အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) စစ်ထျန်းထိုင်၏ ဖိတ်ကြားမှု

"ဒါက အဲဒီရွှေပြားပဲ"

ချန်ရှင်းက အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေသော ရွှေပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ဒုတိယသခင်ကြီး ချန်ကွမ်အား ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရန် ပေးလိုက်သည်။

ချန်ကွမ် ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အကြည့်များက အေးစက်လာတော့သည်။ ချန်မုက ရုတ်တရက် ဝူဖန်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီး၊ ကန်ရုံ၏ ဆွေမျိုးဟောင်းနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တန်ဖိုးကြီး ရွှေပြားတစ်ပြား ပေးခဲ့သည်မှာ မည်သို့မျှ ယုတ္တိမရှိချေ။ ထင်ရှားသည်မှာ ဆွေမျိုးဟောင်းနှင့် သိကျွမ်းသည်ဆိုသော စကားမှာ အလိမ်အညာသာ ဖြစ်ရမည်။ ဤရွှေပြားမှာ ဝူဖန်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ လျှို့ဝှက်ကြံစည်ရန်အတွက် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ဖို့ များပေသည်။

ချန်ရှင်းက နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံထားရသဖြင့် အသက်ရှူပင် မမှန်တော့သော ဝူဖန်အိမ်မှ အစေခံကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူပြောတာတွေ အားလုံး အမှန်ပဲလား"

"...အ... အမှန်ပါ... သခင်ကြီးတို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်တော်မျိုး တခြား ဘာမှ ထပ်မသိတော့ပါဘူး... တောင်းပန်ပါတယ်... သခင်ကြီးတို့ အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

ထိုအစေခံမှာ အသံများပင် ဝင်နေပြီဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားကာ အသနားခံနေတော့သည်။

ဘေးနားတွင် နင်းသခင်မ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်များမှာ တိကျခိုင်လုံသော သက်သေများ မဟုတ်သော်လည်း၊ ယုတ္တိမရှိသော ကိစ္စရပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းက ချန်မုကို အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲစေတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအရာများသာ အမှန်ဖြစ်နေခဲ့ပါက ချန်မုအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မတ်လေးက တကယ်ပဲ... သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်ပင် သံသယများ ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဘေးနားရှိ ချန်ယောင်ကမူ နင်းသခင်မ၏ လက်ဖဝါးကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး 'စိတ်အေးအေးထားပါ' ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ကြည့်နေတော့သည်။

ချန်ကွမ်သည် မျက်နှာထား တင်းမာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှင်းက ချန်ယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ ထင်တယ်"

ချန်ယောင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက တကယ်တော့ ထူးဆန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ဒုတိယအစ်ကိုက တကယ်ပဲ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးဟောင်းကို သိနေခဲ့တာမျိုးကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဒါကို ခိုင်မာတဲ့ သက်သေလို့ ခေါ်လို့မရသေးပါဘူး"

ချန်ရှင်း မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် ချန်ယောင်သည် ချန်မုကို စတင် သံသယဝင်သင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နင်းသခင်မပင်လျှင် အားကိုးရာမဲ့နေသည့် ပုံစံ ပေါက်နေသော်လည်း၊ ချန်ယောင်ကမူ မည်သည့် ဖိအားမျှ မရှိသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ ယခုအခါ နောက်ဆုတ်၍ မရတော့သဖြင့် ချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေသော ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ အစေခံကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းသိထားတာတွေ အကုန်လုံးကို တင်ပြစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်မျိုး အပြင်မှာ သခင်လေး ချန်မုကို တစ်ယောက်တည်း တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဘေးမှာလည်း ဘယ်အစေခံမှ ပါမလာဘူး။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း နောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကြည့်မိတော့ သခင်လေးက ကင်းလှည့်အစောင့် ဝူဖန်နဲ့ တွေ့ဆုံနေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းကြားကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲကို အတူတူ ဝင်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ပေမယ့် ဝူဖန်လည်း ရှိနေတာဆိုတော့ သခင်လေးအတွက် အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘူးလို့ တွေးပြီး ပြန်လာခဲ့တာပါ။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်ကြလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး"

ထိုအစေခံက ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာလည်း တိကျသော သက်သေ မဟုတ်သော်လည်း၊ ရှေ့မှ ကန်ရုံတို့၏ ထွက်ဆိုချက်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ချန်မုနှင့် ဝူဖန်တို့ ပတ်သက်နေသည်မှာ ငြင်းမရသော အချက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

