အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) သူလား

စစ်ထျန်းထိုင် ၏ အကြီးအကဲ...

ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် စစ်ထျန်းထိုင် ၌ အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာ မရှိသဖြင့်၊ အကြီးအကဲများကိုသာ အမြင့်ဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ စစ်ထျန်းထိုင်တွင် ရာသီလေးပါးအမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုသော အကြီးအကဲ လေးပါးရှိရာ၊ ထိုအထဲတွင် နွေနှင့် ဆောင်းဦး အကြီးအကဲ နှစ်နေရာမှာ လစ်လပ်နေပြီး၊ ဆောင်း အကြီးအကဲမှာမူ ဧကရာဇ်အသစ် နန်းတက်ပြီးကတည်းက လူလုံးထွက်ပြခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကွမ်ရှင်းတိုက် တွင် အခြေစိုက်နေထိုင်သော နွေဦး အကြီးအကဲ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် လက်ရှိ စစ်ထျန်းထိုင် ၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။

ကွမ်ရှင်းတိုက် မှာ မြို့တော်၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများ ဆုံမှတ် ဗဟိုချက်ဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုအကြီးအကဲမှာ ကွမ်ရှင်းတိုက် တွင် စတင်နေထိုင်ကတည်းက ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာသည်အထိ ခြေတစ်လှမ်းမျှ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် မှူးမတ်များ၊ မင်းညီမင်းသားများပင်လျှင် သူ့ကို တွေ့ခွင့်ရရန် အလွန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်...

ထိုအကြီးအကဲက ချန်မုကို ကွမ်ရှင်းတိုက် သို့ လာရောက်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အံ့အားသင့် တွေဝေသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်နေကြသည်။ ချန်မုကဲ့သို့ အိမ်တော်မှ ပစ်ပယ်ခံထားရသော၊ မည်သည့် အဆင့်အတန်းမျှ မရှိသည့် ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်ကို စစ်ထျန်းထိုင် ၏ အကြီးအကဲက မည်သို့ သိရှိပြီး၊ မည်သည့် အရည်အချင်းကြောင့် ဖိတ်ကြားရသနည်း ဟု တွေးနေကြသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ချန်ကွမ်မှာ တွေဝေနေရာမှ ကျောက်လိ၏ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူက ချန်မုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အံ့သြမှုများနှင့်အတူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များလည်း ပါဝင်လာတော့သည်။

သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထားကိုပင် ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ချန်မုဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားလိုက်သည်။

"မုအာ... မင်း... မင်းက အဲဒီ တာအိုဆရာ လား။"

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်...

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ချန်မုဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။ အချို့က အံ့အားသင့်နေကြပြီး၊ အချို့က ကြက်သေ သေနေကြကာ၊ အချို့ကမူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ချန်ယောင် တစ်ဦးတည်းသာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ ဤအစေခံများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူများ ဖြစ်သဖြင့်၊ နောက်ကွယ်မှ အဖြစ်အပျက် အချို့ကို အနည်းအကျဉ်းတော့ သိရှိထားကြသည်။ တာအိုဆရာ တစ်ဦးက ဝင်ရောက် ကူညီပေးခဲ့၍သာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။

အဲဒီ တာအိုဆရာက... သူလား။

ထိုညက တာအိုပညာရပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိကြပြီးနောက်၊ လူတိုင်းမှာ ချန်မုကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။

ထိုမျှလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော တာအိုပညာရပ်များက ယခု သူတို့အရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော လူငယ်သခင်လေး၏ လက်ရာများတဲ့လား။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အခြေအနေတွင်...

