အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅) ဓားတစ်ချက်

ချန်မု နှုတ်မှ 'ကောင်းပြီ' ဟူသော စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ထူယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေသော၊ သူ့ထက် အနည်းဆုံး လေးငါးနှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်မည့် ဤလူငယ်လေးထံမှ ပြင်းထန်လှသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သေမင်းနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ရရှိလာခဲ့သော အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်သည့် သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ မွေးရာပါ အာရုံစူးစမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်ရှိတယ်။

ဒီလူငယ်လေးဆီမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

အန္တရာယ်က မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို တိတိကျကျ မသိသော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် ထူယွဲ့သည် ယခင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော လင်းယွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ချန်မုက စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ထူယွဲ့က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပြသကာ၊ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည့်ပုံစံ ဖမ်းလိုက်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

အခြားသူများကလည်း ဤဘက်မှ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိသွားကြပြီး အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ ချန်မုသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်ပိုင်းကို ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် နှေးကွေးလှသည်။ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိချေ။

သို့သော် ထိုသို့ နှေးကွေးစွာ ဓားမြှောက်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကပင် ထူယွဲ့၏ ရင်ထဲရှိ အန္တရာယ်ခံစားမှုကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားကာ ချန်မုကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေတယ်။

တကယ်ကို အများကြီး မှားယွင်းနေတယ်။

ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ထူယွဲ့၏ မွေးရာပါ အာရုံက သတိပေးနေသည်။

သတ်မယ်။ မှားယွင်းနေမှတော့ သတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။

ထူယွဲ့သည် မိုးကြိုးပစ်သံနှယ် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် နင်းခြေမည့်အလား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများကို ပေါက်ကွဲထွက်လာစေသည်။ သူသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ချန်မုဆီသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ကြမ်းတမ်းလှသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကြောင့် လေထုမှာပင် လှိုင်းထသွားပြီး လေးဘက်လေးတန်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဤတိုက်ကွက်မှာ မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

လေထုကိုပင် ပုံပျက်သွားစေသည့် ထိုစစ်မှန်သောစွမ်းအင်များမှာ ချန်မု၏ အရှေ့ သုံးပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ချန်မုသည် ဓားကို အပြည့်အဝ မြှောက်တင်ပြီးသွားသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသွားပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ထိုအလင်းတန်းမှာ ဓားသွားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ကျိုးပဲ့နေသော နေရာများကိုပါ ဖုံးကွယ်သွားသဖြင့် ဓားသွားတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထို့နောက်... ချန်မုသည် ဓားကို မြှောက်၍ ရှေ့သို့ ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဤဓားချက်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက စုတ်တံဖြင့် တစ်လောကလုံးကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ တောက်ပလှသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသည့် ငွေရောင်နဂါးငွေ့တန်းကြီးနှယ် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားစေတော့သည်။

"မင်း..."

ထူယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သေမင်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး သိုင်းသမားပေါင်းများစွာ၏ အလောင်းများပေါ်တွင် နင်းလျှောက်ကာ ယခုအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သိုင်းသမားများ၏ နည်းလမ်းများကို သူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှပေသည်။

စောစောက ချန်မု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မရှိခဲ့သဖြင့် သာမန်သိုင်းသမား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ချန်မု ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

ထိုဓားသွားပေါ်တွင် စုစည်းနေသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများမှာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များနှင့် အနည်းငယ်မျှပင် မတူညီချေ။

ဒါက သိုင်းသမားတွေရဲ့ စွမ်းအား မဟုတ်ဘူး။ ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ။

ထို့အပြင် ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အရောင်ပြောင်းသွားစေနိုင်ခြင်းမှာ သာမန် စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာများ၏ နည်းလမ်း မဟုတ်ဘဲ၊ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် တာအိုပညာရပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး အစကတည်းက ပြိုင်ဘက်အဖြစ်ပင် မသတ်မှတ်ခဲ့သော ဤလူငယ်လေးမှာ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့မိချေ။ သူသည် အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ တူညီသော အဆင့်ရှိသည့် တာအိုဆရာများကိုမူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ ဝိညာဉ် ရှိတယ်..."

ထူယွဲ့သည် တောင်တန်းများပင် တုန်ခါသွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

တာအိုပညာရပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူသည် ဤခေတ်ကာလ၏ အဆင့် ၅ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သော်လည်း သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲထွက်လာစေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဤခဏတွင်...