နင်းသခင်မ၏ ကိုယ်လုံးလေး ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချန်ယောင်က ဘေးမှ လှမ်းတွဲပေးထားသည်။

ဤအချိန်တွင် ချန်ကွမ်က မျက်နှာထား တင်းမာလျက် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး၊ ချန်ရှင်းကမူ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ နင်းသခင်မကမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး၊ ချန်ယောင် တစ်ဦးတည်းသာ ကန်ရုံနှင့် အစေခံများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေသည်။

ဤမျှလောက် များပြားလှသော သက်သေများမှာ အားလုံး အတုဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေါ်သွားနိုင်ပေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမှန်နှင့် အမှားကို ရောနှောထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ မည်သည့်အပိုင်းတွင် ချန်ရှင်းက လက်ဝါးကြီးအုပ်ကာ လိမ်လည်ထားသနည်း ဆိုသည်ကိုသာ သူမ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်... အစေခံတစ်ဦး အပြင်မှ အလျင်စလို ဝင်လာပြီး၊ ချန်ရှင်း၏ အနားသို့ သွားကာ တိုးတိုးလေး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ရှင်း၏ လက်ထဲသို့ ပစ္စည်းအချို့ ကမ်းပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရွှေပြားအချို့ ဖြစ်နေသည်။

ချန်ရှင်းသည် ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှေပြားများကို ချန်ကွမ်အား ပေးလိုက်ကာ ဆိုသည်။ "ဒါက ခုနလေးတင် ချန်မုရဲ့ ခြံထဲကနေ လူတွေ ရှာတွေ့လာတဲ့ ရွှေပြားတွေပါ။ ဝူဖန်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ရွှေပြားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ"

မမျှော်လင့်ဘဲ အပိုဆုတစ်ခု ထပ်ရလိုက်ခြင်းပင်။ ဤရွှေပြား အနည်းငယ်က ချန်မု၏ သေတွင်းကို အပြီးသတ် တူးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်သည် ချန်ရှင်း ပေးလာသော ရွှေပြားများကို ယူကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တွန့်ကြေနေသော ရွှေပြားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ရွှေပြားများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ဆိုသည်။

"ဒီအကြောင်း သိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မချန်ထားနဲ့"

"ယောင်အာ... မင်းလည်း ပြန်ပြီး နားတော့။ ဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုလည်း အကုန်မေ့လိုက်တော့"

ချန်ကွမ်က ချန်ယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်သည် ဤအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ချန်မုအပေါ်တွင် ဤမျှလောက် အခြေအနေဆိုးမည့် သက်သေများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာများမှာ သက်သေပင် မဟုတ်ချေ။ ချန်မုသည် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ ရွှေပြားအနည်းငယ် မကလို့ ရွှေတောင်ကြီး တစ်တောင်လုံး ရှိနေလျှင်တောင် ဘာမှ မထူးဆန်းပေ။

"ဒုတိယအစ်ကိုက မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မရီးကလည်း ဘာမှ မသိပါဘူး။ ဒုတိယဦးလေး အနေနဲ့ မရီးကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါနဲ့ဦး။ ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာမှ မေးကြည့်ရင် အမှန်တရား ပေါ်လာမှာပါ"

ချန်ယောင်က နင်းသခင်မကို ကာကွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် နင်းသခင်မကို ကာကွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မရတော့ဘူးဆိုလျှင်တော့ အလွန် 'တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော' သတင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြောရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်က ချန်ယောင်ကို ကျယ်လောင်စွာ ငေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အလွန် တင်းမာနေပြီး ဖိအားအချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။

"ညီမလေး... ပြန်သွားပါတော့။ ညီမလေးက ဘာမှ မသိတာပဲ..." နင်းသခင်မက မျက်ရည်များဖြင့် ချန်ယောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ချန်ယောင်က ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူမကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းက သူမကို များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လေလေ၊ ချန်ယောင်ပါ ဤကိစ္စထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားလေ ဖြစ်ရသည်။

သို့သော် ချန်ယောင်ကမူ သူမကို ခေါင်းခါပြလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ချန်ကွမ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် တင်းမာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ရုတ်တရက်... အသံတစ်ခု ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။

"အားလုံးက ကျုပ်ကို စောင့်နေကြတာလား"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ယောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ချန်ရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ လူရိပ်တစ်ခုမှာ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ထိုသူမှာ ချန်မုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချန်မုသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက်၊ ဦးစွာ ချန်ကွမ်ကို အရိုအသေပေးကာ 'ဒုတိယဦးလေး' ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နင်းသခင်မကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"မရီး... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြံစွပ်စွဲတဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ကို အဆင့်အတန်း နိမ့်လွန်းပါတယ်"