ချန်ယောင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပြောသားပဲ... ဒုတိယအစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေမှာလဲလို့... ဒုတိယဦးလေးကိုလည်း အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချဖို့ ကျွန်မ တားခဲ့ပါသေးတယ်။"

မှန်ပေသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော တာအိုဆရာ တစ်ဦးက အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် အဘယ်ကြောင့် ပတ်သက်ရမည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤတာအိုဆရာမှာ အဆင့် ၅ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ပြီး၊ ယခင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အရှင်သခင်၏ သွေးသားလည်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ညကလည်း ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ အဆင့် ၄ သုံးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ကာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင်၏ စကားများ၊ ကျောက်လိ၏ အကြည့်များ၊ သူ ယူဆောင်လာသော စစ်ထျန်းထိုင် ၏ သတင်းစကားနှင့် မကြာမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက၊ ချန်မု၏ အထောက်အထားမှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နင်းသခင်မမှာ အံ့အားသင့်နေရာမှ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဒီလိုကိုး..."

သူမ ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပြီး၊ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာတော့သည်။ ဖျားနာရာမှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီးနောက်ပိုင်း ချန်မုသည် ယခင်ကနှင့် အဘယ်ကြောင့် မတူတော့သနည်း ဆိုသည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ချန်မုသည် တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သွားသောကြောင့်ပင်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသော သခင်မတစ်ဦးအနေဖြင့် တာအိုဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ကျောက်လိသည်လည်း ချန်မုကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထိုညက ကူညီခဲ့သော တာအိုဆရာမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ လူဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခင်ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အရှင်သခင်၏ သွေးသားဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ချေ။

ချန်မုသည် ကိုယ်လုပ်တော်သား ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအချက်မှာ အရေးမကြီးတော့ချေ။ သူသည် ယခင်ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အရှင်သခင်၏ သွေးသားဖြစ်ပြီး အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာ ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ဖြင့် စစ်ထျန်းထိုင် တွင် လျှောက်လှမ်းနိုင်သလို၊ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ သွေးသားဖြစ်သည့်အတွက် အိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ အင်အားစုများနှင့် အဆက်အသွယ်များကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို ပထမမျိုးဆက် အချိန်ကကဲ့သို့ ဘုန်းတန်ခိုး ပြန်လည် ကြီးမားလာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်လျှင်တောင်မှ၊ အိမ်တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်တင်နိုင်ရန်မှာမူ သူ၏ လက်တစ်ကမ်းတွင်သာ ရှိနေတော့သည်။

ဘေးနားတွင်...

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာမူ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

ချန်မုက တာအိုဆရာ ဆိုသည့် နောက်ပြောင်မှုက လုံးဝ ရယ်စရာ မကောင်းလှချေ။

သူသည် ချန်မုကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း၊ ချန်မုက ခေါင်းခါပြကာ ငြင်းဆန်လိုက်မည်ကိုသာ သူ မြင်တွေ့ချင်၊ ကြားချင်နေမိသည်။ သို့သော် ချန်မုကမူ ချန်ကွမ်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဒုတိယဦးလေးကို ပြောပြမလို့ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း တာအိုဆရာ ဖြစ်လာတာ သိပ်မကြာသေးတော့ ဒီစွမ်းအားတွေကို သေချာ မရင်းနှီးသေးလို့ သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲ နေနေတာပါ... ဒုတိယဦးလေး နားလည်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ရပါတယ်... သတိထားပြီး နေတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ။"

ချန်ကွမ်က မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဆင်လျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုညက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော တာအိုဆရာမှာ ချန်မု ဖြစ်နေမှတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်နေသည် ဆိုသည့် ကိစ္စမှာ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စွပ်စွဲချက်များသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ချန်ကွမ်က ချန်ရှင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန် အေးစက်နေတော့သည်။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် သက်သေအထောက်အထားများ အများအပြား ဖန်တီးကာ ခိုင်မာသော သက်သေများအဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့ခြင်း... သူ ချန်ကွမ်က အရူးမဟုတ်ချေ။ ဤကိစ္စတွင် ချန်ရှင်း ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။

တာအိုဆရာများမှာ စည်းမျဉ်းများအားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိနေသူများ ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ မြို့တော်နှင့် နန်းတွင်းတွင်ပင် လုံလောက်သော ဩဇာအာဏာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် ကိုယ်လုပ်တော်သား ဖြစ်သော်လည်း သူသာ ဆန္ဒရှိပါက ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်၏ အမွေဆက်ခံခွင့်ကိုပင် လုယူနိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ မည်သူကမျှ သူသည် ကိုယ်လုပ်တော်သား ဖြစ်သောကြောင့်ဟု ပြောဆိုဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

အကြောင်းမှာ သူသည် တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယခုအချိန်တွင်...

