

အနိုင်အရှုံး ပေါ်ထွက်သွားပြီး ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်သော အဆင့် ၆ နှင့် အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများ အားလုံးမှာလည်း ထူယွဲ့ရှိရာသို့ ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီခေတ်ရဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ..."

"ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းက တပည့်ရင်းပဲ ထပ်ဖြစ်သွားပြန်ပြီ..."

လူအချို့က သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

တာယွမ်နိုင်ငံ၏ အင်အားစုကြီးများမှ လူငယ်သူရဲကောင်းများထဲတွင် ထူးချွန်သူများ မရှိသည်မဟုတ်သော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာအတွင်း ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်မှုကိုသာ ခံခဲ့ကြရသည်။ အသစ်ပေါ်ထွက်လာသော သိုင်းသူတော်စင် အချို့မှာလည်း ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအခါ ထူယွဲ့တို့ မျိုးဆက်တွင်လည်း ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ရင်းများကသာ ဦးဆောင်နေပြီး မြို့တော်မှ ပါရမီရှင်များမှာ အရန်သက်သက်သာ ဖြစ်ကာ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ မရောက်ရှိနိုင်ကြသေးပေ။

မြစ်ထဲတွင်...

တောက်ပနေသော အရောင်ခုနစ်မျိုး အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ မကြာမီ အပြီးသတ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ကို ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူယွဲ့သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်လျက် မြစ်ထဲရှိ အကြီးဆုံး ဝဲဂယက်နှင့် ထိုဝဲဂယက်၏ ဗဟိုချက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းလေးများ တောက်ပနေပြီး မျှော်လင့်ချက်များလည်း ရှိနေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ 'အထူးအဆင့်' ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် ကြုံကြိုက်ရခြင်းမှာလည်း ကံကောင်းမှု တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒကပင် သူ့ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အနာဂတ်သည် သူ၏ခေတ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း...

လူတိုင်းက ထူယွဲ့ကို ဆက်လက် မကြည့်တော့ဘဲ၊ တစ်လုံးတည်းသော အထူးအဆင့် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲမှာ ထူယွဲ့အတွက် ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်ကြချိန်တွင်၊ လူတစ်ဦးကမူ ထူယွဲ့ရှိရာသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာချိန်တွင်မှ လူများစွာက သတိထားမိသွားကြသည်။

"သူ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ..."

လင်းယွဲ့သည် ချန်မု၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အနီးနားရှိ အခြားသူများကလည်း နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ချန်မုသည် မည်သည့်နေရာက ကောက်ရလာမှန်းမသိသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဓား၏ အသွားမှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်သာ ရှည်လျားတော့သည်။ သို့သော် သူသည် ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်လှမ်း... နှစ်လှမ်း... သုံးလှမ်း...

နောက်ဆုံးတွင်...

ချန်မုသည် ထူယွဲ့၏ မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လင်းယွဲ့သာမက လင်းမော့ပင်လျှင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ချန်မုသည် လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်ပိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထူယွဲ့၏ အနားသို့ ကပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်မိပြီး အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

ထူယွဲ့သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်ကို လွှဲကာ ချန်မုကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူသည် ချန်မုနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်မျှ မရှိသလို သိလည်းမသိချေ။ ချန်မု၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး သူနှင့် တစ်ခေတ်တည်းသူ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဒီတစ်လုံးက ကျုပ် အပိုင်ပဲ..."

ချန်မု၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ရိုးရှင်းပြတ်သားလှသည်။

ထူယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ချန်မုကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရင်း အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

စောစောက ကွေ့ယွမ်ဓားအိမ်တော်မှ လင်းမော့က ချန်မုအတွက် လီဖျင်၏ တိုက်ကွက်အရှိန်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သလို၊ ဖူထျန်းဂိုဏ်းမှ လင်းယွဲ့ကလည်း သူနှင့် ရင်းနှီးပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလူငယ်လေးမှာ အဆင့်အတန်း တစ်ခုခု ရှိသူဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ထူယွဲ့ ရယ်ချင်သွားမိသည်။

ဤလူငယ်လေး၏ နောက်ခံအင်အား မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ ထိုအရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ဆုတ်ခွာခိုင်းကာ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲကို ယူဆောင်သွားမည်ဟု တွေးတောနေခြင်းမှာ ရယ်စရာပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤအချိန် ဤနေရာတွင် အဆင့်အတန်းကို မတွက်ဘဲ သိုင်းပညာကိုသာ အခြေခံမည်ဆိုပါက၊ အဆင့် ၄ အောက်တွင် မည်သူကမျှ သူ့ကို နောက်ဆုတ်အောင် မလုပ်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း...

အကယ်၍ တကယ်ပဲ အဆင့်အတန်းမြင့်သူ ဖြစ်နေပြီး သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်လိုက်မည်ဆိုပါက ပြဿနာအချို့ တက်လာနိုင်သည်။ သူ မကြောက်သော်လည်း ပြဿနာများကို လည်ပင်းပတ်ခံရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့... မင်းလိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်းလက်ထဲက ဓားနဲ့ လာလုလှည့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းဆိုတာ မင်းတာဝန်ပဲ..."

ထူယွဲ့သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ချန်မု၏ အထောက်အထားကို ဆက်လက် မစူးစမ်းတော့ပေ။ စကားအဆုံးတွင် ပြင်းထန်လှသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ချန်မုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဖိအားပေးလာပြီး သူ့ကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း...

ဤသိုင်းစိတ်ဆန္ဒမှာ ချန်မု၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော်လည်း ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျောက်ခဲပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

ချန်မုသည် လက်ထဲရှိ ဓားကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."