သူ၏ အလျှော့မပေးလိုစိတ်၊ ရုန်းကန်လိုစိတ်နှင့် ရူးသွပ်မှုများ အားလုံးမှာ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး၊ သူ၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒမှာ နောက်ထပ် တစ်ဆင့်သို့ ခုန်တက်သွားကာ မကြုံစဖူးသော အမြင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်သွားတော့သည်။

ဤမျှ လွင့်မျောနေသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကြောင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ လင်းယွဲ့၊ လင်းမော့နှင့် အခြားသော တပည့်ရင်းများမှာ ခဏတာ စိတ်အာရုံ လွင့်မျောသွားကြပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး အဖြူရောင်လွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သို့သော်လည်း...

ထူယွဲ့၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်မှုအတွက် သူ ဝမ်းသာအားရ မဖြစ်နိုင်မီမှာပင်၊ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် သူ၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု၏ ဆုတ်ဖြဲမှုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ချန်မု၏ ဓားတစ်ချက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာပြီး၊ သူ၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို ဖျက်ဆီးကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ကြိတ်ချေသွားတော့သည်။

"မဖြစ်ဘူး..."

ထူယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ မကျေနပ်မှုများ အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် အဆင့် ၅ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ်မှနေ၍ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းပင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ အထူးအဆင့် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲကို ရရှိပြီး ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ကာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များနှင့် အခြေခံကို ဆက်လက် ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ယခင်ခေတ်အဆက်ဆက်မှ ပါရမီရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သူက နောက်ကောက်ကျမည် မဟုတ်ချေ။

အဆင့် ၄ သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အချိန်ပြဿနာသာ ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိရန်လည်း လက်တစ်ကမ်းသာ လိုတော့သည်။ အဆင့် ၂ ဆိုသည့် တံခါးပေါက်ကပင် သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူသည် သိုင်းလောက၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိမည့်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

ဤအရာများ အားလုံးမှာ ထိုကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်းကြီး ကျဆင်းလာချိန်တွင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အဆင့် ၅ တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေသော်လည်း၊ တူညီသော အဆင့်ရှိ တာအိုဆရာ တစ်ဦး၏ တာအိုပညာရပ်ကိုမူ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

ချန်မု၏ တာအိုပညာရပ်က ထူယွဲ့၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကို ဆုတ်ဖြဲကာ၊ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို ဖျက်ဆီးပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားချိန်တွင် အဝေးမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ထိုအသံမှာ ငါးကီလိုမီတာခန့်အထိ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦး၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မုကမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားအလင်းတန်းကြီး၏ ဝါးမျိုမှုကို ခံလိုက်ရသည့် ထူယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

ထို့နောက် ဘယ်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆန့်ထုတ်ကာ ထူယွဲ့၏ လွင့်စင်သွားသော ဝိညာဉ်များထဲမှ အချို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းယူ၍ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် နေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် များပြားလှသော ဝိညာဉ်များမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင်မှ ထိုကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်းကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြင်တွေ့လိုက်ရသည်က...

ချန်မု၏ အရှေ့ နှစ်ကျန်းခန့်အကွာတွင် ပေသုံးရာကျော်ခန့် ရှည်လျားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ဝေမြစ်တစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ကာ မြစ်ရေများကိုပါ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

မြစ်ထဲရှိ ဝဲဂယက်များမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ထိုအထဲမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိကာ ကျောက်စိမ်းရောင် သန်းနေသည့် ပုလဲလုံးလေးများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲများ အပြီးသတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မြစ်ထဲရှိ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲများကို မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘဲ၊ ဝေမြစ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ပေသုံးရာကျော်ခန့် ရှည်လျားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးနှင့် ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ညာလက်ကို တဖြည်းဖြည်း ချလိုက်သည့် ချန်မုကိုသာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

ချန်မု၏ ညာလက်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဓားကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးတွင် အက်ကြောင်းများ အပြည့်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ မြစ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသော ရေလှိုင်းသံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

...

လုံကျန့် ဧကရာဇ် နန်းသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဒုတိယလ၏ တတိယမြောက်နေ့။ ချန်မုသည် ဝေမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းပါးတွင် လင်းယိဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း ထူယွဲ့ကို တာအိုပညာရပ်ဖြင့် တစ်ချက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ကွက်၏ အရှိန်ကြောင့် ဝေမြစ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး ပေသုံးရာကျော်ခန့် ရှည်လျားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လောကကြီးတွင် နောက်ထပ် တာအိုဆရာအသစ် တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြတော့သည်။