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ချန်မုနှင့် ချန်ကွမ်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်မုသည် သူ၏ တာအိုဆရာ အထောက်အထားကို ဖွင့်ဟလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ချန်ကွမ်၏ နောက်တွင် ဒုတိယနေရာ၌ ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အစောင့်အရှောက် ကျောက်လိ ပင်လျှင် ထိုညက မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စွန်းဖျင်နှင့် အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော ထိုပျံသန်းနေသည့် ဓားများက သူ့ကိုလည်း အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

စွမ်းအားတစ်ခုတည်းကို ကြည့်လျှင်ပင် ချန်မုသည် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော အသန်မာဆုံးသူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သိုင်းသမားများထက် များစွာ သာလွန်သော တာအိုဆရာ၏ အဆင့်အတန်းကိုတော့ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ချန်မုသည် ချန်ကွမ်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်...

မလှမ်းမကမ်းရှိ ချန်ယောင်နှင့် နင်းသခင်မကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "မရီး ပင်ပန်းသွားပြီ... ဒီနေ့လည်း အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားမှာပဲ... စောစောလေး ပြန်နားလိုက်ပါဦး... ကျွန်တော် အားဆေးတစ်ခွက် ဖော်စပ်ဖို့ အဓိက ဆေးဘက်ဝင်အပင် တစ်ပင် ယူလာခဲ့ပါတယ်... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... ညီမလေး... မရီးကို တွဲပြီး ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး... အဲဒီဆေးက ညီမလေးအတွက်လည်း အကျိုးရှိမှာပါ။"

ချန်ယောင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ မရီးကို တွဲပြီး အိမ်ပြန်စောင့်နေပါ့မယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ပင်...

သူမက နင်းသခင်မကို တွဲကာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

နင်းသခင်မမှာ ဤနေရာတွင် ထပ်ပြီး နေစရာ မလိုတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့် ချန်ယောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ချိန်တွင် သူမသည် ခြံဝင်းထဲတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ရပ်နေသော ချန်မုကို နောက်ကြောင်းပြန်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ အကြည့်များထဲတွင် ဝမ်းသာကျေနပ်မှုနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းမှုအချို့လည်း ရောပြွမ်းနေတော့သည်။

ထို့နောက် ချန်ယောင်က ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

နင်းသခင်မနှင့် ချန်ယောင်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်...

ချန်မုသည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှ အစေခံကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အခုထိ အမှန်အတိုင်း မပြောချင်သေးဘူးလား။"

ထိုအစေခံမှာ အသိလွတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် ချန်မုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်ရှင်းရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခေါင်းမလှည့်ရသေးခင်မှာပင်...

ရွှစ်...

အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ ပခုံးမှနေ၍ အသံတိတ် ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

"...အား... အား... အား..."

အစေခံမှာ ခဏတာ ကြက်သေ သေသွားပြီးနောက် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ အော်ဟစ်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ကိုက်ခွဲလိုက်သော်လည်း၊ ထိုအရာက ပါးစပ်ထဲတွင် မပြန့်နှံ့ခင်မှာပင် သူ၏ မေးရိုးတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ချန်မုက လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ထိုအစေခံ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အဆိပ်ဆေးလုံး တစ်လုံး လွင့်ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။

"မင်းက သေရမှာကို မကြောက်တဲ့သူပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက တာအိုဆရာ တစ်ယောက်လေ... ငါ့ရှေ့မှာ သေဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး... မင်း သေသွားရင်တောင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်မှာမို့လို့ မင်းမှာ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

သူက လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ကွေးလိုက်သည်။

မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အစေခံ၏ ကျန်နေသေးသော လက်တစ်ဖက်ရှိ အသားများကို အကုန်လုံး ခြစ်ထုတ်သွားရာ ဖြူဖွေးနေသော အရိုးများကိုသာ ကျန်ရစ်စေတော့သည်။