"...ချန်မု"

ချန်ရှင်းသည် ချန်မု၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချန်မုကမူ ချန်ရှင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးသွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးနားတွင် ဒူးထောက်နေသော ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ အစေခံကို ရုတ်တရက် ကန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားလိုက်သည်။

နင်းသခင်မမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ချန်မုက ချန်ကွမ်၏ အရှေ့တွင် ဤမျှလောက် ရဲတင်းစွာ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ချန်ကွမ်မှာမူ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘေးနားရှိ ချန်ရှင်းမှာလည်း ပြောလက်စ စကားများ ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။ ချန်မု၏ ထိုကန်ချက်မှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သိုင်းပညာ ရှိနေကြောင်း ချက်ချင်း သိသာစေခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင်... အဆင့်ကလည်း မနိမ့်လှပေ။

"အဆင့် ၇ လား"

ချန်ကွမ်မှာ အံ့အားသင့်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသွားပြီး ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှင်းအနေဖြင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အရာများကို မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ ချန်မု၏ သိုင်းပညာ အဆင့်မှာ အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်ရသည်။

ချန်မု၏ အသက်ကို သူ မမှတ်မိတော့သော်လည်း၊ ချန်ဝူထက် အနည်းငယ် ငယ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအခါ အသက် ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤအသက်အရွယ်နှင့် သိုင်းပညာ အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ချန်ဝူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အားနည်းခြင်း မရှိချေ။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ချန်မုမှာ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီ ရှိနေသည်ကို သူ ဘာကြောင့် တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ရတာလဲ။

မူလက ချန်ကွမ်သည် ချန်မုမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု အသေအချာ ယုံကြည်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုအတွေးမှာ ယုံကြည်မှုမှ သံသယသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်မုနှင့် ချန်ရှင်းတို့ နှစ်ဦးကို သံသယအပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်း... ဘယ်သူက မင်းကို အခုလို လုပ်ကြံခိုင်းတာလဲ"

ချန်မုသည် ထိုအစေခံကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားရင်း၊ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုအစေခံမှာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ၊ တောင်ကြီးတစ်တောင်ဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်နေတော့သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော်မျိုးက အမှန်အတိုင်းပဲ တင်ပြတာပါ..." အစေခံမှာ မရုန်းနိုင်တော့ဘဲ အမောတကောဖြင့် ခက်ခဲစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား" ချန်မုက ဒေါသမထွက်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ရယ်ကာ ဆိုသည်။ "သူက မင်းကို ဘယ်လောက် ပေးထားလို့လဲ"

"ချန်မု... မင်း ရဲတင်းလှချေလား"

ချန်ရှင်းသည် ဆက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ချန်မုကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်... ရွှစ်... လူရိပ်တစ်ခုမှာ ကွင်းပြင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အစောင့်အရှောက်ဖြစ်သူ ကျောက်လိ ပင် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ကျောက်လိသည် အလွန် အံ့အားသင့်နေသော၊ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ချန်မုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်မုဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ချန်ရှင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး ညာလက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အား..."

ချန်ရှင်းမှာ ချန်မုကို မဖမ်းမိခင်မှာပင် ကျောက်လိ၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ ဤမျှ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပျက်သွားသော မြင်ကွင်းကြောင့် ခြံဝင်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ ချန်ယောင် တစ်ဦးတည်းသာ မည်သည့် အံ့သြသော အမူအရာမျှ မရှိဘဲ၊ ချန်မုလည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။

ချန်ရှင်းသည် လဲကျနေရာမှ ပြန်ထကာ ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသူမှာ ကျောက်လိ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ဒေါသများကို အတင်း ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

"ဆရာကျောက်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ချန်ကွမ်သည်လည်း ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ကျောက်လိကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ကျောက်လိမှာ အကြောင်းမဲ့ ပေါ်လာတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိမှသာ သူ့ထံသို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

"သခင်ကြီး"

ကျောက်လိက ချန်ကွမ်ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ထျန်းထိုင် ရဲ့ အကြီးအကဲ ဆီက သတင်းရောက်လာပါတယ်။ သခင်လေး ချန်မုကို ကွမ်ရှင်းတိုက် (ကြယ်ကြည့်မျှော်စင်) ဆီ လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်"

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။